Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

επιστροφή

Κατερίνα Μαργέτη
Το ξέρω
Είναι δύσκολη η επιστροφή
Μα για θυμήσου τη πρώτη μέρα στον πηγαιμό
Την πρώτη φωτογραφία στο πλοίο
Το πρώτο βήμα στη ακτή

Την αγκαλιά της θάλασσας την ξέχασες κιόλας;
Τον καυτερό ήλιο 
Το παιχνίδι στην άμμο
Τη βόλτα με το μηχανάκι
Τη φεγγαράδα στη παραλία

Ναι , ναι ξέρω

Εκείνη τη στιγμή σε εκείνο τον βράχο κόντρα στον άνεμο

Το ξεφάντωμα στα πανηγύρια
Εκείνα όπου αναγνώρισες παλιά χαμόγελα και  βλέμματα

Την παλιά σου φίλη απ’ το σχολείο,
τον κολλητό σου , τη πρώτη αγάπη, τον μεγάλο έρωτα, 
τα αξέχαστα φιλιά με τις σφιχτές αγκαλιές, 
τις γούβες  στην άμμο, τα βότσαλα που έγιναν εικαστικό , 
τα ξύλα που έφερε η θάλασσα,
τις κρύες νύχτες, τις μεγάλες φωτιές,
τη φωνή του αγέρα , τον παφλασμό απ’ το κύμα, 
την παρέα τα βράδια, τα ξενύχτια με ποτά, τις παθιασμένες νύχτες,
τα άστρα που δεν μετρούσαμε σωστά,
το φεγγάρι που αρκετές φορές θέλησε να είναι στην συντροφιά μας.

Αυτά που άφησες για την επόμενη φορά 

Μη βιάζεσαι η επιστροφή είναι γλυκιά
Μα οι αναμνήσεις   κουβαλάνε εικόνες,  
όλες εκείνες τις στιγμές που αφήσαμε το κύμα να τις ταξιδέψει

Τάσος Ορφανίδης


Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

μια γουλιά κρασί


Γεια σου ρε φίλε , λάμπει ο ήλιος σήμερα

Πεθύμησα κάνα κρασί,
να θυμηθούμε τα παλιά.
Κάθε φορά,
το γέλιο με το δάκρυ πηγαίνανε μαζί

Κουράστηκα να σέρνομαι από ξέμπαρκα αισθήματα αλλοτινά,
μοιράστηκα μαζί σου και ρούφηξα το ποτήρι σου μέχρι πάτο.
Ανταριασμένη είναι η θάλασσα,έστρεψα το βλέμμα μου ξανά 

Γεια σου ρε φίλε,
το ποτήρι σου ως απάνω το ’χω, γιομάτο,
κι ο μεζές στέκει απείραχτος, σε πιάτο καθαρό.
Αλλά πάλι μόνος 
και το κάθισμα σου στη γωνιά σε παραθύρι ανοιχτό

Τότε  γιομίζει στα πέλαγα ο ουρανός, πουλιά .

Κάθε φορά,
ραγίζει η φωνή μου ,στεγνώνουν τα χείλη μου
και η ματιά  γίνεται θολή
Γεια σου ρε φίλε, 
έλα να πιούμε ακόμη μια γουλιά κρασί.

Τάσος Ορφανίδης

(αφιερωμένο στις μοναδικές φιλίες που δεν τσακίστηκαν στα βράχια)

Η Γυναίκα

Θάνος Χαρίσης

Η γυναίκα έμαθε ,να μη αντέχει το βλέμμα, 
να στέκεται όρθια,να ψάχνει τη μέρα.

Έμεινε μόνη να κοιτά το ταβάνι, 
να ζευγαρώνει με το σκέπασμα ,
να σφαλίζει τις σκέψεις 
να μετρά  θορύβους στο σκοτάδι .

Να περιμένει την ώρα,
να μετρά τις στιγμές από κάθε ψέμα, 
τους χτύπους του ρολογιού στον τοίχο, 
να διαγράφει κύκλους με το βλέμμα.

Να κοιτά την κοιλιά , να τη χαϊδεύει με οίκτο 
να ψάχνει τη ζωή , ν’ αρέσκεται σε κάθε χτύπο.

Σηκώθηκε αργά, έψαξε το βήμα,χάιδεψε με το βλέμμα το φεγγάρι και προχώρησε προς την πόρτα. 
Τη μαντάλωσε δύο φορές και πέταξε έξω το κλειδί στα χόρτα.

Αρκέστηκε μόνο, πως θα το 'βρει η μέρα! 
Η γυναίκα έμαθε ν'αφουγκράζεται τη   φωνή του αγέρα.

Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Λίγες ώρες πριν

Δεν άφησε περιθώρια η ζωή.Λίγες ώρες πριν.Μόλις χθες.

Το βλέμμα έμεινε μετέωρο,απλανές να κοιτά το χώμα που τον σκέπασε, να μη κρυώνει τα βράδια στη σιωπή του.
Το βήμα γίνεται αργό , δύσκολο.Τα μάτια έχουν υγρανθεί, θολώνουν τις ερωτήσεις. 

Ανάμεσα σε κύκλους  σταλαγματιάς από κάθε δάκρυ,κρύβεται το ειρωνικό  χαμόγελο της ζωής. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, φωτιές χαϊδεύουν το πρόσωπο, που δεν μπορούν να σβήσουν τις θύμισες κι ας γίνονται καπνός.

Ο Χρόνος κάνει παιχνίδια, δεν αναμετριέται  με τα αισθήματα, τα εκμεταλλεύεται, δεν συμβιβάζεται με τις επιθυμίες, γίνεται βιαστικός και προσπερνά τις ανάγκες. Κονταροκτυπιέται αλύπητα κι απλώνει το χέρι του, να σβήσει με το σφουγγάρι την λανθασμένη άθροιση στον μαυροπίνακα ,να μη φανεί η βιασύνη του,μήπως  πονέσει και λυπηθεί.
Αναρωτιέμαι γιατί;

προετοιμάστηκαν ν’ αντικρίσουν την άνοιξη, 
κρατώντας γερά στο χέρι την ελπίδα 
κι όμως έσβησε,
σαν το κερί μπροστά στο αεράκι της στιγμής

Τάσος Ορφανίδης

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Αντίο σ' ένα φίλο

Τρεις φορές απανωτά ακούστηκε το κράξιμο της,θάνατος θα κτυπήσει. 
Η πόρτα μαντάλωσε πίσω του, για μια τόσο μικρή βόλτα, δανεική.

Ένα μπουκέτο αγριολούλουδα, σ' έναν ταξιδιώτη του χαμένου όνειρου.
Καρδιά  που γέννησε,πόνεσε, έχει πεθάνει, διαφορά που δεν πρόκαμε για να δει.

Τα δάκρυα που μαζευτήκανε, 
θάλασσα θα γίνουν  να τον ταξιδέψουν.
Ήταν μόλις 51 ετών, δύσκολο κανένας να εξηγήσει ,για να πει.

Ο χρόνος δεν μετριέται στη σιωπή.

Τάσος Ορφανίδης







Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

μοναξιά



Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Δεν μ’ ενοχλεί η μοναξιά, ακούω τη φωνή της να μου σιγομουρμουρίζει, πως κάποτε ήταν μια γριά ξερακιανή άθλια και ελεεινή .Τα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους ξέπλεκα, άγρια, απεριποίητα , σχοινιά να δέσουν κάθε απελπισμένο. Ρούχα βρώμικα σκέπαζαν το σκελετωμένο κορμί της .
Καθώς το βήμα της περιφερόταν μέσα στην άδεια κάμαρη, το φόρεμα της σκούπιζε τη σκόνη απ’ το δάπεδο,ξαράχνιαζε τα ντουβάρια, τα παραθύρια και τις πόρτες.

Σαν έπεφτε η νύχτα κι άπλωνε τα πέπλα της γύρω στη φύση , νυχτοπεταλούδες στόλιζαν το κεφάλι της, μα ομορφιά καμία. Τα μάτια της σκούρυναν και το βήμα της γινότανε αργό. Σε κάθε βήμα της, όλα τα έρποντα εξαφανίζονταν από φόβο κι όταν την έπιανε ξερόβηχας το πέταγμα από τις νυχτερίδες σκοτείνιαζε τον ουρανό που είχε πάρει τα χρώματα της πεταλούδας.

Τάσος Ορφανίδης 


Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Λες και ήταν χθες, ωδή στον Αλέκο Σακελλάριο

κείμενο, φωτογραφίες και βίντεο Τάσος Ορφανίδης 



«Λες και ήταν χθες» η μουσικοχορευτικοθεατρική παράσταση σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μιλτιάδη Μαρέτα. Ωδή στον Αλέκο Σακελλάριο , σ’ ένα ονειρικό περιβάλλον, το προαύλιο της Παναγίας στα Βράσταμα Χαλκιδικής, 12 Αυγούστου.


video

Θαυμάσια η Μουσική συντροφιά «Αργάς».


Απολαυστική η Μέλπω Χριστολιάκου στον ρόλο του μπεκρή και του γκαρσόνι.

Ωραία έκπληξη, οι τσιγγάνες από το χορευτικό της Γαλάτιστας!
Υπέροχο το ταγκό,με νοσταλγία και ομορφιά !
(δείτε τα παρακάτω 2 video)



Ζεστή η παρουσία του κοινού από το χωριό και τα περίχωρα του Πολυγύρου!

Σαν ένα χάδι στις αναμνήσεις της, είδε η Μάνα μου  τη ζωή της 90 χρόνια πίσω, με την εξαιρετική αυτή παράσταση . Συγκινημένη δέχθηκε ένα φιλί από τον Μιλτιάδη Μαρέτα, ο οποίος είδε στο πρόσωπο της να κυλούν τα δικά του δάκρυα χαράς και των υπόλοιπων συντελεστών της θαυμάσιας παράστασης.


Διαβάζουμε στην περίληψη του βιβλίου «Λες και ήταν χθες»

Όλοι εξαργυρώνουμε, κάθε μέρα που περνά, κάθε ώρα και λεπτό της ζωής μας, κομμάτι-κομμάτι, με αναμνήσεις. Αναμνήσεις γλυκές ή πικρές, αναμνήσεις σπουδαίες ή μικρές, αναμνήσεις κάθε λογής, άλλες αξέχαστες κι άλλες θαμπές και ξεθωριασμένες. Μα οι αναμνήσεις κάποιων ξεχωριστών ανθρώπων, που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στο πέρασμά τους από τη ζωή όλων μας, αποκτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον καθένα μας, γιατί κατά κάποιον τρόπο είναι και λίγο δικές μας, αφού άγγιξαν τη ζωή εκείνων που άγγιξαν τη ζωή τη δική μας!
Λες και δεν ήταν κάποτε… Λες και είναι τώρα!
«Λες και ήταν χθες» το βιβλίο των αναμνήσεών του μοναδικού κι ανεπανάληπτου Αλέκου Σακελλάριου!
“Λες και ήταν χθες”, που κάποιοι, δακρύζαμε πότε από τα γέλια και πότε από τη συγκίνηση, καθώς παρακολουθούσαμε τις ταινίες του. Λες και είναι σήμερα!
Λες και θα ’ναι πάντα!















Ο Αλέκος Σακελλάριος (7 Νοεμβρίου 1913 - 28 Αυγούστου 1991) λειτούργησε ως θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Εξαιρετικά δημοφιλής και παραγωγικός, υπήρξε από τους σημαντικότερους ανανεωτές της μεταπολεμικής νεοελληνικής κωμωδίας και από τους σημαντικότερους στιχουργούς του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού. 
Έγραψε μόνος ή συνεργαζόμενος περίπου 200 θεατρικά έργα και 60 κινηματογραφικά σενάρια. Γνωστότερα απ' αυτά είναι: Οι Γερμανοί ξανάρχονται, 'Ενας ήρως με παντούφλες, Ένα βότσαλο στη λίμνη, Σάντα Τσικίτα, Θανασάκης ο πολιτευόμενος, Δεσποινίς ετών 39, Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Η θεία απ' το Σικάγο, Η καφετζού, Η κυρά μας η μαμή, Ο Ηλίας του 16ου, Το ξύλο βγήκε απ'τον Παράδεισο, Τα κίτρινα γάντια, Αλίμονο στους νέους, Η Αλίκη στο ναυτικό,Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Το δόλωμα, Υπάρχει και φιλότιμο.


Έγραψε επίσης τους στίχους -μόνος, με τον Γιαννακόπουλο ή με άλλους- σε περίπου 2.000 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως «Άστα τα μαλλάκια σου», «Θα σε πάρω να φύγουμε», «Μάρω-Μάρω μια φορά είν' τα νιάτα», «Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα» , «Το μονοπάτι», «Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα», «Ένα βράδυ που 'βρεχε», «Άρχισαν τα όργανα», "Έχω ένα μυστικό", "Υπομονή", "Σήκω χόρεψε συρτάκι" και πολλά άλλα. Συνεργάστηκε με ευρεία γκάμα συνθετών (από τον Νίκο Χατζηαποστόλου και τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη, ως τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Γιάννη Σπανό). Ιδιαίτερα σημαντικές για το ελληνικό τραγούδι ήταν οι συνεργασίες του με τον Κώστα Γιαννίδη και τον Μιχάλη Σουγιούλ. Σπουδαία -και εξαιρετικά επιτυχημένα- ήταν και τα τραγούδια που έγραψε με τον Μάνο Χατζιδάκι.

Πηγή Βικιπαίδεια


Την επόμενη παράσταση μπορείτε να παρακολουθήσετε,
 στις 17 Αυγούστου στον Πολύγυρο


Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Το πετάρισμα μιας πεταλούδας

Νίκη Μιχοπούλου 

Μέσα στη σιωπή της φύσης,
ακούω τη φωνή της μοναξιάς, 
που έχει τα χρώματα της πεταλούδας.

Φλόγες που ταξιδεύουν με σκέψεις,
δυσκολίες για λίγο που γίνονται καπνός

'Ένα μπουκέτο αγριολούλουδα ,
οι λαθρεπιβάτες στο όνειρο
καρδιές  που θα γεννήσουν η θα πεθάνουν.

Φιγούρες που   δεν αφήνουν τον ίσκιο τους,
να κρατάει επίμονα μια θέση
στον  κύκλο της χαμένης προσευχής.


Ανάμεσα στη ζωή και το πετάρισμα μιας πεταλούδας,  
κρύβεται το ειρωνικό  χαμόγελο.

Τάσος Ορφανίδης