Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Λίγες ώρες πριν

Δεν άφησε περιθώρια η ζωή.Λίγες ώρες πριν.Μόλις χθες.

Το βλέμμα έμεινε μετέωρο,απλανές να κοιτά το χώμα που τον σκέπασε, να μη κρυώνει τα βράδια στη σιωπή του.
Το βήμα γίνεται αργό , δύσκολο.Τα μάτια έχουν υγρανθεί, θολώνουν τις ερωτήσεις. 

Ανάμεσα σε κύκλους  σταλαγματιάς από κάθε δάκρυ,κρύβεται το ειρωνικό  χαμόγελο της ζωής. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, φωτιές χαϊδεύουν το πρόσωπο, που δεν μπορούν να σβήσουν τις θύμισες κι ας γίνονται καπνός.

Ο Χρόνος κάνει παιχνίδια, δεν αναμετριέται  με τα αισθήματα, τα εκμεταλλεύεται, δεν συμβιβάζεται με τις επιθυμίες, γίνεται βιαστικός και προσπερνά τις ανάγκες. Κονταροκτυπιέται αλύπητα κι απλώνει το χέρι του, να σβήσει με το σφουγγάρι την λανθασμένη άθροιση στον μαυροπίνακα ,να μη φανεί η βιασύνη του,μήπως  πονέσει και λυπηθεί.
Αναρωτιέμαι γιατί;

προετοιμάστηκαν ν’ αντικρίσουν την άνοιξη, 
κρατώντας γερά στο χέρι την ελπίδα 
κι όμως έσβησε,
σαν το κερί μπροστά στο αεράκι της στιγμής

Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου