Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα



  Καθώς  πλησιάζω τα 65, αφουγκράζομαι τις ανησυχίες από το σώμα μου , συνομιλώ μαζί του.Όταν ρετάρει το καλοπιάνω, μήπως και καλμάρω τις αντιστάσεις του, ίσως και τις φοβίες μου. 

Πώς να τιθασεύσεις τον χρόνο που αμείλικτος στρέφεται πάνω σου, απλώνεται σαν στο σπίτι του και βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο, κάνοντας άσκηση στην αριθμητική. Μετράει τους πόνους, τις ρυτίδες τα μαλλιά που έχασα, τις φύτρες που έσβησαν, το αγκομαχητό και στο τέλος την ηλικία .

Οι κόρες μου χαίρονται κάθε φορά που διακρίνουν το χαμόγελο μου η άλλοτε ακούν το τρανταχτό μου γέλιο. Άρχισαν όμως κι αυτά να αργοπεθαίνουν.  




Ο δρόμος έχει πάρει την κατηφόρα. Αραχτός στη βαθιά πολυθρόνα,  ατενίζω την κορυφή του Άθωνα επιβλητική, να μου θυμίζει τις μέρες που έφθασα εκεί πάνω, ενώ την έβλεπα να καθρεφτίζεται στην θάλασσα. Δεν έχει πολλά χρόνια,  το 2012 ήταν  που με τον φίλο μου τον Στέφανο και τον γιο του Θοδωρή πατήσαμε την  κορυφή του. Ένιωθα γερός, ικανός να κατακτήσω και άλλες κορυφές, όπως αργότερα τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν ο Γράμμος και ο Σμόλικας η προηγούμενα ο Όλυμπος και τόσες άλλες μικρές και μεγάλες κορυφές. 

Είναι περίεργο που τα θυμάμαι όλα αυτά, καθώς βλέπω τον εαυτόν μου να γέρνει λίγο από τα βάρη, αν και πίστευα ότι δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό.

 

Η θύμηση μου πήγε ακόμη πιο πίσω στα χρόνια της αθωότητας, όταν κάθε πρωί ενώ ετοιμαζόμουν για να φύγω στο σχολείο, άκουγα τον πατέρα μου να κατεβαίνει τις σκάλες του πέτρινου διώροφου σπιτιού μας στη Θεσσαλονίκη. Καπνιστής φανατικός με τρία πακέτα την μέρα, ξυπνούσε το πρωί με τον άγριο βήχα, να του τρώει τα σωθικά. Σταματούσε στην αυλή έβαζε το χέρι στο ενυδρείο του , προσπαθώντας να χαϊδέψει τα ψάρια, άνοιγε την περιστερώνα του να γεμίσει η αυλή με φτερουγίσματα, καμιά φορά μύριζε τις ανθισμένες τριανταφυλλιές και άραζε στη σεζλόνγκ που έπιανε μόνιμη θέση, για ν'απολαύσει τον πρωινό καφέ του.

Παγκόσμια μέρα του Πατέρα διάβασα το πρωί στο ίντερνετ, μικρή γιορτή δεν έχει την αίγλη της Μάνας. Πόση αξία έχει άραγε στα αισθήματα μας αν μια γιορτή είναι μεγάλη η μικρή, αν είναι καν παγκόσμια. 

Αυτός ο λεβέντης που τότε ήταν 30 χρονών έφυγε στα 90 του κι εγώ που είμαι 65 άρχισα να βαρυγκωμώ .  


Ο πατέρας μου τα κατάφερε, ισχύει άραγε το ίδιο και για μένα!

Έφυγε πριν ένα χρόνο γαλήνιος μέσα  στην αγκαλιά των εγγονών του. Η πορεία μας καθορίζεται από τις επιλογές μας και όσα αγαθά έχουμε να δώσουμε. Δεν έχει καμία αξία το χρήμα, ούτε οι περιουσίες, όταν η στοργή και η αγάπη είναι απούσες. Πατέρας είσαι όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, αλλά νιώθεις  την αγάπη των δικών σου, το βλέμμα τους να πέφτει πάνω σου κι εσύ να το ανταποδίδεις με την έγνοια  σου. 

"Λίγο παραπάνω γέλιο το  ήθελα, πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα !"


