Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

" μ' ακούς ;" τα βήματα οδηγούν στο Μπενσουσάν Χάν . Μια παράσταση από την ομάδα ΕΡΑΣΗ .

Φωτογραφία Τάσος Ορφανίδης  

Μία παράσταση που αγκαλιάστηκε από το θεατρόφιλο κοινό. 
Θα επαναληφθεί   στις 5 Μαρτίου στο Μπενσουσάν Χαν

Στις 19/2  δόθηκαν 4 παραστάσεις  από την ομάδα ΕΡΑΣΗ,με ηθοποιούς των θεατρικών εργαστηρίων Ανδρέας Βουτσινάς. 

7 φωνές , αφουγκράζονται τον εαυτόν τους και αφήνουν ένα απεγνωσμένο κάλεσμα.Διάλογοι γραμμένοι από τους ίδιους τους συντελεστές, στιγματίζουν και κόβουν την ανάσα, οι φωνές τους ακούγονται χωρίς να ξεχωρίζουν αλλά γίνονται ένα με το κοινό, διεισδύουν  βαθιά μέσα τους και αγγίζουν την ψυχή τους. 
Δεν εξηγείται διαφορετικά ότι μπορεί να μη χαθείς στους διαδρόμους της ξενάγησης αλλά δεν βγαίνεις ίδιος από το Μπενσουσάν Χαν . Μ’ ακούς;

Αν δεν φροντίσατε να κάνετε κράτηση, σας υπενθυμίζουμε ότι είναι απαραίτητη η κράτηση θέσεων στα τηλέφωνα 6972 963112 και 6948 387317.

Το Μπενσουσάν Χαν, βρίσκεται στην οδό Εδέσσης 6 (άνω Λαδάδικα).

Τα βήματα εκεί οδηγούν . 

Τάσος Ορφανίδης 

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Μόνος σου αγόρι μου. Κουβάλα την εποχή μας


Μόνος σου αγόρι μου. Κουβάλα την εποχή μας.

Σύρ’ την πίσω σου στην άσφαλτο προς ένα μέλλον που αυτή θα ντρέπεται που υπήρξε κι εσύ θα νιώθεις υπόχρεος να τη διατηρήσεις στη μνήμη σου για να μην ξεχάσει κανείς ότι υπήρξε.
Κουβάλα αγόρι μου ένα μπουφάν για τα κρύα της νύχτας, για τα κρύα στα σκοτάδια που σου στήνουμε, να ‘χεις να το τυλιχτείς ώσπου να φτάσει το ξημέρωμα. Δεν ξέρω πόσοι θα ‘μαστε σε εκείνο το ξημέρωμα.
Εσύ ίδιος ήλιος όμως θα χαμογελάς, ίδιος ήλιος θα παίζεις σε έναν άλλο ουρανό. Αν είμαι κι εγώ, αν έχω φτάσει ως εκεί, αν έχω βρει τρόπο να σώσω την ανθρωπιά μου ως εκείνες τις μέρες, θα ψάξω να σε φιλήσω που μου ‘δωσες ένα ακόμη κουράγιο λίγο πριν τα παρατήσω.
Μόνος σου αγόρι μου. Περπάτα ετούτον τον κόσμο, γκρέμισε τους φράχτες της αθλιότητάς μας, κάνε συντρίμμια τα τείχη του τρόμου μας, λιώσε κάτω απ’ τις σόλες σου τις σάπιες πράξεις μας, τις σάπιες σκέψεις μας. Περπάτα κι άφηνε χνάρια να ακολουθήσουν τα αδέρφια σου, να ‘ρθουν από όπου γης να ενωθούν, ζωή αυτά-ζωή εσύ, μαζί σου.
Μόνος σου αγόρι μου. Είσαι η κιβωτός του 21ου αιώνα. Μέσα σου σώζεται η ανθρωπότητα. Σώσε την!

Εσύ η κιβωτός –

Από Πρόβατο όχι αρνί & Ma[t]ita Colorata on 24/02/2016
Ανοιχτή ∆οµή Προσωρινής Φιλοξενίας Προσφύγων Θερµοπυλών- Δήμου Λαμίας 

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Το θεατρόφιλο κοινό επιλέγει τις σκηνές του ΚΘΒΕ, ενώ η παράσταση ΓΚΙΑΚ συγκλονίζει

φωτογραφίες & video Τάσος Ορφανίδης 


Τι θα μπορούσε να υποθέσει κανείς βλέποντας αυτές τις ατέλειωτες ουρές. Είναι θεατρόφιλοι που ήρθαν μέρα Τετάρτη να παρακολουθήσουν κάποια παράσταση του ΚΘΒΕ στη μονή Λαζαριστών. 



Έξω από την αίθουσα Σωκράτης  Καραντινός υπήρχε το αδιαχώρητο. Δύο παραστάσεις παίζονταν «το τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου  και το ΓΚΙΑΚ του Δημοσθένη Παπαμάρκου σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη. Και για τις δύο παραστάσεις έχει γίνει μεταφορά τους σε θεατρικό έργο από τα επιτυχημένα σε κυκλοφορία ομώνυμα βιβλία .



Πριν περάσω στην παράσταση που είδα, θα ήθελα να σχολιάσω την μαζικότητα αυτή του κόσμου για να δει θέατρο, που πραγματικά με συγκίνησε. Το ΚΘΒΕ έκανε μια πολύ έξυπνη κίνηση πέραν της σωστής επιλογής των παραστάσεων. Για να προσελκύσει το κοινό όρισε τιμή εισιτηρίου για τις μέρες Τετάρτη και Πέμπτη € 5 .Ήταν αρκετό!


Προσωπικά επέλεξα με παρέα φίλων να παρακολουθήσω το έργο ΓΚΙΑΚ. Μου άρεσε η παράσταση,  ενώ σε κάποιες σκηνές υπήρχε εμφανής βία που σοκάρει τον ανυποψίαστο θεατή. Εύλογα το έργο χαρακτηρίστηκε ακατάλληλο.

«Γκιάκ» χρησιμοποιώντας την αρβανίτικη διάλεκτο, σημαίνει αίμα, αδελφικό αίμα, εκδίκηση, βεντέτα, φυλή.

Μία έκφραση από μόνη της στους διαλόγους χαρακτηρίζει το έργο.

«Και για πες μας ρε Αργυράκο και πώς ήτανε εκεί στον πόλεμο που ήσουνα;»

Παρά την αφέλεια της ερώτησης, η εξέλιξη του περιστρέφεται γύρω από αυτή την έκφραση ουσιαστικά, με τα χαρακτηριστικά της αγριότητας και τις συνέπειες του πολέμου σε μία κοινωνία . Σταδιακά βγαίνει στην επιφάνεια και αποκαλύπτεται όλη η υποκρισία.


Οι σκηνές περιέχουν οργή, βία, εκδίκηση, αίμα πολύ αίμα. Ο ένας εκτελεί με άγριο τρόπο μετά από  βασανισμό τον βιαστή και φονιά της αδελφής του ,ο άλλος  μετά τον πόλεμο επιστρέφει ομοφυλόφιλος, άλλος παρά τον όρκο του στην κοπέλα που αγάπησε, όταν γύρισε στην Ελλάδα παντρεύτηκε και η μοίρα τον φέρνει αντιμέτωπο με την αγαπημένη του που την συνάντησε  σε ομάδα προσφύγων με την επαναπροώθηση τους στην Ελλάδα, άλλος γίνεται Νόκερ στην Αμερική μετά τον πόλεμο και σκοτώνει με χαριστική βολή ζώα πριν οδηγηθούν σε σφαγή.


 Η ερώτηση που ακολουθεί από πατέρα σε γιο και η απάντηση του,

Έχυσες άδικο αίμα γιε μου ;

Το αίμα είναι για να χύνεται

κλείνουν όλη αυτή την αιματηρή διαδρομή ανάμεσα σε θύτες και θύματα σε άνδρες και γυναίκες σε λαούς και χωριά σε οικογένειες και σπιτικά, μέσα στο ψέμα και την βία. Άγριο θηρίο ο άνθρωπος! Ποτίζεται με αίμα και δεν βάφεται κόκκινος, ξεπλένεται αμέσως !

Ο συγγραφέας κέρδισε το στοίχημα βρίσκοντας μεγάλη ανταπόκριση από τους αναγνώστες  απομυθοποιώντας όλα όσα ισχυρίζονται στην ιστορία που μας δίδαξαν, για τον πόλεμο και την ίδια την πατρίδα. Η σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί ξεπέρασαν κάθε προσδοκία σε αυτή την δύσκολη μεταφορά των διηγημάτων στην θεατρική σκηνή!

Εύγε στο ΚΘΒΕ!

Τάσος Ορφανίδης






Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ο Φώτης Ιωαννίδης στο μπουζούκι του με τη Λαϊκή ΣυνΩδεία

φωτογραφίες & video Τάσος Ορφανίδης


Το ραντεβού ήταν στο ρολόι, στις 9 ακριβώς. Δεν παίζεις με τα ρολόγια, ιδιαίτερα όταν η ταβέρνα φέρει το όνομα  ρολόι. Δεν ήταν δύσκολο να την βρούμε λίγο πιο πάνω αριστερά, μας είπανε. Η ταβέρνα στη Νεάπολη και ο Φώτης Ιωαννίδης στο μπουζούκι με την Λαϊκή ΣυνΩδεία ημέρα Τρίτη,σε ένα πρόγραμμα ξεχωριστό . Τους απολαύσαμε!

"H Παρέα του Τσιτσάνη"( Στης πάνω πόλης τα καλντερίμια, με την παρέα του Τσιτσάνη)
και "η Λαϊκή ΣυνΩδεία " ,  θα τιμήσουν με τη συμμετοχή τους σε μία άλλη ξεχωριστή βραδιά το τριήμερο  "Διεθνές φεστιβάλ μνημείων ",που θα γίνει στις 9/10/11 του ερχόμενου  Ιούνη στο Γεντί Κουλέ"  . 

Οι δρόμοι των μνημείων για φέτος θα είναι ένα τριήμερο πολιτιστικό γεγονός, με τη συμμετοχή του ΚΘΒΕ στο δρόμο του θεάτρου την πρώτη μέρα και την συμπόρευση των παραπάνω σχημάτων την επόμενη μέρα στο δρόμο μουσικής.Η τρίτη μέρα είναι πραγματικός αγώνας δρόμου 6 χιλμ. που θα συνδέσει 8 μνημεία της πάνω πόλης Θεσσαλονίκης,με παράλληλες δράσεις.

Ευχόμαστε όλα αυτά να ευοδωθούν και να έρθει η στιγμή που θα απολαύσουμε τα δρώμενα αυτά με την παρουσία όλων μας , με μοναδικό σκοπό το άνοιγμα των μνημείων στον πολίτη.

Τάσος Ορφανίδης










βλέπε παρακάτω  σχετικά για την "παρέα του Τσιτσάνη "

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

"Μ΄ακούς; " στο Μπενσουσάν Χαν από την θεατρική ομάδα ΕΡΑΣΗ


Πήγα σήμερα να δω μια παράσταση στο νεοκλασικό κτίριο ΜΠΕΝΣΟΥΣΑΝ ΧΑΝ  και βρέθηκα να με ξεναγεί με γλαφυρό τρόπο μια κυρία ανάμεσα σε αντικείμενα αντίκες, σε υπόγεια και διαδρόμους, σε διαφορετικά  δωμάτια ξεχωριστές 7 φωνές που με καλούσαν«Μ΄ ακούς;».  
Σαν να έρχονταν από παλιά, ανάμεσα σε φανταστικό και πραγματικό κόσμο. 
Ιστορίες  με πάθος ειπωμένες, βιώματα η καθημερινές εμπειρίες που έχουν αγγίξει λεπτές χορδές στα βάθη της ψυχής.Διακρίνεις την κόλαση που έλαχε στο διάβα. Σημάδια από πληγές αγιάτρευτες.Διαδρομές που συναντούνται σε σταυροδρόμια φαντασιώσεων.Κορμιά που σέρνονται αγκυλωμένα απ' το παρελθόν . Τοίχοι ορθώνονται, πόρτες αμπαρώνονται, πάθη που δύσκολα μπορούν να γιατρευτούν.
Φωνές που γίνονται κραυγές αγωνίας σε κάθε προσπάθεια να συναντήσουν τον εαυτόν τους .Πάσχουν για να μπορέσουν ν' ακουστούν.


Μια παράσταση –ξενάγηση σε σκηνοθεσία της Λουκίας Ορφανίδου, χορογραφία της Κωνσ/νας Λάλου και μουσική της Μαρίας Γάσπαρη.


Ηθοποιοί, άτομα με πολυετή φοίτηση των θεατρικών εργαστηρίων «Ανδρέας Βουτσινάς»
Αλεξοπούλου Θωμαή, Κουρτίδου Κατερίνα, Ματσούκα Έλλη, 
Μπέλλου Ράνια, Παπαδοπούλου Αγγελική, 
Παπαδοπούλου Παναγιώτα, Πολύζου Πέπη, Τσιριγιώτη Γιώτα, 
Χρήστου Ευάγγελος.


Πρωτόγνωρο, ενδιαφέρον και εντυπωσιακό. Κείμενα προσεγμένα και ερμηνευμένα μέσα απ’ τη ψυχή τους εφ’ όσον ήταν κτήμα τους, γραμμένα από τους ίδιους. Το κτίριο ηλικίας δύο αιώνων περίπου προκαλούσε δέος, ενώ τ΄ αντικείμενα του πρόσφεραν ζεστή φιλόξενη ατμόσφαιρα καθώς οι φωνές άφηναν το κάλεσμα τους έντονα να κυκλοφορήσει ανάμεσα μας.


Θάλεγα ότι οι οικοδεσπότες υπήρξαν φιλόξενοι , ευπρόσδεκτη θεωρώ ότι θα ήταν η επανάληψη της παράστασης. 

Τάσος Ορφανίδης 






 

φωτογραφίες & video Τάσος Ορφανίδης 



Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

μες την υπόγεια την ταβέρνα, με βαρελίσια ρετσίνα κεχριμπαρένια

Η Γεωργία Βασιλειάδου σε σκηνή από την ταινία "Η κυρία δήμαρχος"
που γυρίστηκε στην ταβέρνα του Παπασπύρου
«Ο έρωτας και το κρασί το ίδιο κάνουνε μεθύσι»

Φτωχά χρόνια αλλά αυθεντικά, μερακλίδικα.

Στις μπακαλοταβέρνες το μεσημέρι όταν έκλεινε ο μπακάλης τους πάγκους του μπακάλικου, έστρωνε κάνα δυο τραπέζια  και μερικές καρέκλες και το γύριζε σε ταβέρνα. Απλωνόντουσαν πάνω σε λαδόκολλα οι μεζέδες από καπνιστή ρέγκα ,ταραμά , ελιές, λακέρδα ,φέτα τυρί με λαδορίγανι, κεφαλοτύρι και καμιά ντομάτα το καλοκαίρι κομμένη στα τέσσερα. Ποτέ δεν έλειπε από το τραπέζι το σπασμένο κρεμμύδι η το σκόρδο για να ζωντανεύει την παρέα.
Στις παλιές ταβέρνες , σε υπόγεια κουτούκια με ρεμπέτικη μουσική, οι μερακλήδες απολάμβαναν την χύμα βαρελίσια ρετσίνα  με τη συνοδεία από τηγανιτά ψαράκια φασολάδα και άλλα μικρά πιάτα με μεζέδες.
Το τελευταίο ποτήρι της ρετσίνας ήθελε να συνοδεύεται από χαλβά με λίγη κανέλα και σταγόνες λεμονιού.
Στις περισσότερες ταβέρνες τα βαρέλια φυλάσσονταν σε υπόγες  γεμάτες τσίκνα και κάπνα.
  
Πάντα τα υπόγεια απέπνεαν μια μαγεία. Ένα τέτοιο κουτούκι με το όνομα «ΥπόγειαΤαβέρνα" , μία από τις 10 καλύτερες ταβέρνες της Αθήνας του 1934,ενέπνευσε και τον Κώστα Βάρναλη στους «Μοιραίους» Το όνομά του το πήρε από το γεγονός ότι ο ποιητής Κώστας Βάρναλης εμπνεύστηκε, μέσα στον χώρο αυτόν, το ποίημα.
Μια μέρα, ο ποιητής Κώστας Βάρναλης, επισκέφτηκε την υπόγεια ταβέρνα και δοκίμασε το κρασί της. Μαγεμένος από την αυθεντική ατμόσφαιρα που επικρατούσε, εμπνεύστηκε το ποίημα "μες την υπόγεια την ταβέρνα" το οποίο αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

 "Μες στην υπόγεια ταβέρνα..." 
Ο Στρατής Τσίρκας (δεξιά) με τον Κώστα Βάρναλη και τον κριτικό Μ. Παπαϊωάννου.


Σε μια γειτονιά δίπλα στο Καλλιμάρμαρο που φέρει το τοπωνύμιο "Βατραχονήσι", στη συμβολή 3 αδιέξοδων δρόμων, την Ευφορίωνος, την Αγίου Σπυρίδωνος και την Αρκτίνου, υπήρχε ένα νεοκλασικό το οποίο χτίστηκε περίπου στα τέλη του 18ου με τις αρχές το 19ου αιώνα.
Στο υπόγειο κατάστημα του νεοκλασικού, ένα καπηλειό έφτιαχνε και πουλούσε κρασί, που ωρίμαζε σε μεγάλα δρύινα βαρέλια. Σιγά σιγά μαζί με το κρασί άρχισε να σερβίρει και λίγο μαγειρευτό φαγητό. Κάπως έτσι γεννήθηκε μία από τις πρώτες ελληνικές ταβέρνες της Αθήνας, η υπόγεια ταβέρνα Παπασπύρου εν έτη 1934.
Η υπόγεια ταβέρνα άρχισε να αποκτάει τους πρώτους πιστούς θαμώνες της. 
Το μυστικό της ήταν ότι την διέσχιζαν τα υπόγεια ρεύματα του ποταμού Ιλισού (σημερινή Βασ. Κωνσταντίνου) και έγλειφαν τα βαρέλια που ωρίμαζε το περίφημο κρασί της. Ένα μάλιστα βαρέλι έβγαζε το καλύτερο κρασί όλων. Ήταν το βαρέλι «Μαρίκα».
Η φήμη της υπόγειας ταβέρνας συνεχώς μεγάλωνε, με αποτέλεσμα πολλές ελληνικές ταινίες που θέλησαν να αποτυπώσουν την εικόνα της αυθεντικής ελληνικής ταβέρνας, να γυριστούν σε αυτήν. Η "κυρία δήμαρχος" με την Γεωργία Βασιλειάδη και τον Αντώνη Αυλωνίτη είναι μία από αυτές. 

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

(Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.)

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Τάσος Ορφανίδης 



 πηγή για την ¨"υπόγεια ταβέρνα" 
https://el-gr.facebook.com/.../μες-στην-υπόγεια-την-ταβέρνα-η.../1015233106258484
















Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

οι μπεκρήδες της γειτονιάς

Ο οίνος τίποτε δεν εφευρίσκει, μόνο φλυαρεί.(Σίλλερ)


Μέρες Αποκριάς. Μόλις χθες τσικνίστηκε όλη η πόλη , τα στενά της σοκάκια γέμισαν από κόσμο, ευκαιρία και αφορμή για ένα ξεφάντωμα μακριά από τα καθημερινά. Το ποτό έρεε, οι ταβέρνες που κάποιες θύμιζαν παλιά καπηλειά με ρετσίνα βαρελίσια. Παλαιότερα την έβρισκες παντού στο μπακάλικο, στην ταβέρνα , στον καφενέ, στο μαγέρικο ακόμη και σε καρβουνιάρικα. 
Σε όλο αυτό το σκηνικό πώς να λείψουν οι γραφικοί μπεκρήδες, άλλοι με αφορμή τη μέρα και άλλοι που το 'χαν συνήθειο.

Θυμάμαι στον καφενέ της γειτονιάς και στο μπακάλικο πιο πέρα, ρετσίνα με κάνα δυο ελιές, κανένα κρεμμύδι, ίσως ένας ψευτομεζές πάνω στο τραπέζι στη γωνιά. Εκεί κάθε μέρα συναντούσα τις γραφικές φιγούρες, απόμερα να μη ενοχλούν κανέναν, σιγοπίνανε, μουρμούριζαν τα δικά τους, άλλοτε έπιαναν κανένα «άσμα», πετούσανε καμιά κουβέντα στο πείραγμα των άλλων. Εκεί δίπλα στα βαρέλια με τη χαρακτηριστική κόκκινη μύτη. Όταν ανταμώναμε στον δρόμο κάναμε πέρα για να περάσουν, αλλά τα οχτάρια τους μπορεί να τους έφερναν καταπάνω μας.
Γειτονιά χωρίς καπηλειό και μπεκρήδες δεν γινότανε. Οι μπεκρήδες δεν ήταν κακοί άνθρωποι, πονεμένοι ήτανε.

Ένα απόσπασμα από τους στίχους του Φίλιππου Γράψα για το Γεντί Κουλέ πιάνει τα βήματα τους

Στη γειτονιά μου πορνευόταν η αλήθεια
κουβεντιαστά από ταβέρνα σε ταβέρνα.
Και μια μικρή καμπαρετζού μ’ ωραία στήθια
γύριζε πάντοτε στο σπίτι της παρθένα.

Είχε μπεκρήδες και με τ’ όνομα ξενύχτες
που βρίζαν ψάχνοντας να βρουν τα βήματά τους
και κάτι μάγκες φτωχοδιάβολους αλήτες
που μπλέκαν σ’ έρωτες και βρίσκαν τον μπελά τους.

Κάπως έτσι έφερα στη θύμηση μου και τον καλό μπεκρή του ελληνικού κινηματογράφου τον Ορέστη Μακρή. Αγαπημένη η ερμηνεία του και η φωνή του έδενε με την φιγούρα του μπεκρή, σαν να ‘ταν ο μοναδικός του ρόλος.



Τάσος Ορφανίδης 


Την ετοιμολογία της  λέξης "Μπεκρής" τη συναντάμε  στο βιβλίο του ΖΑΧΟΥ η Πιάτσα, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 1980, σελ. 231, 32:

"... Στους μουσουλμάνους βιοτέχνες και εμπόρους του Παζαριού, τη μεγαλύτερη διάδοση είχαν οι αιρέσεις των μπεκρήδων και των μπεκτασήδων, που επέτρεπαν στους οπαδούς τους την κατανάλωση του κρασιού και των άλλων οινοπνευματωδών ποτών. Έτσι οι μουσουλμάνοι, που απαξιούσαν να πιούν κρασί, ταύτισαν τους θαμώνες της Ταβέρνας με τους μπεκρήδες, τους οπαδούς της αίρεσης και του μοναχικού τάγματος των Μπεκρί, που λάτρευαν τον Αμπού Μπεκρ, τον πεθερό του προφήτη Μωάμεθ και πρώτο χαλίφη του Ισλάμ. "Μπεκρής" κατάντησε να σημαίνει "ταβερνόβιος", "μέθυσος", και μ΄ αυτή τη σημασία έμεινε η λέξη στην ελληνική γλώσσα και παράδοση, χωρίς καμιά ανάμνηση της πρώτης ιερατικής της σημασίας".( από το διαδίκτυο)