Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

μια παράσταση


φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 
Κοίτα γύρω σου,
πέταξα τις παλιές μου συνήθειες 
κράτησα τις μικρές ομορφιές
.
Έφτιαξα μια καλύβα από αναμνήσεις ,
τη γέμισα με εικόνες
και η φωτιά στο τζάκι αναμμένη.

Στο λιμάνι είναι δεμένο το σκαρί μου,
η ώρα που θα σαλπάρει είναι σημαδεμένη 
στους λεπτοδείκτες του μεγάλου ρολογιού. 

Τι με κοιτάς,
την ομορφιά δεν θα τη βρεις πάνω μου
γι’ αυτό κυκλοφορώ γυμνός

το καπέλο κρεμασμένο στη κρεμάστρα 
τα παπούτσια έξω από τη πόρτα
και το ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου μπλουζ

το γάβγισμα του σκύλου μου, έδειξε επιμονή 
άνοιξα το ημερολόγιο να σημειώσω την ημερομηνία 
οι λεπτοδείκτες ήταν στην ώρα τους 

άπλωσα τα χέρια να ελευθερώσω τα όνειρα 
η αγκαλιά μου γέμισε μικρές νεράιδες
που μ' έντυσαν καπετάνιο.

 Τάσος Ορφανίδης 

Δίψασα πανάθεμα με

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Δίψασα παναθεμά με, ακούστηκε αδύναμα να λέει.Είπε την κουβέντα κι αγκομαχώντας πλησίασε την παλιά βρύση στην αυλή. Άπλωσε το χέρι του τρεμάμενο να την ανοίξει. Κάποια στιγμή γύρισε το βλέμμα του φευγαλέα πάνω μου.Κάνοντας αυτή την κίνηση, σαν να 'θελε κάτι να μου πει, έπεσε μπρούμυτα στη γούρνα, χωρίς να πιει νερό.

Πάει τέλειωσε,σκέφτηκα αίφνης και  πετάχτηκα αλαφιασμένος. Όρμηξα πάνω του και τον ταρακούνησα. Εκείνος γύρισε το πρόσωπο του αργά, τα μάτια του χωμένα μέσα στις κόγχες με κοίταζαν απορρημένα. Άπλωσε το χέρι του στο δικό μου και ανασηκώθηκε, πιάνοντας αδύναμα  τη βρύση. Κατά λάθος η κίνηση εκείνη την άνοιξε κι άρχισε το νερό να τρέχει με ορμή. 

Εκείνος, σαν νά 'ρθε η ζωή μέσα του, έπεσε πάνω της ρουφώντας κάθε στάλα της, μη αφήνοντας τίποτε να πέσει κάτω. Ένας  θόρυβος πάνω στη σχάρα, αποκάλυψε μία που του ξέφυγε . Εκείνος ξαφνιασμένος έκλαψε γοερά, μαζί με τον ήχο από τη δυνατή ροή του νερού της βρύσης που έτρεχε ασταμάτητα, παρασέρνοντας όλα τα φύλα που μαζεύτηκαν εκεί. 

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια .Έπιασε πάλι το χέρι μου για να σηκωθεί, αφήνοντας μια κουβέντα μόνο να πέσει κάτω, στην ίδια διαδρομή του νερού.

Δίψασα πανάθεμα με!

Τάσος Ορφανίδης



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

πλανεύτρα


Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 
Στο διάβα μου σ'αντάμωσα με μάτια ερωτευμένα

Θυμήσου το τραγούδι μου, 
το χόρεψες ζεμπέκικο, 
το ‘κανες κρητική μαντινάδα, 
το ‘συρες σε απόκρημνα νησιά, 
πάνω σε κορφοβούνια ,
σ’ απόμερα χωριά, 
σε λίμνες και ποτάμια.

Το αγκάλιασε το κύμα της  θάλασσας, να το σιγομουρμουρίσει ,
σε όσους χάρισαν δάκρυα,
στα λάθη της καρδιά σου.

Ένα αεράκι σκούντηξε  την απροσεξία μου
αδέσποτοι με περιφρόνησαν με το ζευγάρωμα τους
εσύ έμεινες εκεί με το χαμόγελο σου, μια απόμερη ακρογιαλιά.



Τάσος Ορφανίδης 

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

άσε τα βήματα να σε οδηγήσουν στην πόλη σου



 Φωτογραφίες Θάνος Χαρίσης


Όταν ήρθε η άνοιξη, θέλησα να γνωριστώ ξανά με την πόλη μου. Τα βήματα δεν ήταν θαρρετά, τα χαρακτήριζε μια διστακτικότητα. Μόλις  αραίωσαν οι βροχές έβγαλα το πανωφόρι,είχα ανάγκη  μια βόλτα στα σοκάκια που βάδιζα παλιά.

 Το βήμα αρχικά προσπέρασε τα ανθισμένα δένδρα και τα λουλούδια στα παρτέρια, αδιάφορο για την ομορφιά γύρω του,ενώ παρέμεινε εγκλωβισμένο. Η σκέψη δεν φωτίστηκε από τις εικόνες που έντυναν το τοπίο, τους δρόμους που γνώριζα καλά σπιθαμή προς σπιθαμή.

Το καλοκαίρι βρίσκεται μπροστά, ακόμη δεν μπορώ να το ονειρευτώ. Η ψυχή κουβαλά ακόμη την ψευδαίσθηση του χειμώνα, δεν έχει βρει την ζεστασιά της στην άνοιξη.Κι όμως αυτή προκλητικά αφήνεται με τα χρώματα και τ’ αρώματα της στην ματιά  και στις αισθήσεις.

Τα πολιτικά δρώμενα κρατούν το ενδιαφέρον ψηλά, δεν παρακολουθούν όμως τις ανθρώπινες απλές καθημερινές ανάγκες.Κι όμως αυτό το κλίμα επηρεάζει την καθημερινότητα. Η διάθεση παραμένει αρνητική. Χρειάζεται ένα ταξίδι στο παρόν, ένα αντάμωμα με τις ομορφιές της άνοιξης,μια αισιόδοξη ματιά, μια νέα γνωριμία με την πόλη και τις δράσεις της, με αισθήματα δύναμης και ανανέωσης. 


Πόσα σημεία αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να γνωρίσει την πόλη του; Πόσα είναι αυτά που θα μπορούσε να επαναφέρει στη μνήμη του, αφήνοντας να ταξιδέψει η πρόσφατη ματιά του; 

Σαφώς πολλά, κάθε γωνιά και ένα μνημείο, κάθε σημείο και μια γνωριμία, κάθε επαφή και μια θύμηση, κάθε παγκάκι και μια ανάμνηση. Μια βόλτα στην πόλη είναι σίγουρο ότι θα γεμίσει με εκπλήξεις για το νέο ,το διαφορετικό την άλλη ματιά της επίσκεψης.

Χρειάζεται να δραπετεύσεις από τα καθημερινά, να επισκεφτείς μέρη παλιά αγαπημένα, που είχαν αρχίσει καιρό να κοντοστέκονται στην θύμηση σου, σαν ένα όνειρο. Έχεις ανάγκη να γνωρίσεις την πόλης σου, αυτό που έγινε σήμερα ότι διαμορφώνει την σημερινή πραγματικότητα.

Πόσοι θα έλεγαν με την πρώτη σκέψη ότι αγαπούν την πόλη τους και θα μπορούσαν να σου περιγράψουν τους λόγους που την ξεχωρίζουν σήμερα;

Έχουμε χάσει  το κουράγιο για να αντέχουμε το ωραίο, να το ξεχωρίζουμε  από την ασχήμια της καθημερινότητας  μας,παραγνωρίζοντας ότι μια βόλτα στην πόλη που αγαπήσαμε, θα μας έδινε πίσω όσα λησμονήσαμε.


Πόσο δύσκολο είναι να την γνωρίσουμε ξανά, να της δώσουμε την θέση που δικαιούται στην καρδιά μας;

Μήπως οι εκπλήξεις κρύβονται στα καθημερινά μας βήματα, στα γνωστά μέρη , αυτά που προσπερνάμε χωρίς ουσιαστικά να αφήνουμε τη ματιά μας να χαθεί σ' αυτά; Χρειάζεται να σκύψουμε στο μεγαλείο της ν'ανταμώσουμε τη γοητεία της,να την ερωτευθούμε. 

Οι προφάσεις είναι τα παιδιά του καναπέ και  αρνητικές σκέψεις οι φοβίες. Αν πετούσαμε από πάνω μας τα πανωφόρια του χειμώνα,ίσως να βλέπαμε την πόλη μας  ερωτικά! 

Η πόλη σου δεν περιγράφεται μόνο, την γνωρίζεις η την αναγνωρίζεις, αφήνοντας τα βήματα σου να σε οδηγήσουν και τα αισθήματα σου να πλημμυρίσουν από την προσωπική σου ξενάγηση . 

Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

"παλιές συνήθειες"



Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

"παλιές συνήθειες" 

Ήμουν ακουμπισμένος στην μπάρα του αγαπημένου μου  καφέ στα Εξάρχεια κι άκουγα τις μουσικές που συνήθως βάζει, απολαμβάνοντας περισπούδαστα τον εσπρέσο μου.
 Όταν πρωτοκατέβηκα στην Αθήνα από Θεσσαλονίκη, προτιμούσα τον ελληνικό, σε μονό φλιτζάνι του καφενείου. Από τότε που εγκαταστάθηκα για τα καλά άλλαξα συνήθεια, συνοδεύω το τσιγάρο με εσπρέσο. Έχει μια φιλοσοφία αυτός ο καφές, εξάλλου δεν είναι τυχαίο, δημιούργημα  των Ιταλών που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους. 
Η Αθήνα   έχει αυτό το κάτι που την συνδέει με τον πολιτισμό , η και με την μόδα θα ‘λεγα. Κολλητός μου φίλος πάντως έχει πολλά επιχειρήματα για τα καλά  του εσπρέσο.
Έχω επαναλάβει πολλές φορές την ίδια κίνηση, την ίδια σκέψη, την ίδια συνήθεια. Κάθε φορά  έχω την ίδια ανταπόκριση. Είναι  αρκετό ένα νεύμα για να με παρασύρει σε σοκάκια,που όσες φορές κι αν πέρασα δεν τα προσπέρασα. 
Στο φως της μέρας  παίζουν τα χρώματα ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα από τα σύννεφα, έχουν σχεδιάσει την ανατροπή τους στον καταγάλανο ουρανό. Το ίδιο ακριβώς νεύμα ήταν αρκετό για να ξεκουμπώσω το σακίδιο στον ώμο, να βγάλω την μηχανή μου και να πάρω μέρος στο παιχνίδι τους.
 Άλλες φορές έβρισκα προκλητικό το ηλιοβασίλεμα, εκεί στον βράχο που τόσες ιστορίες ειπώθηκαν και τόσα ειδύλλια ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο. Αυτό όμως που με παρασύρει περισσότερο είναι τα μηνύματα που διαβάζω από τα γκράφιτι, είναι αυτά που δεν ξεπερνιούνται με τίποτε. Όχι μόνο θα σταθώ για να διαβάσω, αλλά  κι αν κάτι θα μου λέει θα του κάνω την χάρη να το πάρω μαζί μου με την φωτογραφία φυλαγμένη.
Η μια γειτονιά είναι συνέχεια της άλλης,τα στέκια διαφορετικά αλλά και ίδια. Όλα κουβαλάνε την ιστορία τους κι ας έχει χαθεί στον χρόνο της αδιαφορίας μας. Αυτοί που πάντα στέκονται με σεβασμό μπροστά τους θα είναι παλιοί κάτοικοι που κυνηγάνε τις αναμνήσεις τους, τουρίστες που ξεχνιούνται στην ομορφιά τους, αναζητητές της περιπέτειας και της άλλης ματιάς .
Κι εγώ δεν έκανα κάτι διαφορετικό, ταξίδεψα με την δική μου ματιά ν’ εναποθέσω τις μνήμες μου στα πόδια τους, για να μη τα προσπεράσω με αγένεια .


Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η αγωνία μου

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Η αγωνία μου

Ζωγράφισα την άχρωμη διαδρομή μου με χρώματα, 
φωτίζοντας  τα μυστικά περάσματα της θάλασσας μέσα μου.  
Άναψα φωτιά για να ζεστάνω τα πουλιά που τραγουδούσαν την ανάγκη μου, μάζεψα ξερά κλαδιά ν’ ακουμπήσω το κορμί μου, 
ήπια τρεχούμενο νερό απ’ την πηγή για να λυθούν τα μάγια.

Σήκωσα τα μάτια ψηλά μα με υποδέχθηκε σκυθρωπός ουρανός ,
άγγιξα τα φυλλώματα των δένδρων, μα δεν αντάμωσα  την θαλπωρή μου.

Πέταξα τα ρούχα από πάνω μου για να φανεί η γύμνια μου, 
ένα σημάδι στον αριστερό ώμο, δύο στο μέτωπο 
και τα γόνατα θρυμματισμένα. 
Ο ανδρισμός μου σημαδεμένος, σκόρπιος, γελούσε τρανταχτά, 
αναγνωρίζοντας με αξιολύπητο.

Σκυφτός τα ομολόγησα όλα, δεν ξανασήκωσα το κεφάλι μου,
έμεινε κρεμάμενο, μέσα στην απόλυτη σιωπή μου

Φυλλοροούσα προσμένοντας μια λάμψη, ένα φως, 
έριξα το βλέμμα μου μακριά,
μέχρι εκεί που αντίκριζα τον φόβο μου.
Σύρθηκα στο βάθος του κάμπου, έρποντας σαν το φίδι, 
για να ρουφήξω την υγρασία του, 
μέχρι που το νερό στο ρυάκι να ‘βρει την ορμή του.

Ένα δάκρυ από τα σύννεφα  κρέμεται πάνω μου  , 
ας μου χαμογελάσει επιτέλους ο ουρανός δείχνοντας το πόσο με λυπήθηκε.


Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

η οικογένεια καταγράφει απώλειες


Η γυναίκα με το πηγαίο χιούμορ, έφυγε σήμερα. Η Βάσω, γυναίκα του αδελφού του πατέρα μου, ήταν η πηγή χαράς και γέλιου . Αντιμετώπιζε τα πάντα με χιούμορ, ακόμη και την περίπτωση της εισαγωγής της στο νοσοκομείο για επέμβαση. Έκρυβε με αυτό τον τρόπο τις δικές της φοβίες και ανασφάλειες. Το νέο μας συγκλόνισε, η οικογένεια χάνει ακόμη έναν από τους πρωταγωνιστές της δικής μας μοίρας.

Το νέο ήρθε πάλι από το τηλέφωνο όπως και για τον χαμό πριν από μία μέρα της αγαπημένης συναδέλφου μου. Η εβδομάδα αυτή καταγράφει απώλειες. Ο πίνακας δεν κλείνει εύκολα όταν αναρτηθεί . Η χορωδία των αγγέλων έρχεται απρόσκλητη και μας βρίσκει απροετοίμαστους για το μακρινό ταξίδι. Είθε το μοναχικό ταξίδι αυτό να την φέρει κοντά στον άντρα της και στον πατέρα μου, να συνεχίσουν να διακωμωδούν τα πάντα με τον δικό τους τρόπο. 

Θυμάμαι εκείνο το σκερτσόζικο ύφος της, όταν ετοιμάζονταν να εκσφενδονίσει μία ατάκα. Ο λόγος της έβγαζε γέλιο. Αυτό το γέλιο ας το ανταμώσει με τους αγαπημένους της, εκεί πάνω στα απόμακρα και μοναχικά μονοπάτια. 

Η είδηση για την απρόσμενη αναχώρηση της είναι πικρή για την οικογένεια και ιδιαίτερα για τα εγγόνια της, που δεν έφευγαν απ’ την αγκαλιά της. Κάθε μέρα τα περίμενε  να σχολάσουν απ’ το σχολείο να τα περιμαζέψει. Αυτή τη ζεστασιά της αγκαλιάς της, ας την κουβαλάνε φύλακα άγγελο στη ζωή τους.

Καλό ταξίδι.


Τάσος Ορφανίδης 

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

μια καλή συνάδελφος έφυγε



Το τηλέφωνο χτύπησε αρκετές φορές μέχρι να το σηκώσω. Συνήθιζα τελευταία να το κλείνω λόγω της ενοχλητικής κατάστασης με την προώθηση προϊόντων. Αυτή τη φορά όμως απάντησα. Στο βάθος ακούστηκε μια γνωστή φιλική φωνή του Ιωσήφ Κοέν.

Το κατάλαβα αμέσως, η χροιά της φωνής του δεν ήταν ίδια με την δική μου, στην υποδοχή του τηλεφωνήματος. Ακουγόταν λυπημένος, στενοχωρημένος.
"Η Ευτυχία Πετράτου έφυγε" αυτό μόνο θυμάμαι, απ' ότι είπαμε. 

Με πόνο πληροφορήθηκα την απώλεια αγαπημένης παλιάς συναδέλφου, που είχα χρόνια να δω. Η λαλιά κόπηκε, δεν ήξερα τι να πω. Απορημένος και σαστισμένος για το βιαστικό φευγιό της, ήταν πολύ νεότερη μου. Την θυμάμαι νέα, όμορφη ,σαν το κρύο το νερό,με πείσμα δεν άφηνε να πέσει πέτρα κάτω.

Μεγάλη εβδομάδα, διάβηκε την μεγάλη πόρτα για το μακρινό ταξίδι της. Η φρεσκάδα του προσώπου της και το χαμόγελο της, θα μείνουν βαθιά μέσα μας να την θυμόμαστε. Έφυγε νωρίς, όπως φεύγουν οι περισσότεροι χωρίς διαβατήριο. Δεν πρόλαβε να το βγάλει ακόμη για το ταξίδι στα ουράνια, σε παραδείσους άγνωστους τόπους, είχε χρόνια μπροστά της. Έφυγε απρόσμενα και δύσκολα για τους οικείους της.

Θα 'θελα να σε θυμάμαι Ευτυχία χαρούμενη όπως σε γνώρισα, αλλά δυστυχώς φεύγεις λυπημένη σ’ αυτό το δύσκολο μοναχικό ταξίδι σου.



Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

EMPTY FRAME LIVE @ ΥΠΟΓΕΙΟ + dj set by Sinner ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ



Το βανάκι των Empty Frame παίρνει μπρος, γκαζώνει και κατευθύνεται προς την αγαπημένη Θεσσαλονίκη.
 
Το Σάββατο 22 Απριλίου οι Empty Frame θα ανταμώσουν για πρώτη φορά με τους φίλους τους στη Θεσσαλονίκη, ανεβαίνοντας στη σκηνή του «Υπογείου», έτοιμοι για ένα ακόμη εκρηκτικό live. Έχοντας γράψει μπόλικα χιλιόμετρα σε πολλά stages εδώ και έντεκα χρόνια, ξεχωρίζουν για τις εντυπωσιακές τους εμφανίσεις και το επιβλητικό κλίμα που δημιουργούν στις συναυλίες τους.

Κινούμενοι με ευκολία σε όλο το φάσμα του alternative rock, οι Empty Frame αλλάζουν ταχύτητες από την folk, το indie και πιο σκοτεινά μονοπάτια σε heavy ξεσπάσματα και progressive εξάρσεις. Βασικό συστατικό αυτού του εκρηκτικού μουσικού κοκτέιλ ο λυρισμός και ο αρμονικός συνδυασμός ηλεκτρικών και κλασικών οργάνων.

Το Σάββατο 22 Απριλίου οι Empty Frame ολοκληρώνουν με τον καλύτερο τρόπο έναν υπέροχο κύκλο τεσσάρων ετών (με τρεις κυκλοφορίες: ένα album και δύο soundtracks) και πατούν play για την επόμενη μουσική τους περιπέτεια, προετοιμάζοντας τον τρίτο τους δίσκο.


Ας «κατεβούμε» στο Υπόγειο παρέα…

Η βραδιά δεν θα τελειώσει τόσο νωρίς! Μετά το live ακολουθεί σούπερ DJ set από τον DJ Sinner
INFO
Σάββατο 22 Απριλίου
Υπόγειο, Μελενίκου 13, Θεσσαλονίκη
Doors Open: 21.00
Ώρα Έναρξης: 22.00
Είσοδος: 5
LINKS



Οι Empty Frame είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και καλοκουρδισμένες μπάντες της ελληνικής underground αγγλόφωνης σκηνής, έχοντας προκαλέσει αίσθηση τόσο με τον πρωτοποριακό τους ήχο, όπως αποτυπώνεται στις δισκογραφικές τους δουλειές, όσο και με τις εκρηκτικές live εμφανίσεις τους οι οποίες είναι πάντα σημείο αναφοράς.
Γεννήθηκαν το Νοέμβρη του 2005 και τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα σχήματα της πόλης με συνεχόμενη και δυναμική παρουσία. Έχουν ήδη γράψει… πολλά χιλιόμετρα σε όλους τους γνωστούς συναυλιακούς χώρους της Αθήνας, ενώ έχουν συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ εντός και εκτός της πρωτεύουσας κερδίζοντας κάθε φορά το πιο ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Έχουν ακόμη εμφανιστεί στο πλευρό μεγάλων ονομάτων όπως οι Woven Hand και ο Sivert Hoyem. Μετρούν αισίως τέσσερις δισκογραφικές δουλειές (2 albums και 2 soundtracks), οι οποίες συγκεντρώνουν εξαιρετικές κριτικές από κοινό και μέσα.
Πότε ονειρική και μυστηριακή και πότε νευρώδης και εκρηκτική, αλλά πάντα μελωδική, η μουσική τους δεν περιορίζεται σε ένα είδος, ενώ οι συνθέσεις τους αποτυπώνουν με τρόπο ξεχωριστό το πάντρεμα των επιρροών τους με τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τις «εμμονές» του συγκροτήματος.
Αν κάποιος προσπαθούσε οπωσδήποτε να την περιγράψει θα έπρεπε να πει ότι κινείται στο φάσμα του ανεξάρτητου ροκ με στοιχεία indie, folk, gypsy, post – rock, progressive και κλασικής μουσικής.
Δισκογραφία
Οι Empty Frame κατάφεραν να προκαλέσουν «θόρυβο» από το demo τους, «Τake Over The City». Ηχογραφήθηκε στις αρχές του 2007 και κομμάτια του ακούστηκαν αρκετά τακτικά σε επιλεγμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς και στο Διαδίκτυο.
Η πρώτη επίσημη δισκογραφική δουλειά τους «They Think We Are Eskimos» κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011 από τη Legend και έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό από κοινό και κριτικούς, ενώ εξαντλήθηκε σύντομα. Βρέθηκε, άλλωστε, σε αρκετές λίστες ως μία από τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς.
Την άνοιξη του 2014 οι Empty Frame ξεκίνησαν ένα νέο μουσικό ταξίδι κυκλοφορώντας το πολυαναμενόμενο δεύτερο album τους  «The Blackbird Flies». Για μια ακόμη φορά το άλμπουμ απέσπασε εξαιρετικές κριτικές αναδεικνύοντας τους EF ως μια από τις καλύτερες μπάντες στην ελληνική εναλλακτική σκηνή με ξεχωριστό και πρωτοποριακό ήχο.

Άλλα projects
Εκτός από τη συμμετοχή σε αρκετά φεστιβάλ και τις συναυλίες σε διάφορους χώρους, οι Empty Frame έχουν συνθέσει και ηχογραφήσει το soundtrack/original score για την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Ηρωίδες».
Τον Ιούνιο του 2015 παρουσίασαν ένα ακόμη φιλόδοξο σχέδιο. Τη μουσικοχορευτική παράσταση «Hands/Χέρια» σε συνεργασία με την ομάδα σύγχρονου χορού «Still Pilgrim Paradox» με πρωτότυπη μουσική από τους Empty Frame. Το Hands/Χέρια ανέβηκε για τέσσερις παραστάσεις στο θέατρο Olvio και ενθουσίασε όσους το παρακολούθησαν.
To Hands ηχογραφήθηκε live στο Sierra Studios και από τις αρχές Ιανουαρίου του 2017 διατίθεται σε διαδικτυακή μορφή στην σελίδα της μπάντας στο Bandcamp.

Σύνθεση:
Αντώνης Βαβαγιάννης – Guitars, Piano, Vocals
Παναγιώτης Φέτσης – Bass, Vocals
Χρήστος Καλλιμάνης – Guitars
Μπάμπης Βασιλειάδης – Drums, Percussion
Νίκος Σολωμός – Violin
Καίτη Πάντζαρη – Cello, Vocals
LINKS:
BAND CONTACT:
Χρήστος Καλλιμάνης, (xristoskallimanis@yahoo.gr), τηλ: 697 332 9950
Αντώνης Βαβαγιάννης (kyriakoshasapis@gmail.com), τηλ: 694 873 4236

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

τα μάτια μου πάνω της



Την κοίταζα ολημερίς, καθόμουν και την κοίταζα χωρίς να παίρνω το βλέμμα μου από πάνω της. Τα κάτασπρα μαλλιά της φτιαγμένα περμανάντ, περιποιημένα από την αδελφή μου. Παλιά κομμώτρια, είχε μαθητεύσει δίπλα στον πατέρα μας. Tο χαμόγελο της, αυτό το γλυκό  μειδίαμα του να σκλαβώνει.

Πόσο γλυκό και πόσο χαδιάρικο είναι εκείνο το τσαχπίνικο βλέμμα της, λέγοντας πάντα από μέσα της «εσείς λέτε αλλά εγώ το δικό μου θα κάνω».Βουλγάρα την ανέβαζε, βουλγάρα την κατέβαζε η γιαγιά μου, η μάνα του πατέρα μου, λόγω της καταγωγής της από το Πετρίτσι.

Έχω μια φωτογραφία της στα νιάτα της ,νεράιδα πραγματική κι εκείνο το μεγάλο ρολόι στο χέρι  που της δίνει σκέρτσο, ίσως να ‘ταν της μόδας πριν 80 χρόνια. Η ομορφιά της μοναδική, σ’ αυτή την φωτογραφία βλέπω την κόρη μου, να κλέβει το χαμόγελο της και να το κάνει δικό της.

Καθώς την παρατηρώ, οι ρυτίδες της χάνονται μόλις στρέψει την προσοχή της πάνω μου .Όταν προσέξει ότι την κοιτώ, θέλει ν’ αλλάξει ματιές, σαν ερωτευμένοι, σκάζει κι ένα γλυκό χαμόγελο.Μου δίνει την αγάπη της απλόχερα κι εγώ την κρύβω βαθιά στη ψυχή μου, σαν φυλαχτό.

Είναι πολλές οι φορές που νομίζω ότι λίγο την γνώρισα.Αν και δεν είναι αλήθεια αυτή η σκέψη. Θεωρώ ότι τώρα μ’αφήνει να την πλησιάσω περισσότερο. Ίσως εγώ να ήμουνα απόμακρος, χαμένος στην καθημερινότητα μου  να έχασα την προσοχή της. 

Τώρα πλέον ο χρόνος περισσεύει, τόσο που θέλω να τον επιμηκύνω, να  φέρω πίσω τα χρόνια που έχασα, εκείνα που μου γκρέμιζαν τα όνειρα, σφηνωμένος στην πραγματικότητα της επιβίωσης και στο παραμύθι της εξέλιξης.

Μέσα στο τρέξιμο, δεν γύρισα να δω κατάματα τον εαυτόν μου και στη συνέχεια να μετρήσω τα βλέμματα των αγαπημένων μου, που ήταν καρφωμένα πάνω μου,προσμένοντας την παρουσία μου.

Πόσο απρόσεκτος ήμουνα!


Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

λεπτοδείκτες

Φωτογραφία Τάσος Ορφανίδης 
Είχε ανοιχτό το παραθύρι, ένα μικρό αεράκι ταξίδευε τις κουρτίνες πέρα δώθε.Με τα χέρια ακουμπισμένα στο περβάζι, νευρικά χωρίς έλεγχο,
φούμαρε μετρώντας τις πεταμένες γόπες στο δάπεδο.
Ποτέ του δεν κατάλαβε πως μαζεύτηκαν τόσες σκέψεις. Φαίνεται ο χρόνος να τον εξαπάτησε,αλλάζοντας τους λεπτοδείκτες.
Έμεινε να κοιτάζει απορημένος.Ένα κενό τον έπνιγε .Αγνόησε τελικά την εξέλιξη αυτή, παίρνοντας  την υπόθεση στα χέρια του.
Έπιασε την καρδιά του ,ήταν στη θέση της
Μέτρησε τον σφυγμό του, ήταν στα όρια
Έβαλε το χέρι στο μέτωπο, ήταν φυσιολογικός.
Απελπίστηκε, δεν έβρισκε απαντήσεις στα ερωτήματα του. 
Με συναισθήματα τσαλακωμένα , τα μάτια σκυθρωπά ,το χαμόγελο στεγνό  στα χείλη και το βλέμμα του απλανές, σκόνταφτε σε κάθε γκρίζο αντικείμενο.
Απόρησε για άλλη μία φορά, όπως άλλες τόσες.
Με μια απελπισμένη κίνηση, έσπρωξε δυνατά το ρολόι, που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο κομοδίνο.Έβγαλε όλο τον θυμό του πάνω του.Έγινε κομμάτια μπροστά στα μάτια του. Του θύμισε τα χρόνια που έκανε βάρδια και μετρούσε τους ανελέητους χτύπους του ρολογιού, για να περάσει η ώρα. Άρχισε να τα μαζεύει  ένα ένα και να τα βάζει σε μια πλαστική σακούλα. Ήθελε να κόψει την αναπνοή τους να μη ακούει τις ανάσες τους. 
Δυο δάκρυα κύλησαν στα μάτια του.Μαντάλωσε το παντζούρι με κρυφούς λυγμούς από ντροπή, για τις αγριεμένες μέρες που θέριεψαν .
Αυτό ήταν, ούτε τικ τακ ούτε λεπτοδείκτες.
Δεν κατάλαβε πότε ο χρόνος τον προσπέρασε,καθώς έτρεχε απελπισμένα. 


Τάσος Ορφανίδης 

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Σ΄ ευχαριστώ πατέρα που με συνάντησες !




Τα μάτια μου υγράνθηκαν,τα δάκρυα έκαναν την γνωστή διαδρομή τους
 μέχρι που η γεύση τους έφθασε στα χείλη, αφήνοντας να με κυριεύσουν αισθήματα αγάπης.

Καθώς βάδιζα στο μονοπάτι, χαμένος κυριολεκτικά στις σκέψεις μου, βρέθηκα από σύμπτωση σ’ ένα πλάτωμα μεγάλο, να περικλείεται με συστάδες από έλατα.


Ένα κάλεσμα μελωδικό ερχόταν από τα κλαδιά των δένδρων, ακούραστο χωρίς σταμάτημα, να επιμένει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, έδιωξα από μέσα μου όσα με απασχολούσαν στη διαδρομή, βρήκα ένα κορμό δένδρου σε μία άκρη και κάθισα αναπαυτικά . Ένα κάθισμα ιδανικό, ξεχασμένο στο χρόνο για να πάρει την κούραση μου, με συντροφιά το τραγούδι των πουλιών.

Τα χρώματα της φύσης, εναλλάσσονταν μεταξύ τους, με κυρίαρχο το πράσινο της άνοιξης. Τα μικρά αγριολούλουδα ξεμύτισαν διστακτικά, απλώνοντας τον πολύχρωμο μανδύα τους, αντίθεση στο πράσινο κουστούμι του δάσους.

Τα σκυλιά μου έτρεχαν πέρα δώθε ακούραστα, μέχρι που το συνεχές γάβγισμα χαράς κίνησε το ενδιαφέρον μου προς τα εκεί. Ήταν μία πηγή με τρεχούμενο γάργαρο νερό, ένα δώρο του δάσους, για να ξεδιψάσουμε μετά από την κουραστική ανάβαση μας.

Μετά από λίγο χάθηκα να ερευνώ το τοπίο γύρω μου, μέχρι που η ματιά μου στάθηκε σε ένα μικρό εκκλησάκι κρυμμένο ανάμεσα σε πυκνά φυλλώματα των δένδρων.



Χωρίς δισταγμό κινήθηκα προς τα εκεί, άνοιξα το πορτάκι του,  την είσοδο μου υποδέχθηκε μια περίεργη θαλπωρή.


Τα βήματα μου με οδήγησαν σε ένα στασίδι, ακούμπησα για λίγο εκεί να ξαποστάσω, ενώ στα χέρια μου βρέθηκε ένα κερί αναμμένο να το προσφέρω στους αγίους του.

Σε μία κόχη στην άκρη ενός πλαϊνού τοίχου, βρήκα μία μικρή πηγή ν'αναβλύζει δροσερό νερό κι από πάνω του μια μικρή κρυμμένη σχεδόν πινακίδα, να γράφει "αγίασμα Αγίων Ανάργυρων".

Ήταν μέρα γιορτής των Αγίων Ανάργυρων. Έχουν περάσει 9 μήνες από τον θάνατο του πατέρα μου, δεν τον είχα δει ποτέ να μ’επισκέπτεται  στα όνειρα μου. Προχθές  τον συνάντησα, να φέρνει μια γυροβολιά λεβέντικη, όπως έκανε παλιά,χωρίς καπέλο, φορώντας τις γραφικές τιράντες του και το πράσινο πουλόβερ που κράτησα για να έχω κάτι δικό του.


Τα τελευταία χρόνια έχουμε στερηθεί τη γαλήνη, φορτωμένοι ανασφάλεια συντροφεύουμε τον εαυτόν μας στις μοναξιές του, συνομιλώντας μαζί του. Συναισθήματα αγωνίας επιβαρύνουν την ψυχολογία και κάθε επιθυμία για χαρά και ευχαρίστηση, γίνεται σχεδόν αδύνατη. Το κυνήγι της επιβίωσης, έχει διαμορφώσει τον εσωτερικό μας κόσμο, τον έχει κάνει απόμακρο, σχεδόν απλησίαστο, ακόμη και από τα μέλη της οικογένειας μας. 

Οι άγιες μέρες του Πάσχα είναι κοντά. Η προσδοκία του ανθρώπου γίνεται έντονη και ταυτίζεται με την επιθυμία να βρεθεί με την οικογένεια του, να πάει στο χωριό του, να πατήσει τα χώματα της γης που τον γέννησε. Τα έθιμα μαζί με τη νηστεία και τον εκκλησιασμό, έρχονται σε πρώτη προτεραιότητα, είτε από εσωτερική αναζήτηση είτε από παράδοση.

Ένα κεράκι στο εκκλησάκι κάποια στιγμή που θα προκύψει,είναι η εξωτερίκευση του συναισθήματος, που πηγάζει από την ανάγκη και την επιθυμία ν’ αποταθεί κάπου.  Ίσως ακόμη να μη μπορεί να το ερμηνεύσει. Η κίνηση όμως αυτή συμβολίζει την επαφή ,την επικοινωνία.

Αυτές οι μέρες για τον καθένα από εμάς, έχουν τον δικό τους συμβολικό χαρακτήρα. Κάθε χρονιά με την ίδια αφορμή αλλά για διαφορετικούς λόγους και αξίες.

Οι εκκλησιές θα γεμίσουν με κόσμο, ας είναι όμως ο λόγος των ιερέων κατανοητός, χωρίς καμία πρόθεση, απλά με λέξεις αγάπης. Αυτό το βαθύ συναίσθημα έχει ανάγκη ο άνθρωπος.

Σ΄ ευχαριστώ πατέρα που με συνάντησες !


Τάσος Ορφανίδης