Τάσος Ορφανίδης 


Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ο Νίκος Φιλίππου έφυγε, ένας ακόμη νέος σε ηλικία



Ο Νικολάκης, έτσι τον φωνάζαμε οι μεγαλύτεροι  η αναφερόμασταν στο όνομα του, έφυγε σε νεαρή ηλικία .Ο μικρότερος από τα τρία
   παιδιά του Θόδωρου και της Ζωής. Γειτονόπαιδο, γενναίος από μωρό. Δυσκολεύομαι να γράψω, ο πόνος είναι μεγάλος για ένα νέο άνθρωπο, αγαπημένος  όπως και όλη η οικογένεια του. Το νέο, μας έχει συγκλονίσει .
Ο Νίκος Φιλίππου,σπούδασε δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο, εργάστηκε στην ΕΡΤ3, προβληματισμένος για τα κοινά ,ευαίσθητος ιδιαίτερα για τους πάσχοντες με τη νόσο του Διαβήτη. Ποιητής, μου έστειλε κάποια ποιήματα του, τα διάβασα, έκλαψα με αυτά όπως και τώρα με την είδηση του θανάτου του.
Μεγάλη η απώλεια για την οικογένεια του , για τους φίλους του για τους συντρόφους του.
Καβάλα σ’ ένα παπάκι πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη, δεν παρέλειπε την καλημέρα του .Έτσι ήταν ο Νικολάκης, γενναίος με όλους, αυστηρός με τους ανόητους, αγωνιστής με όσους έμπαιναν εμπόδιο στην προσπάθεια του.
Καλό ταξίδι ,το χαμόγελο σου θα μας λείψει
Σ’Αποχαιρετώ μ’ ένα Δικό σου Ποίημα !

Τάσος Ορφανίδης 

Nikos Filippou/Quantum love


As two digital bits in a byte
You and me
a King and a Queen
like Adam and Eve
we living our love in deep

As two relegation quants
far away from their atom
traveling at different orbits
stay connected
with eternal bond

Physic laws protect quant's bond
as Ero's powers protect our love
even when distance odds
our life is whole
you are mine and I'm yours

Bits and heartbeats
away but together
annoying distance and weather
to share their existence forever
making epic fairytales of faith and love
that everyone adores

Am I falling in love?

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Μαγική βραδιά μπροστά στο Γεντί Κουλέ, με την Παρέα του Τσιτσάνη και τη Λαϊκή ΣυνΩδεία

Φωτογραφίες Τάσος Ορφανίδης και  Nemesys Morpheus


Μαγική βραδιά η σημερινή. Η πανσέληνος έλουζε με το φως της την  «παρέα του Τσιτσάνη» και τη «Λαική ΣυνΩδεία». Η μικρή Αφροδίτη μάζευε το χειροκρότημα με τη  μελωδική φωνή της  και το επέστρεφε πίσω, χαρούμενη με το τραγούδι της.


Οι  πενιές τους κράτησαν το κοινό για τρεις ώρες στην θέση τους. Άλλοι σε καθίσματα, άλλοι στρωματσάδα, όλοι μια παρέα.

Τέτοιες βραδιές γίνονται μοναδικές από το ίδιο το κοινό. Η ατμόσφαιρα έφερε στη μνήμη εικόνες νοσταλγικές  παλαιότερων χρόνων, όπου η μουσική είχε αξία και τα τραγούδια έβγαζαν κάτι γνήσιο.


Χωρίς ψευδαισθήσεις μπροστά στο αλλοτινό Γεντί Κουλέ με θύμισες πολλές, υποδεχθήκαμε κοινό  συνειδητοποιημένο, γι’ αυτό που ήρθε ν’ ακούσει  από τα δύο σχήματα. Η ιστορική τους διαδρομή γνωστή στους περισσότερους και αγαπητοί στο κοινό τους, μας επιφύλαξαν  μια μαγική βραδιά συνεπικουρούμενη από την Πανσέληνο.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Μνημείων,  φέτος στέφεται για τις δύο βραδιές του προγράμματος του με επιτυχία. Βγήκαμε από την Αρχαία Ρωμαϊκή  Αγορά συγκλονισμένοι, με την Ασκητική του Καζαντζάκη, που ανέβασε το ΚΘΒΕ,στα πλαίσια των εκδηλώσεων μας. 

Η σημερινή βραδιά ξεπρόβαλε δειλά το πρόσωπο της, μέχρι να πάρουν οι μουσικοί τα όργανα τους και να γεμίσουν την ατμόσφαιρα με νότες. Να διώξουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, προσκαλώντας τον κόσμο κι εμάς για την επόμενη φορά. έχοντας την πανσέληνο της βραδιάς να φωτίζει τις προθέσεις μας .

Ευχαριστούμε


Τάσος Ορφανίδης








Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Μνημείων Θεσσαλονίκης, με την ΑΣΚΗΤΙΚΗ που ανέβασε το ΚΘΒΕ στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά


Ο καιρός έπαιζε με τις ανησυχίες μας, καθώς  οι προβλέψεις ήταν ενάντια στις προσδοκίες. Έπαιξε με την παράσταση και την κράτησε σφιχτά στην 
αγκαλιά του.Τα σύννεφα έσκυβαν από πάνω μας χωρίς να θέλουν να διακόψουν.

Η βραδιά  όπως ήρθε έτσι έκλεισε,μόνο που τα συναισθήματα άλλαξαν. 
Η συγκίνηση μαζί με την ικανοποίηση γίνανε ταίρι, αγκαλιάστηκαν σφιχτά και άφησαν να ξεσπάσουν σε δάκρυα.Η κούραση μηνών και των τελευταίων ημερών, γλίστρησε από πάνω μας, βαρέθηκε τους ώμους μας και άπλωσε τα πόδια της αλλού.

 Οι εξαιρετικοί διάλογοι της συγκλονιστικής παράστασης  ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, έδεσαν με το σφίξιμο της καρδιάς,  που στην εξέλιξη της άρχισε να ξεκουμπώνει ένα ένα τα κουμπιά της, μαζί με κάθε λέξη του μοναδικού αυτού έργου. Το σκηνικό απλό αλλά εντυπωσιακό ,οι ηθοποιοί άψογοι όλοι στον ρόλο τους,  ενώ το στήσιμο της παράστασης στο σύνολο της ήταν εξαιρετικό.

Όλοι μας αγάπησαν , το κοινό , οι ηθοποιοί με την θαυμάσια απόδοση τους, ο καιρός που συμφώνησε μαζί μας , το σκηνικό που συμπλήρωσαν σε κάποια απρόσμενη στιγμή ομάδα από κάργες με το κράξιμο τους  θέλοντας να κερδίσουν την προσοχή μας. 


Η έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Μνημείων Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του οποίου ήταν ενταγμένη η παράσταση, δόθηκε από την εντυπωσιακή Βούλα Πατουλίδου με την ιδιότητα του Προέδρου του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, συνδιοργανωτή του Φεστιβάλ. Τον επίλογο χρωμάτισε με χαμόγελα η Δήμητρα Γρηγοριάδου, μέλος της οργανωτικής ομάδας. Ο καλλιτεχνικός δντής του ΚΘΒΕ κος Αναστασάκης, φαντάζομαι θα μοιραστεί κοινά συναισθήματα ικανοποίησης με τους διοργανωτές του Φεστιβάλ. Μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος, ως μέλος της  ομάδας.

Επιστρέφοντας στο σπίτι ένιωθα να έχω ακουμπήσει κάπου αλλού την κούραση μου , ενώ η επιθυμία μου για ένα ποτό συμπλήρωσε την υπέροχη βραδιά.

Το Σάββατο 10 Ιούνη,στον εξωτερικό προαύλιο χώρο του Γεντί Κουλέ,είναι η δεύτερη μέρα με δρόμους μουσικής. Η "Παρέα του Τσιτσάνη" και η "Λαική ΣυνΩδεία" θα ντύσουν την νύχτα με τις μουσικές τους,έχοντας στη συντροφιά τους την πανσέληνο. 

Καλή συνέχεια


Τάσος Ορφανίδης  


Ενημερωθείτε για  το πρόγραμμα του τριημέρου των εκδηλώσεων μας 


Ενημερωτικό πρόγραμμα για το Διεθνές Φεστιβάλ Μνημείων 

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Πολυχώρος Πολιτισμού της πρώην Σχολής Τεχνών κι Επαγγελμάτων Χαμιδιέ (Ισλαχανέ)



Το συγκρότημα βρίσκεται επί της οδού Ελένης Ζωγράφου 3, απέναντι από τα Κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας και χτίστηκε το 1903. 

Aποτελούσε τμήμα του  ιδρύματος Ισλαχανέ, του Ορφανοτροφείου-Τεχνικής Σχολής, που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σ’ αυτό στεγαζόταν το εργαστήριο της σχολής, μέσα στο οποίο λειτουργούσαν  σιδηρουργείο, ξυλουργείο και εφαρμοστήριο για την εκμάθηση επαγγελματικών τεχνών στα ορφανά παιδιά.

 Στη δεκαετία του ’20, ως ανταλλάξιμη περιουσία, στέγασε για μεγάλο χρονικό διάστημα το Μηχανουργείο Αξυλιθιώτη. 


Σήμερα, το κτίριο έχει αποκατασταθεί και μετατραπεί σε πολυχώρο πολιτισμού από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κεντρικής Μακεδονίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού με συγχρηματοδότηση ΕΣΠΑ. 

Στην πολυμεσική μόνιμη έκθεση που υλοποιήθηκε,  παρουσιάζονται τεκμήρια της οθωμανικής ιστορίας της πόλης, της τεχνικής εκπαίδευσης των ορφανών στον ελλαδικό χώρο, καθώς και της βιομηχανικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης.