Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα



  Καθώς  πλησιάζω τα 65, αφουγκράζομαι τις ανησυχίες από το σώμα μου , συνομιλώ μαζί του.Όταν ρετάρει το καλοπιάνω, μήπως και καλμάρω τις αντιστάσεις του, ίσως και τις φοβίες μου. 

Πώς να τιθασεύσεις τον χρόνο που αμείλικτος στρέφεται πάνω σου, απλώνεται σαν στο σπίτι του και βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο, κάνοντας άσκηση στην αριθμητική. Μετράει τους πόνους, τις ρυτίδες τα μαλλιά που έχασα, τις φύτρες που έσβησαν, το αγκομαχητό και στο τέλος την ηλικία .

Οι κόρες μου χαίρονται κάθε φορά που διακρίνουν το χαμόγελο μου η άλλοτε ακούν το τρανταχτό μου γέλιο. Άρχισαν όμως κι αυτά να αργοπεθαίνουν.  




Ο δρόμος έχει πάρει την κατηφόρα. Αραχτός στη βαθιά πολυθρόνα,  ατενίζω την κορυφή του Άθωνα επιβλητική, να μου θυμίζει τις μέρες που έφθασα εκεί πάνω, ενώ την έβλεπα να καθρεφτίζεται στην θάλασσα. Δεν έχει πολλά χρόνια,  το 2012 ήταν  που με τον φίλο μου τον Στέφανο και τον γιο του Θοδωρή πατήσαμε την  κορυφή του. Ένιωθα γερός, ικανός να κατακτήσω και άλλες κορυφές, όπως αργότερα τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν ο Γράμμος και ο Σμόλικας η προηγούμενα ο Όλυμπος και τόσες άλλες μικρές και μεγάλες κορυφές. 

Είναι περίεργο που τα θυμάμαι όλα αυτά, καθώς βλέπω τον εαυτόν μου να γέρνει λίγο από τα βάρη, αν και πίστευα ότι δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό.

 

Η θύμηση μου πήγε ακόμη πιο πίσω στα χρόνια της αθωότητας, όταν κάθε πρωί ενώ ετοιμαζόμουν για να φύγω στο σχολείο, άκουγα τον πατέρα μου να κατεβαίνει τις σκάλες του πέτρινου διώροφου σπιτιού μας στη Θεσσαλονίκη. Καπνιστής φανατικός με τρία πακέτα την μέρα, ξυπνούσε το πρωί με τον άγριο βήχα, να του τρώει τα σωθικά. Σταματούσε στην αυλή έβαζε το χέρι στο ενυδρείο του , προσπαθώντας να χαϊδέψει τα ψάρια, άνοιγε την περιστερώνα του να γεμίσει η αυλή με φτερουγίσματα, καμιά φορά μύριζε τις ανθισμένες τριανταφυλλιές και άραζε στη σεζλόνγκ που έπιανε μόνιμη θέση, για ν'απολαύσει τον πρωινό καφέ του.

Παγκόσμια μέρα του Πατέρα διάβασα το πρωί στο ίντερνετ, μικρή γιορτή δεν έχει την αίγλη της Μάνας. Πόση αξία έχει άραγε στα αισθήματα μας αν μια γιορτή είναι μεγάλη η μικρή, αν είναι καν παγκόσμια. 

Αυτός ο λεβέντης που τότε ήταν 30 χρονών έφυγε στα 90 του κι εγώ που είμαι 65 άρχισα να βαρυγκωμώ .  


Ο πατέρας μου τα κατάφερε, ισχύει άραγε το ίδιο και για μένα!

Έφυγε πριν ένα χρόνο γαλήνιος μέσα  στην αγκαλιά των εγγονών του. Η πορεία μας καθορίζεται από τις επιλογές μας και όσα αγαθά έχουμε να δώσουμε. Δεν έχει καμία αξία το χρήμα, ούτε οι περιουσίες, όταν η στοργή και η αγάπη είναι απούσες. Πατέρας είσαι όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, αλλά νιώθεις  την αγάπη των δικών σου, το βλέμμα τους να πέφτει πάνω σου κι εσύ να το ανταποδίδεις με την έγνοια  σου. 

"Λίγο παραπάνω γέλιο το  ήθελα, πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα !"


Τάσος Ορφανίδης 


2 σχόλια:

  1. Έξοχο, ταπεινό και ανθρώπινο !!
    Εύγε Τάσο μου, να είσαι γερός και να γιορτάζεις
    με την καλή σου οικογένεια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή