Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

μια γουλιά κρασί


Γεια σου ρε φίλε , λάμπει ο ήλιος σήμερα

Πεθύμησα κάνα κρασί,
να θυμηθούμε τα παλιά.
Κάθε φορά,
το γέλιο με το δάκρυ πηγαίνανε μαζί

Κουράστηκα να σέρνομαι από ξέμπαρκα αισθήματα αλλοτινά,
μοιράστηκα μαζί σου και ρούφηξα το ποτήρι σου μέχρι πάτο.
Ανταριασμένη είναι η θάλασσα,έστρεψα το βλέμμα μου ξανά 

Γεια σου ρε φίλε,
το ποτήρι σου ως απάνω το ’χω, γιομάτο,
κι ο μεζές στέκει απείραχτος, σε πιάτο καθαρό.
Αλλά πάλι μόνος 
και το κάθισμα σου στη γωνιά σε παραθύρι ανοιχτό

Τότε  γιομίζει στα πέλαγα ο ουρανός, πουλιά .

Κάθε φορά,
ραγίζει η φωνή μου ,στεγνώνουν τα χείλη μου
και η ματιά  γίνεται θολή
Γεια σου ρε φίλε, 
έλα να πιούμε ακόμη μια γουλιά κρασί.

Τάσος Ορφανίδης

(αφιερωμένο στις μοναδικές φιλίες που δεν τσακίστηκαν στα βράχια)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου