Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

κρυμμένος στη σκιά της



φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Περίμενε υπομονετικά να κατέβει. Μόλις άκουσε τον θόρυβο στις σκάλες απ’ τα τακούνια της, κρύφτηκε στο μισοσκόταδο. Το φως του φεγγαριού 
σκιαγράφησε το περίγραμμα από το σώμα της, στα μάτια της νύχτας.

Το μισοφέγγαρο βάδιζε μαζί της στον ίδιο ρυθμό, σαν να ήθελε να βρίσκεται στα δικά της βήματα. Το μακρύ φόρεμα της σέρνονταν στη γη και παρέσερνε όλα τα φύλα που σκέπαζαν την υγρασία της νύχτας. Το σάλι κάλυπτε τους γυμνούς της ώμους, αφήνοντας εκτεθειμένα  στο βλέμμα του κάποια  σημεία από την όμορφη  πλάτη της.

Κοντοστάθηκε για λίγο σαν μια σκέψη να την επισκέφθηκε και συνέχισε 
αργά το νωχελικό της βάδισμα.  

Σε κάθε δένδρο καθώς περνούσε άπλωνε τα χέρια της ερωτικά, συνομιλούσε μαζί τους, αφηγούμενη την ιστορία της.Σαν να υποκλινόντουσαν στην παρουσία της, ακροατές  κάθε αφήγησης της, άφηναν ένα φυλλαράκι στα χέρια της. Αυτή του έδινε ένα ζεστό φιλί και το έχωνε στο στήθος της. Μοίραζε την ιστορία της και αυτά της χάριζαν την αγάπη τους.

Κάποια στιγμή όταν έφθασε μπροστά στην μικρή βρύση της πλατείας, έσκυψε αργά, έβαλε το λεπτό της χέρι κάτω από την βρύση, τα χείλη της άγγιξαν διψασμένα την ανοιχτή παλάμη της όπου έρεε δυνατά το νερό και το ρούφηξε λαίμαργα. Πήρε νερό στις ανοιχτές της παλάμες και ανασηκώθηκε βρέχοντας με χάρη τα μακριά της μαλλιά για να δροσιστεί. Την κίνηση αυτή την επανέλαβε δυο τρεις φορές , μέχρι που άφησε να της ξεφύγει  ένας βαθύς αναστεναγμός. 

Κάθισε στα πλευρά της βρύσης, έστρεψε το πρόσωπο της κάπου στο βάθος και άφησε τα δάκρυα της να κυλήσουν γλυκά, μαζί με τις σκέψεις της. Τα δάχτυλα της έπλεξαν μεταξύ τους, τέντωσε τα χέρια ψηλά προς τον ουρανό χαρίζοντας  τα φιλιά της στ' αστέρια.

Απ’ το πρόσωπο της έτρεχαν ακόμη οι στάλες  του νερού που έβρεξε τα μαλλιά της,έπλυνε τα μάτια της  και δρόσισε  τα χείλη της . Έπαιξε για λίγο μαζί τους, δαγκώνοντας απαλά πρώτα το κάτω χείλος και μετά το πάνω,λες και ήθελε να μη χάσει κάτι γνώριμο από τη γεύση τους. 

Έστρωσε το φόρεμα πάνω της με μία κίνηση ανακούφισης,  που την έκανε να νιώσει όμορφα. Οι τιράντες της γλίστρησαν  από τους ώμους και αποκάλυψαν την ομορφιά της μέσα στην χάρη των κινήσεων της.Τα φύλλα των δένδρων,τα νυχτοπούλια, τα άστρα και το φεγγάρι, μαζεύτηκαν γύρω της , άπλωσαν τα φτερά τους πάνω της και την άφησαν να ταξιδέψει στον άγνωστο κόσμο τους μέσα στη σιγαλιά της νύχτας.

Όλη αυτή την ώρα δεν είχε αντιληφθεί ότι ήταν δίπλα της, να την χαϊδεύει με  το βλέμμα του, να την συντροφεύει με το φως του φεγγαριού.Η σκιά του 
έγινε ένα με τον κορμό του δένδρου, που τον έκρυβε από τα μάτια της. Ούτε το σύρσιμο από τα πόδια του, καθώς προσπαθούσε να βολευτεί καλύτερα, έγινε αντιληπτό από την ίδια.

Προχώρησε λίγα βήματα και κάθισε στο πλησιέστερο παγκάκι, άφησε 
στρώμα απαλό πάνω του τα φύλλα των δένδρων και το  αγκάλιασε απλώνοντας  τα μακριά της χέρια . Έβαλε το ένα πόδι πάνω στο άλλο με μια αργή κίνηση, αφήνοντας το φόρεμα της να πέσει προς τη μία πλευρά αποκαλύπτοντας τις κρυμμένες ομορφιές της.

Πόσο γελοίος ένιωσε, στην σκιά των κινήσεων της. Φοβισμένος μπροστά στην θεσπέσια ομορφιά της, κάθε φορά ανέβαλε για την επόμενη νύχτα, την απόφαση του να της μιλήσει για τον λησμονημένο έρωτα του στο σκοτεινό μυαλό της. ΄

Ανασηκώθηκε με χάρη,κοντοστάθηκε για λίγο σκύβοντας να βγάλει κάτι απ’ το παπούτσι της, ίσως μια πέτρα που απρόσκλητη την επισκέφθηκε. Γύρισε το πρόσωπο της στο δένδρο που έκρυβε την παρουσία του και μέτρησε με το χαμόγελο της την απόσταση που τους χώριζε.

Φεύγοντας από τον δικό της μικρό παράδεισο, άφησε να πέσει στο μισοσκόταδο  η καληνύχτα της !
Εκείνος την σήκωσε με πόνο και την ακούμπησε στο προσκέφαλο της, μέχρι να έρθει η επόμενη νύχτα!

Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

αποθήκευση συναισθημάτων

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 
Οι κούτες στην αποθήκη, προσωρινά .Όταν χρειάστηκε να μετακινηθούν, ο όγκος τους μέσα στον καύσωνα πολλαπλασιάστηκε δια μαγείας.  Μεγάλο κουράγιο το ξεκαθάρισμα. 

Κουρασμένοι ,πτώμα , σέρνονται τα πόδια και τα χέρια δεν έχουν δύναμη.

Είναι θεωρητικά εύκολο ν’ ακουμπάς κάτι, μήπως το χρειαστείς αργότερα. Αυτό το αργότερα μπορεί να μεταφράζεται ποτέ. Έτσι είναι όμως, όταν κάθε αντικείμενο που περνάει στα χέρια, κουβαλάει θύμισες, συναισθήματα και τόσα άλλα, πώς να μπορέσεις να τ’ απ αρνηθείς. Ιδιαίτερα όταν αποφασίζεις να το πετάξεις λόγω περιορισμένου χώρου, τότε ραγίζει η καρδιά σου. 

 Πόσο δύσκολο γίνεται!Το κάθε τι με την αξία του!

Τάσος Ορφανίδης

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

μέχρι εκείνη τη στιγμή

φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος
Δεν δίστασε ούτε λεπτό. Χωρίς δεύτερη σκέψη ,πέταξε στη βάρκα το καπέλο του για να μη το πάρει η θάλασσα και βούτηξε στα βαθιά. Με λίγες απλωτές πλησίασε κοντά, ενώ το κοριτσάκι χτυπιόταν απελπισμένα . Το μικρό του κεφάλι άλλοτε χανόταν και άλλοτε εμφανιζόταν με τα πλούσια μαλλιά του να δίνουν το στίγμα του.   

Όταν πλησίασε κοντά ήταν βέβαιος ότι βρισκόταν μπροστά σ’ ένα τρομαγμένο παιδί, που τα κύματα της θάλασσας ήταν έτοιμα να το καταπιούν ..Στο προσωπάκι του ήταν ζωγραφισμένα ο φόβος και η αγωνία.  Ζύγωσε ακόμη λίγο προσεκτικά και την δύσκολη στιγμή της απόφασης τα μακριά της μαλλιά μπλέχτηκαν στα χέρια του, χωρίς καν να το αντιληφθεί. Αυτό ήταν, τα υπόλοιπα ήταν εύκολα Έφερε το κεφαλάκι της στην σφιχτή αγκαλιά του, αποφεύγοντας τα χέρια της να τυλιχτούν πάνω του.

 Προσπαθώντας να το ηρεμήσει, άκουσε την φωνή του να βγαίνει δυνατή πιο πάνω από το κύμα, μαλακή όμως σαν χάδι.Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε αν το κλάμα ήταν το δικό του η του μικρού παιδιού.Άρχισε σιγά να κατευθύνεται προς τη βάρκα. Τα χέρια των φίλων κρεμόντουσαν στην κουπαστή, έτοιμα να τους σύρουν πάνω. Ένιωσε το σώμα του ελαφρύ, τα ποδαράκια του παιδιού να χτυπούν την θάλασσα, βοηθώντας τον να προχωρήσουν. 

Φαίνεται πως τα παιδιά, μπορούν με δυνατές κραυγές τον φόβο να ξαποστείλουν . Ένιωσε να έχει στην αγκαλιά του ένα πλάσμα δυνατό.Πολλές φορές μέχρι σήμερα αναρωτήθηκε, που βρήκε την δύναμη να κρύψει τον φόβο του, να παλέψει τον πανικό του.Έψαχνε λόγια ενθάρρυνσης που έκρυβαν την δική του αγωνία. Όταν πλησίασαν, βρέθηκαν σε στιβαρά χέρια να τους σέρνουν ψηλά, για ν’ ακουμπήσουν στα σωθικά της βάρκας ασφαλείς.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε αντιληφθεί τις απελπισμένες φωνές της μάνας , δεν άκουσε τον χαμό που γινόταν γύρω του. Ακούμπησε την πλάτη του στα πλευρά της βάρκας, άπλωσε τα πόδια του και αναζήτησε αμήχανα το καπέλο του, σαν να ήταν ο μοναδικός κρίκος που θα τον επανέφερε  στους ρυθμούς του. 

Έριξε μια  ματιά ανακούφισης στο κοριτσάκι του, χάιδεψε τα υπέροχα μακριά μαλλιά της, άφησε δάκρυα να κυλήσουν στο πρόσωπο κι αναζήτησε με το βλέμμα  τη γυναίκα  που τον περίμενε στην ακτή με την κοιλιά φουσκωμένη και την αγωνία στο κατακόρυφο .

Εκείνη τη δύσκολη στιγμή, μια χαρούμενη σκέψη του χαμογέλασε!


Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

όταν ήταν να συναντήσει την άλλη πλευρά της ζωής του

 φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

 Ήταν η τελευταία μέρα, στεκόταν μπροστά στο γραφείο του με ένα απλανές βλέμμα, χαϊδεύοντας το κάθε αντικείμενο ξεχωριστά. Τα μιλούσε χωρίς να περιμένει απάντηση , τους έδινε το τελευταίο χάδι όπως έκανε κάθε μέρα όταν έφευγε για το σπίτι. 

Πολλά χρόνια τα έβγαλε εκεί μέσα γράφοντας ατέλειωτα κείμενα, με οδηγό του την πένα. Παραδοσιακός τύπος, του άρεσε οι πένες του να αφήνουν το στίγμα του καλλιγραφικά. Πάντα δυσκολευόταν στο δέλτα κεφαλαίο όταν έβαζε την υπογραφή του. Από παιδί απέφευγε το ισοσκελές τρίγωνο του, αλλά του έδινε καλλιτεχνική υφή. Αν του πήγαινε στραβά, θεωρούσε ότι η μέρα του θα είχε σταβοτιμονιάσει. Όταν τον αντίκριζαν οι συνάδελφοι του σκεπτικό, απέφευγαν να του μιλήσουν .Αυτός πάλι με την πρώτη ευκαιρία θα επαναλάμβανε την προσπάθεια να το αποτυπώσει καλλιτεχνικά.

Αυτό το Δ ήταν το Δήθεν της ζωής του, 
αφορούσε το Δια ταύτα της πορείας του,
αντιπροσώπευε το δικό του Δεν στην άρνηση του να πάει παραπέρα,
το καθημερινό του Δρομολόγιο με το τραίνο των 8 , 
το καταθλιπτικό του Διαμέρισμα γεμάτο βιβλία και σημειώσεις πεταμένα στο πάτωμα, 
τους Διαβάτες που συναντούσε και απέφευγε την καλημέρα τους, 
την Διασπορά που προσπαθούσε ν’ αποτυπώσει στο βιβλίο που έγραφε αλλά δεν έβρισκε την συνέχεια,
 το Διαζύγιο με την Κατίνα που δεν άντεξε παραπάνω από ένα χρόνο, 
τις Διαφωνίες με τους συναδέλφους του για ψύλλου πήδημα,
τις Διαδρομές του στα μονοπάτια δίπλα στο σπίτι του για να πάρει τις ανάσες που χρειαζότανε, 
τη Δόμνα  που σημάδεψε την ζωή του όταν δεν μπόρεσε  να της μιλήσει για τον έρωτα του, 
τα Δάκρυα που σκούπιζε από ντροπή, κάθε φορά που μούσκευαν το πρόσωπο του!

Μάζεψε το μαντήλι του, το δίπλωσε προσεκτικά σε έξι δίπλες όπως συνήθιζε και  το ακούμπησε αργά πάνω στο γραφείο, σαν να άφηνε πίσω του τα συναισθήματα που δεν έβγαλε ποτέ.Έσκυψε με βάρος, σήκωσε την τσάντα του και τράβηξε ν’ανταμώσει την άλλη πλευρά της ζωής του.


Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Περιπλανώμενος στην πόλη μου


φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Ανέβηκα  στην ακρόπολη,   
μπερδεύτηκα μέσα  σε σοκάκια και σε  κουτούκια, 
στο κέφι και στο πιοτό με πήρε ο κατήφορος

μέχρι που οι μικρές βαρκούλες, έγραψαν πάνω στο κύμα τα τραγούδια τους,
με χάιδεψε η αύρα της θάλασσας,
το βλέμμα μου περιπλανήθηκε  ανάμεσα
στα περιστέρια πάνω σε μπαλκόνια ,
στο ζευγάρωμα απ’ τις γάτες ,
στους  αδέσποτους, αραγμένους σε παγκάκια και πεζούλια,
στη μάνα, που έσερνε  το καροτσάκι με τη μικρή από δίπλα ,
στο παλιό σκαρί, που έσκιζε τα κύματα της θάλασσας,


μέχρι που  ένα ποδήλατο, σκούντηξε την απροσεξία μου
και ο γκρίζος κατά τα άλλα λευκός πύργος,φάνηκε πελώριος μπροστά  μου .

Τότε εκείνη τη στιγμή κοίταξα προς τα πάνω,
θόλωσαν τα μάτια απ' τα δάκρυα μου, 
κόντεψα να ξεχάσω την αφετηρία μου!

Τάσος Ορφανίδης  

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα



  Καθώς  πλησιάζω τα 65, αφουγκράζομαι τις ανησυχίες από το σώμα μου , συνομιλώ μαζί του.Όταν ρετάρει το καλοπιάνω, μήπως και καλμάρω τις αντιστάσεις του, ίσως και τις φοβίες μου. 

Πώς να τιθασεύσεις τον χρόνο που αμείλικτος στρέφεται πάνω σου, απλώνεται σαν στο σπίτι του και βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο, κάνοντας άσκηση στην αριθμητική. Μετράει τους πόνους, τις ρυτίδες τα μαλλιά που έχασα, τις φύτρες που έσβησαν, το αγκομαχητό και στο τέλος την ηλικία .

Οι κόρες μου χαίρονται κάθε φορά που διακρίνουν το χαμόγελο μου η άλλοτε ακούν το τρανταχτό μου γέλιο. Άρχισαν όμως κι αυτά να αργοπεθαίνουν.  




Ο δρόμος έχει πάρει την κατηφόρα. Αραχτός στη βαθιά πολυθρόνα,  ατενίζω την κορυφή του Άθωνα επιβλητική, να μου θυμίζει τις μέρες που έφθασα εκεί πάνω, ενώ την έβλεπα να καθρεφτίζεται στην θάλασσα. Δεν έχει πολλά χρόνια,  το 2012 ήταν  που με τον φίλο μου τον Στέφανο και τον γιο του Θοδωρή πατήσαμε την  κορυφή του. Ένιωθα γερός, ικανός να κατακτήσω και άλλες κορυφές, όπως αργότερα τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν ο Γράμμος και ο Σμόλικας η προηγούμενα ο Όλυμπος και τόσες άλλες μικρές και μεγάλες κορυφές. 

Είναι περίεργο που τα θυμάμαι όλα αυτά, καθώς βλέπω τον εαυτόν μου να γέρνει λίγο από τα βάρη, αν και πίστευα ότι δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό.

 

Η θύμηση μου πήγε ακόμη πιο πίσω στα χρόνια της αθωότητας, όταν κάθε πρωί ενώ ετοιμαζόμουν για να φύγω στο σχολείο, άκουγα τον πατέρα μου να κατεβαίνει τις σκάλες του πέτρινου διώροφου σπιτιού μας στη Θεσσαλονίκη. Καπνιστής φανατικός με τρία πακέτα την μέρα, ξυπνούσε το πρωί με τον άγριο βήχα, να του τρώει τα σωθικά. Σταματούσε στην αυλή έβαζε το χέρι στο ενυδρείο του , προσπαθώντας να χαϊδέψει τα ψάρια, άνοιγε την περιστερώνα του να γεμίσει η αυλή με φτερουγίσματα, καμιά φορά μύριζε τις ανθισμένες τριανταφυλλιές και άραζε στη σεζλόνγκ που έπιανε μόνιμη θέση, για ν'απολαύσει τον πρωινό καφέ του.

Παγκόσμια μέρα του Πατέρα διάβασα το πρωί στο ίντερνετ, μικρή γιορτή δεν έχει την αίγλη της Μάνας. Πόση αξία έχει άραγε στα αισθήματα μας αν μια γιορτή είναι μεγάλη η μικρή, αν είναι καν παγκόσμια. 

Αυτός ο λεβέντης που τότε ήταν 30 χρονών έφυγε στα 90 του κι εγώ που είμαι 65 άρχισα να βαρυγκωμώ .  


Ο πατέρας μου τα κατάφερε, ισχύει άραγε το ίδιο και για μένα!

Έφυγε πριν ένα χρόνο γαλήνιος μέσα  στην αγκαλιά των εγγονών του. Η πορεία μας καθορίζεται από τις επιλογές μας και όσα αγαθά έχουμε να δώσουμε. Δεν έχει καμία αξία το χρήμα, ούτε οι περιουσίες, όταν η στοργή και η αγάπη είναι απούσες. Πατέρας είσαι όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, αλλά νιώθεις  την αγάπη των δικών σου, το βλέμμα τους να πέφτει πάνω σου κι εσύ να το ανταποδίδεις με την έγνοια  σου. 

"Λίγο παραπάνω γέλιο το  ήθελα, πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα !"


Τάσος Ορφανίδης 


Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ο Νίκος Φιλίππου έφυγε, ένας ακόμη νέος σε ηλικία



Ο Νικολάκης, έτσι τον φωνάζαμε οι μεγαλύτεροι  η αναφερόμασταν στο όνομα του, έφυγε σε νεαρή ηλικία .Ο μικρότερος από τα τρία
   παιδιά του Θόδωρου και της Ζωής. Γειτονόπαιδο, γενναίος από μωρό. Δυσκολεύομαι να γράψω, ο πόνος είναι μεγάλος για ένα νέο άνθρωπο, αγαπημένος  όπως και όλη η οικογένεια του. Το νέο, μας έχει συγκλονίσει .
Ο Νίκος Φιλίππου,σπούδασε δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο, εργάστηκε στην ΕΡΤ3, προβληματισμένος για τα κοινά ,ευαίσθητος ιδιαίτερα για τους πάσχοντες με τη νόσο του Διαβήτη. Ποιητής, μου έστειλε κάποια ποιήματα του, τα διάβασα, έκλαψα με αυτά όπως και τώρα με την είδηση του θανάτου του.
Μεγάλη η απώλεια για την οικογένεια του , για τους φίλους του για τους συντρόφους του.
Καβάλα σ’ ένα παπάκι πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη, δεν παρέλειπε την καλημέρα του .Έτσι ήταν ο Νικολάκης, γενναίος με όλους, αυστηρός με τους ανόητους, αγωνιστής με όσους έμπαιναν εμπόδιο στην προσπάθεια του.
Καλό ταξίδι ,το χαμόγελο σου θα μας λείψει
Σ’Αποχαιρετώ μ’ ένα Δικό σου Ποίημα !

Τάσος Ορφανίδης 

Nikos Filippou/Quantum love


As two digital bits in a byte
You and me
a King and a Queen
like Adam and Eve
we living our love in deep

As two relegation quants
far away from their atom
traveling at different orbits
stay connected
with eternal bond

Physic laws protect quant's bond
as Ero's powers protect our love
even when distance odds
our life is whole
you are mine and I'm yours

Bits and heartbeats
away but together
annoying distance and weather
to share their existence forever
making epic fairytales of faith and love
that everyone adores

Am I falling in love?

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Μαγική βραδιά μπροστά στο Γεντί Κουλέ, με την Παρέα του Τσιτσάνη και τη Λαϊκή ΣυνΩδεία

Φωτογραφίες Τάσος Ορφανίδης και  Nemesys Morpheus


Μαγική βραδιά η σημερινή. Η πανσέληνος έλουζε με το φως της την  «παρέα του Τσιτσάνη» και τη «Λαική ΣυνΩδεία». Η μικρή Αφροδίτη μάζευε το χειροκρότημα με τη  μελωδική φωνή της  και το επέστρεφε πίσω, χαρούμενη με το τραγούδι της.


Οι  πενιές τους κράτησαν το κοινό για τρεις ώρες στην θέση τους. Άλλοι σε καθίσματα, άλλοι στρωματσάδα, όλοι μια παρέα.

Τέτοιες βραδιές γίνονται μοναδικές από το ίδιο το κοινό. Η ατμόσφαιρα έφερε στη μνήμη εικόνες νοσταλγικές  παλαιότερων χρόνων, όπου η μουσική είχε αξία και τα τραγούδια έβγαζαν κάτι γνήσιο.


Χωρίς ψευδαισθήσεις μπροστά στο αλλοτινό Γεντί Κουλέ με θύμισες πολλές, υποδεχθήκαμε κοινό  συνειδητοποιημένο, γι’ αυτό που ήρθε ν’ ακούσει  από τα δύο σχήματα. Η ιστορική τους διαδρομή γνωστή στους περισσότερους και αγαπητοί στο κοινό τους, μας επιφύλαξαν  μια μαγική βραδιά συνεπικουρούμενη από την Πανσέληνο.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Μνημείων,  φέτος στέφεται για τις δύο βραδιές του προγράμματος του με επιτυχία. Βγήκαμε από την Αρχαία Ρωμαϊκή  Αγορά συγκλονισμένοι, με την Ασκητική του Καζαντζάκη, που ανέβασε το ΚΘΒΕ,στα πλαίσια των εκδηλώσεων μας. 

Η σημερινή βραδιά ξεπρόβαλε δειλά το πρόσωπο της, μέχρι να πάρουν οι μουσικοί τα όργανα τους και να γεμίσουν την ατμόσφαιρα με νότες. Να διώξουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, προσκαλώντας τον κόσμο κι εμάς για την επόμενη φορά. έχοντας την πανσέληνο της βραδιάς να φωτίζει τις προθέσεις μας .

Ευχαριστούμε


Τάσος Ορφανίδης








Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Μνημείων Θεσσαλονίκης, με την ΑΣΚΗΤΙΚΗ που ανέβασε το ΚΘΒΕ στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά


Ο καιρός έπαιζε με τις ανησυχίες μας, καθώς  οι προβλέψεις ήταν ενάντια στις προσδοκίες. Έπαιξε με την παράσταση και την κράτησε σφιχτά στην 
αγκαλιά του.Τα σύννεφα έσκυβαν από πάνω μας χωρίς να θέλουν να διακόψουν.

Η βραδιά  όπως ήρθε έτσι έκλεισε,μόνο που τα συναισθήματα άλλαξαν. 
Η συγκίνηση μαζί με την ικανοποίηση γίνανε ταίρι, αγκαλιάστηκαν σφιχτά και άφησαν να ξεσπάσουν σε δάκρυα.Η κούραση μηνών και των τελευταίων ημερών, γλίστρησε από πάνω μας, βαρέθηκε τους ώμους μας και άπλωσε τα πόδια της αλλού.

 Οι εξαιρετικοί διάλογοι της συγκλονιστικής παράστασης  ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, έδεσαν με το σφίξιμο της καρδιάς,  που στην εξέλιξη της άρχισε να ξεκουμπώνει ένα ένα τα κουμπιά της, μαζί με κάθε λέξη του μοναδικού αυτού έργου. Το σκηνικό απλό αλλά εντυπωσιακό ,οι ηθοποιοί άψογοι όλοι στον ρόλο τους,  ενώ το στήσιμο της παράστασης στο σύνολο της ήταν εξαιρετικό.

Όλοι μας αγάπησαν , το κοινό , οι ηθοποιοί με την θαυμάσια απόδοση τους, ο καιρός που συμφώνησε μαζί μας , το σκηνικό που συμπλήρωσαν σε κάποια απρόσμενη στιγμή ομάδα από κάργες με το κράξιμο τους  θέλοντας να κερδίσουν την προσοχή μας. 


Η έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Μνημείων Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του οποίου ήταν ενταγμένη η παράσταση, δόθηκε από την εντυπωσιακή Βούλα Πατουλίδου με την ιδιότητα του Προέδρου του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, συνδιοργανωτή του Φεστιβάλ. Τον επίλογο χρωμάτισε με χαμόγελα η Δήμητρα Γρηγοριάδου, μέλος της οργανωτικής ομάδας. Ο καλλιτεχνικός δντής του ΚΘΒΕ κος Αναστασάκης, φαντάζομαι θα μοιραστεί κοινά συναισθήματα ικανοποίησης με τους διοργανωτές του Φεστιβάλ. Μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος, ως μέλος της  ομάδας.

Επιστρέφοντας στο σπίτι ένιωθα να έχω ακουμπήσει κάπου αλλού την κούραση μου , ενώ η επιθυμία μου για ένα ποτό συμπλήρωσε την υπέροχη βραδιά.

Το Σάββατο 10 Ιούνη,στον εξωτερικό προαύλιο χώρο του Γεντί Κουλέ,είναι η δεύτερη μέρα με δρόμους μουσικής. Η "Παρέα του Τσιτσάνη" και η "Λαική ΣυνΩδεία" θα ντύσουν την νύχτα με τις μουσικές τους,έχοντας στη συντροφιά τους την πανσέληνο. 

Καλή συνέχεια


Τάσος Ορφανίδης  


Ενημερωθείτε για  το πρόγραμμα του τριημέρου των εκδηλώσεων μας 


Ενημερωτικό πρόγραμμα για το Διεθνές Φεστιβάλ Μνημείων 

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Πολυχώρος Πολιτισμού της πρώην Σχολής Τεχνών κι Επαγγελμάτων Χαμιδιέ (Ισλαχανέ)



Το συγκρότημα βρίσκεται επί της οδού Ελένης Ζωγράφου 3, απέναντι από τα Κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας και χτίστηκε το 1903. 

Aποτελούσε τμήμα του  ιδρύματος Ισλαχανέ, του Ορφανοτροφείου-Τεχνικής Σχολής, που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σ’ αυτό στεγαζόταν το εργαστήριο της σχολής, μέσα στο οποίο λειτουργούσαν  σιδηρουργείο, ξυλουργείο και εφαρμοστήριο για την εκμάθηση επαγγελματικών τεχνών στα ορφανά παιδιά.

 Στη δεκαετία του ’20, ως ανταλλάξιμη περιουσία, στέγασε για μεγάλο χρονικό διάστημα το Μηχανουργείο Αξυλιθιώτη. 


Σήμερα, το κτίριο έχει αποκατασταθεί και μετατραπεί σε πολυχώρο πολιτισμού από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κεντρικής Μακεδονίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού με συγχρηματοδότηση ΕΣΠΑ. 

Στην πολυμεσική μόνιμη έκθεση που υλοποιήθηκε,  παρουσιάζονται τεκμήρια της οθωμανικής ιστορίας της πόλης, της τεχνικής εκπαίδευσης των ορφανών στον ελλαδικό χώρο, καθώς και της βιομηχανικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης.