Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ο ιστός της αράχνης

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 

Οι άνθρωποι περπατάνε σαν τα μυρμήγκια 
Μάλλον απλώνεται ο ιστός της αράχνης πάνω μου.

Αντιστέκομαι και το βήμα γίνεται πελώριο, μεγαλώνει σε κάθε προσπάθεια, μέχρι που όταν φθάσει στην άκρη του τείχους θα το γκρεμίσει,  ν’ απλωθεί αναπαυτικά το λαβωμένο πόδι.

Ανακατεύομαι, το στομάχι δεν έχει ανοίξει ακόμη τις πύλες του, αναστατωμένο εκκρίνει τα υγρά του να πνίξουν κάθε εισβολέα . 

Εμπροσθοφυλακή  τα σκόρδα, γιατρικό που το 'μαθα απ’ τη γιαγιά μου.

Δεν πρόσεξα μπροστά μου τη μεγάλη χαβούζα, πνίγηκα στην υγρή αποβάθρα μου.

Αποστρέφομαι την αυριανή μέρα, περιμένω τη νύχτα να λάμψουν τα άστρα, δεν πρόλαβα φέτος το φεγγάρι, με απορρόφησε η σκιά του μεγάλου δένδρου.

Υποκλιθείτε αμαρτωλοί , έρχεται η επόμενη μέρα να λάβετε φως απ' τα πυροτεχνήματα.

Γεννήθηκα με θαυμασμό! ένα αστέρι ξέφυγε απ' τη καρδιά μου, θέλησε να ξεπροβοδίσει τους ανυπότακτους!


Τάσος Ορφανίδης


Αθόρυβα!


«Αν δεν σταθείς μπροστά στο πρόβλημα θα το βρεις μπροστά σου» θυμάμαι τον πατέρα μου να το λέει με την πρώτη ευκαιρία. Δεν είχε άδικο, όσες φορές προσπέρασα ένα θέμα ξανά συναντηθήκαμε.

Τα θέματα συσσωρεύονται ανεξέλεγκτα, όταν αφήνονται στην άκρη χωρίς να επιλυθούν, τότε επανέρχονται χωρίς έλεος. Πόσες φορές  μπορείς μόνο να κρυφοκοιτάξεις. 

Καμιά φορά τα νεύρα είναι πάνω απ’ το κεφάλι. Με το παραμικρό προκαλείται έκρηξη. Όταν όμως επαναλαμβάνεται το σκηνικό κάτι σημαίνει. Κούραση, άγχος, ανασφάλεια , αβεβαιότητα.

Όταν το χαμόγελο σβήνει σιγά σιγά, παίρνει τη θέση του η απόρριψη. Είναι δύσκολο να βγάλεις το κεφάλι μέσα απ’ το ντουρβά. Είναι σαν τα κάτεργα που τους έκλειναν σ’ ένα τσουβάλι και τους πετούσαν στη θάλασσα.

Τον τελευταίο καιρό έχω μια διαλομένη διάθεση,  να φύγω μέσα απ’ την σοβαροφάνεια της καθημερινότητας. Ο εύκολος τρόπος είναι να γράφω για εύκολα θέματα , να είναι εύπεπτα. Θέματα βέβαια που συναντάμε μπροστά μας μέσα απ’ τη ζωή, αλλά με ένα σαρκασμό η ένα χιούμορ όταν διατίθεται αυτό. Οι φίλοι μου με αποπαίρνουν, προτρέποντας να γράφω για ευχάριστα θέματα, "αρκετή μαυρίλα στη ζωή μας τι να την κάνουμε ακόμη μία".

Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν την δύναμη να προσφέρουν. Δεν αναφέρομαι σ’ αυτά που πουλάνε πολύ. Να προσφέρουν ανιδιοτελώς. Δεν χρειάζεται θόρυβος, αλλά  πολύ δύναμη. 

Μια υπέροχη ταινία που παρακολούθησα σήμερα στο κρατικό κανάλι, είχε θέμα της μια δασκάλα που έστησε στο Νεπάλ σχολείο για τους παρίες (φτωχούς, ξεχασμένους απ’ τη ζωή) .Με πόσο προσωπικό κόστος τα κατάφερε !


Αν θα μπορούσα να είχα ελάχιστη απ’ αυτή τη δύναμη, θ’ απέφευγα αρχικά το δικά μου λάθη, θα έδειχνα μεγαλύτερο σεβασμό στους δικούς μου, θ’ αγκάλιαζα με πάθος τη ζωή , θα εκτιμούσα τα χρόνια που μου χαρίστηκαν, δεν θα μπορούσα ν’ αρνηθώ τον εαυτό μου. Αν τα κατάφερνα όλα αυτά θα ήμουν έτοιμος!

Πόσο θα θελα να μπορούσατε να με καταλάβετε! Εξάλλου εκεί πάντα συναντιόμαστε στο τέλος της διαδρομής!

Τάσος Ορφανίδης 
(με διάθεση περίεργη)  


 το video, πρόταση από την φίλη Αναστασία Περδίκη

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Μια απρόσεκτη έξοδος






"Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ότι μου τα μασάς .Ένα κι ένα κάνουν δυο όχι τριανταδυο, συνεννοηθήκαμε;"

Ο Αντώνης άκουγε με σκυμμένο το κεφάλι την Αλίκη να του τα χώνει, αλλά έβγαζε τον σκασμό γιατί είχε βρεγμένη την φωλιά του. Την προηγούμενη γύρισε στο σπίτι ξημερώματα, είχε μπλέξει. Άντε τώρα να βγάλει άκρη. Ας περιμένει λίγο να της περάσουν τα νεύρα, κάποια στιγμή θα προσπαθήσει να της πει τα ανείπωτα.

"Δηλαδή τι νομίζεις ότι χάφτω μύγες, δεν παίρνω χαμπάρι τι παίζεται πίσω απ’ τη πλάτη μου;. Πες τα μου στα ίσια, το και το, δεν παίζουμε τις κουμπάρες", συνεχίζει η Αλίκη.

Ο Αντώνης μούγκα .Πως να της πει ότι έμπλεξε με δυο κουκλάκια. Πήγε για τον Αγησίλαο αλλά  του βγήκε χαρτί και αυτουνού . Την διώχνεις τη τύχη σου; Κορίτσια από σπίτι, λίγο μόνο ξενυχτισμένα και απρόσεκτα. Με λίγη χαρτούρα όλα τακτοποιούνται, η ώρα, το άγριο βλέμμα υποδοχής στο σπίτι, καμιά ξεγυρισμένη σφαλιάρα, έτσι για το γαμώτο. Ήπιαν κάτι παραπάνω, τους παρέσυρε το κάθισμα στο αμάξι, βολικό κι αυτό παναθεμά το. Το μεγάλο αμάξι έχει άλλες βολές.

Κάποια στιγμή δεν άντεξε ο Αντώνης, γυρίζει στην Αλίκη και της πετάει το απίθανο!

Πανάθεμα σε,σταμάτα να στριγκλίζεις πάνω απ’ το κεφάλι μου, δεν βλέπεις ότι δεν μπορώ να το συνεφέρω. Τι μου τσαμπουνάς τόση ώρα, πιστεύεις ότι θα πατούσα ποτέ το στεφάνι μας!

Δηλαδή τι έγινε; τον ρωτά η Αλίκη 

Να ! μ’ έσπρωξε ο Αγησίλαος και πέρασα από πάνω!

Τάσος Ορφανίδης
(με σαρκαστική  διάθεση)




Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

ο αδελφός μου Μανώλης!

Το περιστέρι με το κλαδί ελιάς. Λάδι ,70Χ50- 14/09/2016

Ο αδελφός μου Μανώλης, από μικρός ανάμεσα στα συρμάτινα παιχνίδια του έκρυβε μπογιές, για να ζωγραφίζει τον δικό του κόσμο, όπως τον έβλεπαν τα μικρά του μάτια.  Αυτοδίδακτος, με τα μολύβια του μετέφερε τις εικόνες που φύλαγε μέσα του.

Μεγάλωσε πλέον, γέμισε τα σπίτια όλων μας με έργα του, σε μια πολυετή διαδρομή ανάμεσα σε δουλειά, σπίτι και τη μικρή γωνιά με τα πινέλα του.Ο διάδρομος και οι τοίχοι στο σπίτι, φορτωμένοι εικαστικά με τις δημιουργίες του. 

 Η γυναίκα του αρχόντισσα της κουζίνας με τις γευστικές δημιουργίες της, συμπληρώνει σταθερά  το εικαστικό τοπίο μέσα στο σπίτι .Δεν γκρίνιαξαν ποτέ, όταν συναντούσαν ο ένας τον άλλον  δημιουργικά. 

Τα μικρά τους παιδιά απολάμβαναν το δικό τους παιχνίδι, σ’ ένα σπίτι γεμάτο γεύσεις, αρώματα, μπογιές,  πινέλα,σ' ένα πολύχρωμο καμβά.

Είναι μοναδική απόλαυση, η επίσκεψη στο σπιτικό τους. Το μικρό τους ισόγειο διαμέρισμα με την πανέμορφη αυλή του φροντισμένη με αγάπη, καλοδέχεται τους φίλους  με τα υπέροχα γλυκίσματα της Φωτούλας .
Οι σπανακοτυρόπιτες με το φύλλο ανοιγμένο από την ίδια, έχουν την τιμητική τους στο τραπέζι. Όσες φορές ακολούθησε γεύμα, τα ξεχωριστά πιάτα της έκλεψαν τις εντυπώσεις. Οι επιλογές μουσικής πάντα από τον Μανώλη που δεν παραλείπει να εκφράσει το παράπονο του, ότι δεν έμαθε ένα μουσικό όργανο να γρατζουνά.
  
Ποτέ δεν είναι αργά αδελφέ , αν σου περισσεύει χρόνος !


Τάσος Ορφανίδης 

Υ.Γ ο ίδιος σ' ένα σημείωμα του γράφει σχετικά για το παραπάνω έργο 
Μου το ζήτησε η ανιψιά μου Λουκία που παντρεύτηκε πρόσφατα ,να της κάνω ένα περιστέρι με ένα κλαδί ελιάς ,για την μνήμη του παππού της (Πατέρα μου ) και εγώ σκέφτηκα να της βάλω και την βάρκα του
Τον ευχαριστώ με όλη μου την αγάπη, για την έμπνευση  στον όμορφο πίνακα του.

σχετικά για τα έργα του επισκεφθείτε τα παρακάτω 

"γεννιέται η γίνεται " Μανώλης Ορφανίδη


Μανώλης Ορφανίδης ,ζωγραφική με κάρβουν


Όλα είναι στο μυαλό μας


Όλα είναι στο μυαλό μας

Μόνιμη επωδός, έλα όμως να τα βγάλεις . Όπου να στρέψεις το βλέμμα κατήφεια, ζόρια , στενοχώριες . Οικογένειες ολόκληρες μαραζώνουν χωρίς να βλέπουν φως στον ορίζοντα.

Οι φίλοι μου με χρεώνουν ότι μεταφέρω μαύρες εικόνες . Είναι δυνατόν να περνούν απαρατήρητες, να μη σ’ απασχολούν , να μη προβληματίζεσαι; 

Πολλές φορές ακούω την μάνα μου να  λέει « αν είχα μπόλικα λεφτά θα έβγαινα να τα μοιράσω». Καημένη Μάνα να τα μοιράσεις αλλά πάλι δεν θα φθάσουν.

Η έλλειψη του χρήματος οδηγεί σε κατάθλιψη κι εκείνη αλύπητα μαστιγώνει.Οι βουρδουλιές της μετράνε για το πόσο θ’ αντέξει ο καθένας, μη τον πάρει από κάτω για τα καλά και δεν σταματά με τίποτα.

Έχει δίκαιο η Μάνα  «αν είχα θα τα έδινα, όσο φτάνουν»


Τάσος Ορφανίδης



Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Πίσω στη πόλη

 η φωτογραφία από http://newsbeast./
Πίσω στη πόλη

Αγριεύτηκα ! Μου είναι αδύνατο να βρω λέξεις.  
Φαντάζομαι τα θηρία κλεισμένα στο κλουβί , κάπως έτσι.

Μη μπορώντας να κάνω κάτι, μόλις έφυγε η γυναίκα μου, ετοιμάστηκα να πάω στο βουνό με τα σκυλιά. Εσύ είσαι που το λες, η βροχή είχε άλλα σχέδια.Τι να κάνω, δεν είχα όρεξη να γράψω ,να διαβάσω, αντίθετα ένας εκνευρισμός με κυρίευσε.

Μη γελάσετε καθόλου. Πήρα τη ηλεκτρική σκούπα και καθάρισα τον χώρο που κοιμούνται τα σκυλιά μου.
Δεν μου έφτασε. Έβαλα τα πιάτα στο πλυντήριο. Τίποτε
‘Έτσι όπως βλέπω την σκούπα ακουμπισμένη πρόχειρα στο τοίχο, την αρπάζω και σκουπίζω όλο το σπίτι. Αντί να ηρεμήσω, ετοιμάζω την σφουγγαρίστρα, βρίσκω ένα υγρό κόκκινο παραδίπλα, ρίχνω λίγο μέσα και παλεύω με  το πάτωμα.

Έρχεται η γυναίκα μου, μόλις βλέπει τις αλλαγές διακρίνω ένα 
μειδίαμα στα χείλη της. 

Πλησιάζει στη κουζίνα,βλέπει τον νεροχύτη άδειο ενώ αυτόματα αγριεύει το βλέμμα της. Ανοίγει την πόρτα απ' το πλυντήριο πιάτων και με ρωτά
Πρόσθεσες άπλυτα στο πλυντήριο; 
Ναι φυσικά, για να πλυθούν με το οικονομικό πρόγραμμα της ΔΕΗ. 
Καλά δεν πρόσεξες ότι ήταν πλυμένα από χθες και χρειαζόντουσαν τακτοποίηση στα ντουλάπια; 

Προχωράει παραπέρα χωρίς να πει άλλη κουβέντα. Την βλέπω να σκύβει και να παίρνει στα χέρια της το μπουκάλι με το κόκκινο υγρό.
Τι έκανες μ’ αυτό μου λέει.
Έριξα λίγο απορρυπαντικό στον κουβά της σφουγγαρίστρας.
Μα αυτό αγάπη  μου είναι για τ’ άλατα στο μπαλκόνι.

Τόλμα να πεις ότι ξέρεις τι σου γίνεται στο σπίτι, σκέφτομαι. Τι κατάφερα τελικά ο εκνευρισμός έμεινε και η βοήθεια στο σπίτι ανακατεύτηκε. 

Θέλοντας να πάρω το αίμα μου πίσω, πάω να της την πω, λέγοντας ότι άφησε το πεπόνι εκτός ψυγείου και σάπισε.
Πριν καλά προλάβει να μου πει μη το σηκώνεις, με πήραν τα ζουμιά του από πάνω μέχρι κάτω.

Τελικά στις θεωρίες έμεινα, έκανα την ανατροπή με λάθος κινήσεις! Καλύτερα θα ταν στο βουνό με τα σκυλιά βρεγμένος, παρά στο σπίτι τσαλακωμένος!


Τάσος Ορφανίδης  



Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Μαρία Φασατάκη, η Κρητικιά δικηγόρος που αγαπά τη τέχνη

ψηφιδωτό δωρισμένο από την δημιουργό στο Δήμο Βούλας 
Η Μαρία Φασατάκη από αυτή την ιστοσελίδα είχε συστηθεί παλαιότερα. Με τα ψηφιδωτά και τη ζωγραφική συναντήθηκε ερωτικά.

Την Μαρία όταν την ρωτάς «που θα σε βρω»,απαντά «θα συναντηθούμε». Στην αρχή δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Δεν άργησα να το συνειδητοποιήσω, όταν γέμισε το σπίτι μου με έργα της, που εμπνεύστηκε την περίοδο που ήταν μαζί μας. Δεν θα περίμενα άλλη απάντηση από μια Κρητικιά που αγαπά τη τέχνη και αγκαλιάζει τη φύση για να της χαρίσει χρώματα.

Η Μαρία αγγίζει με το πινέλο της κάθε τι που περιφέρεται γύρω της, το κάνει σώμα της .Όπως όταν τριγυρνά στη φύση, ανάμεσα στα αγριόχορτα, τους θάμνους, στ’ απόκρημνα μονοπάτια, για να ξεχωρίσει τα βότανα η και τα σαλατικά που θα συνοδέψουν το υπέροχο μεσημεριανό της πιάτο.

Την θυμάμαι κάπως να λέει « Η φύση είναι γυναίκα, αν γνωρίζεις να τη διαβάσεις τότε θα μπορέσεις να τη νιώσεις κι αυτή απλόχερα θα σου χαρίσει τον κόσμο της».


Τάσος Ορφανίδης 


απογευματινή συνάντηση
τενεκέδες λαδιού σε εικαστικά έργα 



χαμάληδες της Θεσσαλονίκης
ναυτική εκστρατεία
πανσέληνος
ήρωες μιας επανάστασης που δεν έγινε ποτέ, το πηλήκιο συμβολίζει δύναμη και εξουσία στους δύσκολους καιρούς,εμπνευσμένο από τα 100 χρόνια μοναξιάς του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες 
γυναίκα με τη βεντάλια του Πικάσο,αντίγραφο (το πρωτότυπο βρίσκεται στο μουσείο Πούσκιν στη Μόσχα) 
περιπατητής φιλόσοφος με τον εαυτόν του
χαιρετισμός με υπόκλιση 
φιγούρα από αρχαία παράσταση 

Γερμανικός κρίνος

η Μαρία Φασατάκη σε έκθεση του Δήμου Βούλας 



Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ο άντρας μοιράζεται τις δουλειές στο σπίτι;

η φωτογραφία πάρθηκε από το http://provocateur.gr/

Φαντάζομαι οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν καμία σχέση με τις δουλειές του σπιτιού. Κατ’ αρχάς φαλλοκρατική αντίληψη τις τοποθετεί στην κατηγορία των γυναικείων υποχρεώσεων.Όπως παλιά στην γενιά των παππούδων μας, που η θέση της γυναίκας ήταν στο σπίτι. 

Υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η γυναίκα συνδέεται με το παιδί απ’ την στιγμή που θα κυοφορήσει!Η γυναίκα όμως σήμερα έχει βγει κι αυτή στο μεροκάματο, με το πέρας  των σπουδών της η για να βοηθήσει οικονομικά. 

Οι συνήθειες αλλάζουν και οι νοοτροπίες προσπερνιούνται, ιδιαίτερα όταν υπάρχει θέληση. Αρκετά ζευγάρια μοιράζονται πλέον τις δουλειές στο σπίτι. Η συνεργασία όμως είναι απαραίτητη και η εκδήλωση εμπιστοσύνης αναγκαία.

Πολλές φορές  βοήθησα στη σκούπα, στα πιάτα, στο σφουγγάρισμα, να πλένουμε η να τινάξουμε τα χαλιά,μόνο αυτά μπορούσα. Το μαγείρεμα δεν είναι το φόρτε μου, σχεδόν το απεχθάνομαι. Μια φορά μόνο θυμάμαι σε μία επέτειο, ετοίμασα ένα φαγητό έκπληξη με τη βοήθεια του ίντερνετ. Μια άλλη που προσπάθησα όταν δεν υπήρχε ακόμη το ίντερνετ, ξόδεψα λεφτά στα τηλέφωνα. Τελικά προτίμησα τον Βασιλόπουλο με το έτοιμο φαγητό.

Αρχικά θυμάμαι πριν από χρόνια όταν επιχείρησα να καθαρίσω  τη βεράντα, τα μάτια ανδρών και γυναικών που περίμεναν στη στάση το λεωφορείο, ήταν καρφωμένα πάνω μου. Μπορεί να ήταν και η ιδέα μου .Δεν πτοήθηκα όμως, συνέχισα. Κάποια μέρα στο χωριό όταν ασχολούμουν με τα λουλούδια στον κήπο, γύρισε ένα παππούς και μου είπε 
« τι κάνεις γιε μου εδώ, αυτά είναι γυναικείες δουλειές».

Το μεγαλύτερο όμως κόλλημα είναι αυτό που έχουν οι γυναίκες σχετικά με την τελειότητα, θεωρώντας ότι είναι το βασίλειο τους και αυτές ξέρουν να τα κάνουν καλύτερα. Τις περισσότερες φορές ένιωθα την ανάσα της γυναίκας μου στο σβέρκο,με επικριτικό βλέμμα για κάτι που θεώρησε λάθος.

Ελάτε να μου πείτε, αν είχα αντιδράσει και έπιανα την αγαπημένη θέση μου μπροστά στη τηλεόραση θα είχα άδικο; 

Η γυναίκα χρειάζεται  να  εκπαιδευτεί, για να συνειδητοποιήσει ότι ο άντρας δεν είναι βοηθός, αλλά μοιράζεται τις δουλειές χωρίς παρατηρήσεις. Ο εγωισμός του, αν δεν το πάρει στη πλάκα, δεν το επιτρέπει. Ο άντρας όταν αφήνει το σπίτι των γονιών του έρχεται στο νέο του σπιτικό ανεκπαίδευτος. Τον ρόλο αυτό αναλαμβάνει η γυναίκα, αν θέλει να βοηθήσει τον εαυτόν της και να προστατέψει την  οικογενειακή γαλήνη.


Προβληματιστείτε κυρίες μου και αφήστε χώρο στους άντρες, για να μάθουν να μοιράζονται τις δουλειές. Διαφορετικά θεωρούμε ότι είστε απλά γκρινιάρες !

Τάσος Ορφανίδης


Ο κανακάρης γιος

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Ανάμεσα μας υπάρχουν αρκετοί άνδρες που τους αρέσει ν’ασχολούνται με την κουζίνα. Κάποιοι το ανακάλυψαν αργά από εξωγενείς παράγοντες,άλλοι πολύ σύντομα γιατί το είχαν στο αίμα τους.

Οι μάνες ακόμη και σε μεγάλες ηλικίες νταντεύουν τους κανακάρηδες τους. 
Όλα στο πιάτο ακόμη και οι παντόφλες στο κρεβάτι. Ο καιρός να γυρίσουν τα πάνω κάτω φαντάζει μακρινός. 

Η ζωή όμως διαψεύδει τις προσδοκίες. Εμφανίζεται στο άνοιγμα της πόρτας μια θεά στα μάτια του γιόκα και όλα ανατρέπονται. Η μάνα νιώθει ότι βγαίνει απ' το παιχνίδι. Πως να δεχθεί ότι ο χαϊδεμένος της έγινε άντρας! Μια άλλη γυναίκα μπαίνει στο προσκήνιο, με προσόντα που γοητεύουν και του παίρνουν το μυαλό .Η προσοχή του στρέφεται αλλού.
Δεν φθάνει μόνο αυτό, οι λαβωματιές είναι πολλές.Τον βλέπει να πλένει πιάτα, να σκουπίζει, να σφουγγαρίζει, να μαγειρεύει τ’ αγαπημένα φαγητά της γυναίκας των ονείρων του.

Κόλπος στη μάνα, πώς να το ανεχτεί κάτι τέτοιο. Αν δεν το μπορεί στήνει σενάρια . Έτσι προέκυψε  το πετυχημένο σήριαλ «7 θανάσιμες  
πεθερές».

Τι γίνεται όμως όταν η ανάγκη προκύπτει και η βοήθεια είναι απαραίτητη; Η μάνα θα προστρέξει, με καλή πρόθεση στην ευκαιρία.

Το δικό της κομμάτι στο γήπεδο περιορίσθηκε στην εστία, μέχρι που θα φάει το τελευταίο γκολ από τον ίδιο της τον κανακάρη.Μαγείρεψε ο γιόκας της  το φαγητό που αρέσει στην καλή του, ως εγκυμονούσα το είχε τρελή επιθυμία.

Όταν έρθει η ώρα  ν' ανοίξει τη πόρτα της επιστροφής, θα προσέξει με πόνο ότι το κουτί με τα γλυκά που κουβάλησε φτιαγμένα απ' τα χεράκια της, έμεινε αφάγωτο.Της διέφυγε ότι το σπλάχνο της έχει αποκτήσει ζάχαρο απ' το πολύ σιρόπι. 

Ένα τηλεφώνημα και η κουρασμένη φωνή του να της λέει 
"έλα ρε μάνα, είσαι καλά;είμαι πτώμα απ' τη κούραση θα τα πούμε άλλη φορά"

Τάσος Ορφανίδης ( με χιουμοριστική  διάθεση)


Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

το δικό μας λάθος

photo Thanos Harisis



Η ζωή είναι μια περπατησιά, δύσκολο να τη βγάλεις μέχρι το τέρμα. Κάθε βήμα φορτωμένο με βάρη ασήκωτα. Άλλα πάνε ίσια, άλλα στραβά, κάποια γέρνουν στο πλάι . Όταν πλέον γονατίσει στη μέση της διαδρομής, μιλάμε για στραβοπατήματα.

Έχω γίνει τελευταία παρατηρητής φίλων και γνωστών να το φθάνουν μέχρι εκεί και μετά να μπατάρει η βάρκα. Στα δύσκολα φαίνεται όλη η διαδρομή. Όλοι έχουμε ξεκινήσει με όνειρα, οι περισσότεροι κάναμε τις στραβές μας, ας μη κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο. Όταν όμως φθάνουν τα πράγματα να μπουν στο ζύγι,εκεί φαίνεται τι έχει μεγαλύτερη αξία. Η επιλογή αρκετές φορές γίνεται χωρίς σκέψη και η διάλυση της οικογένειας αναπόφευκτη. Οι κοτρόνες όμως αρχίζουν να κυλούν, είναι άγνωστο ποιον θα πλακώσουν.

Έρχεται η κούραση,ίσως το τέλμα. Ο εγωισμός και η αυτάρεσκη συμπεριφορά απομακρύνουν από τα ουσιώδη θέματα στη σχέση, στην οικογένεια, την κοινή συμπόρευση.

Η θεωρητικά οικονομική ευμάρεια έχει στραβώσει τα πράγματα.Η μεγάλη ζωή με τις προκλήσεις της όταν ρέει το χρήμα ακόμη κι όταν είναι δανεικό, αφήνει πίσω της συντρίμμια.

Το δίλημμα βρίσκει τα παιδιά απροετοίμαστα, ανασφαλή, χωρίς τόλμη ν' αδράξουν την τύχη στα χέρια τους, όπως θα λεγε ο παππούς τους.
Τα πετροβολούμε με τα λάθη μας, δεν θα μπορέσουν να συγχωρέσουν,πολύ περισσότερο όταν εμπλέκονται χωρίς να το θέλουν.Είναι τραγικό όταν το ίδιο λάθος τους περνάει την θηλιά.

Η οικογένεια βαριά λαβωμένη,βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, απομονωμένη. 
Ο χρόνος το δείχνει κι ας φαίνεται μακρινός.

Άλλες εποχές εκείνες των παππούδων, ταλαίπωρες, με ανέχεια, αλλά δημιουργικές.Δύσκολα πετούσαν στα σκουπίδια κάτι που χαλούσε,το έφτιαχναν. 

Η φυγή συνήθως χαρακτηρίζει όποιον θέλει να λακίσει απ' τις ευθύνες του.
Στο κάτασπρο σεντόνι μένουν οι χαρτογραφημένες στιγμές, που φαντάζουν πλέον ταλαιπωρημένες χωρίς θύμηση.

Ακόμη και αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι ενδοοικογενειακής βίας, απιστίας,
αποχής,οικονομικού μαρασμού, η απομάκρυνση των παιδιών απ' το πρόβλημα θα είναι ευλογία.

"Ως τελευταία καλή πράξη, ας αφήσουμε τα παιδιά έξω απ' το δικό μας λάθος".


Τάσος Ορφανίδης




απ' τη στάση των αστικών λεωφορείων


Η στάση των αστικών λεωφορείων είναι ένα βήμα απ’ το σπίτι μου. Με τον πρωινό και απογευματινό καφέ, αντί για τσιγάρο απολαμβάνω τις εικόνες των ανθρώπων. 

Εκεί στήνονται ατέρμονες συζητήσεις που συνεχίζουν και στη διαδρομή. Άτομα της γειτονιάς, γνώριμοι μεταξύ τους.Οι σχέσεις τους, φθάνουν τις περισσότερες φορές σε προσωπικά θέματα. Συνήθως οι συζητήσεις αυτές γίνονται από άτομα κάποιας ηλικίας και πάνω, κουρασμένα, ευνουχισμένα, να μετρούν τις μαύρες μέρες της απέλπιδας ζωής τους. Το χαμόγελο έχει σβήσει και τα μάτια τους έχασαν την λάμψη τους. Ακουμπάνε στον διπλανό τους, ελπίζοντας να βρούνε λύση απρόσμενη στο πρόβλημα τους.

Παρατηρητής στη γωνιά μου, καταγράφω τα πιο ενδιαφέροντα απ’ αυτά. Είναι σαν τις ιστοσελίδες,για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη
αναγράφουν τις δημοφιλείς αναρτήσεις.


 Τα νεαρά άτομα στέκονται αδιάφορα η χλευάζουν τις συμπεριφορές,με εξαίρεση τα κινητά υψηλής τεχνολογίας και τις selfie φωτογραφίες. Αν και το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο, το παρόν είναι το σήμερα και το ενδιαφέρον  βρίσκει εκεί την αφετηρία του.Χωρίς να αποτελεί δεδομένο συμπεριφοράς, η δημόσια ψυχολογική αναζήτηση του διπλανού είναι για πλάκα.Τι θα μπορούσε εξάλλου να προσφέρει στη συζήτηση!Η νεαρή ηλικία κρύβει τη λαχτάρα του έρωτα και την αγωνία του αύριο.

Θα συμφωνούσατε ότι μια στάση αστικού λεωφορείου είναι η μικρογραφία της κοινωνίας μας !
Βέβαια, μέσα στο λεωφορείο οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά,αγγίζουν ο ένας τον άλλον, αποκτούν μια ζεστασιά. Η σαρδελοποίηση δημιουργεί οικειότητες.

Το καφενείο της γειτονιάς, μεταφέρθηκε στη στάση . Μια αστική διαδρομή, επιφυλάσσει την μοναδικότητα της πρωτοτυπίας. Ο κάθε επιβάτης μπορεί  να μη έχει θέση, αλλά αποκτά βήμα λόγου! 

Όλοι αγκομαχούν στην ανηφόρα, αλλά ο καθένας με τον τρόπο του.


Τάσος Ορφανίδης 

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Συνάντησα την ασχήμια!

photo Thanos Harisis


"Όταν συνάντησα την ασχήμια" 

"Είναι κλέφτης",ακούω δυνατά μια φωνή από το διπλανό διαμέρισμα .
"Δεν σου το είπα ότι θα την πατήσεις,θα σου κάνει τη ζωή μαρτύριο", συνέχισε.

Ο ήχος της φωνής ήταν τόσο άγριος, σαν ένα θηρίο που το έχουν κλείσει στο κλουβί. Καμία άλλη φωνή δεν ακουγότανε, αναρωτήθηκα αν μιλάει μόνος του.Είναι συνηθισμένο φαινόμενο να μιλάμε μόνοι μας αυτή την εποχή. Περίμενα για λίγο μήπως και επαναληφθεί ο υποτιθέμενος διάλογος αλλά υπήρχε απόλυτη ησυχία .

Με το που άνοιξα την πόρτα νωρίς το πρωί, εμφανίστηκε μπροστά μου ένας άγνωστος,κοντός, μαυριδερός,με τα χέρια απλωμένα στο πλάι σαν να τον ζόριζαν οι μασχάλες του και το περπάτημα βαρύ και ασήκωτο.

"Μέρα ….."τον ακούω να λέει.
"Καλημέρα"του ανταποδίδω. Με χαιρετούρες  ξεκινά η μέρα σκέφτομαι, νέα γνωριμία με τον καινούργιο γείτονα.Έλειψα δυο εβδομάδες για διακοπές. Η επιστροφή με περίμενε με εκπλήξεις.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να τελειώσω με τα ψώνια μου, για να γυρίσω πίσω στο σπίτι. Κόντευε περίπου 10 το πρωί , είναι η ώρα που περνάνε για τα σκουπίδια.Ανέβηκα τρέχοντας δυο δυο τις σκάλες για να προλάβω το απορριμματοφόρο. 

Γυρνώντας το κλειδί στην πόρτα ακούω δίπλα μου  σύρσιμο ποδιών και βαριά την ανάσα κάποιου. Γυρίζω και αντικρίζω με έκπληξη μια ηλικιωμένη κυρία να σέρνεται κυριολεκτικά στα τέσσερα και με νοήματα να προσπαθεί να μου δώσει να καταλάβω.

Η νοηματική ήταν πάντα το δύσκολο μου μέρος. Στο σχολείο όταν μ’ ανέβαζε στον πίνακα ο δάσκαλος να πω το μάθημα, καθότι σκράπας και τεμπέλης, χρειαζόμουν βοήθεια. Ήταν αδύνατο  να διαβάσω τα χείλη των συμμαθητών μου,καθώς προσπαθούσαν να με υπαγορεύσουν το σημείο που κόλλησα.

Με τα πολλά η κυρία μου έδωσε να καταλάβω ότι χρειάζεται βοήθεια μέσα στο σπίτι της. Μόλις το συνειδητοποίησα, χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα σ΄ένα σκοτεινό διαμέρισμα χωρίς φως, με λίγα έπιπλα , ένα ντιβάνι διπλό στο βάθος κι ένα τραπέζι με δυο καρέκλες ακουμπισμένα στο τοίχο δίπλα στη βεράντα .

Η γριά μ’ έπιασε απ’ το χέρι, για να μου δείξει ότι πρέπει να προχωρήσω πιο μέσα. Δίστασα, αλλά δεν είχα επιλογή. Με δυο βήματα βρέθηκα στο διπλανό δωμάτιο. Ήταν σκοτεινά,σχεδόν δεν έβλεπα τίποτε.Μια υπόκωφη φωνή με οδήγησε, σχεδόν σκόνταψα πάνω σ’ ένα πόδι που κείτονταν δίπλα σ’ ένα κρεβάτι. Ενστικτωδώς έβγαλα τον αναπτήρα απ’ το μπουφάν μου για να βρω τον διακόπτη απ’ το φως.

Αυτό που αντίκρισα με σοκάρισε κυριολεκτικά. Μια νέα γυναίκα δεμένη στο κρεβάτι γεμάτη αίματα, το πρόσωπο της σχεδόν σακατεμένο. Εκείνη την στιγμή πρόσεξα ότι φορούσε μόνο τα εσώρουχα της. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε να κάνω ήταν να την σκεπάσω μ’ ένα πεταμένο ρούχο, να φέρω λίγο νερό απ’ το μπάνιο για να μπορέσει να συνέλθει και να ειδοποιήσω για ασθενοφόρο.

Δεν πρόλαβα, άκουσα την γνώριμη πρωινή βαριά φωνή να λέει αργά « είναι πουτάνα». Δεν απάντησα κοκάλωσα στη στιγμή κι αυτός συνέχισε. «Πηδιέται για ψίχουλα, της έδωσα την ζωή της κι αυτή μου το ανταποδίδει με βρώμα. Βρήκε τον μαλάκα να της τα παίρνει , δεν θα ξεμυτίσει απ’ εδώ κι εσύ δεν θα κάνεις τίποτε»

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα σκέφτηκα.
Χωρίς να πω κάτι, κατευθύνθηκα στο μπάνιο, μούσκεψα μια πετσέτα, γέμισα ένα ποτήρι νερό και την φρόντισα.Απορώ που βρήκα το κουράγιο! Όταν έλυσα τα σχοινιά απ’ του καρπούς της, τα σημάδια έδειχναν ότι ήταν μέρες έτσι. Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, διαπίστωσα ότι η κοπέλα ανέκτησε τις αισθήσεις της, με κοίταξε με τρομαγμένο βλέμμα, σαν να με ικέτευε.
Με αργές κινήσεις τα μάζεψα και έφυγα χωρίς κουβέντα.

Η σειρήνα τάραξε την ηρεμία, που για λίγη ώρα δημιούργησε ψευδαισθήσεις γαλήνης.

 "Τα επεισόδια της νύχτας, δείχνουν το πρόσωπο τους στο φως της μέρας" 

Τάσος Ορφανίδης 



Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

χρωματίζοντας τη νύχτα με παιχνίδια της φαντασίας!

photo Michalis Matzavinos
Ανησύχησα, καθώς κοιτούσα απέναντι στο βάθος της σκιάς . Κάτι πελώριο κρυβόταν ανάμεσα της, αλλά τα δένδρα μου έκρυβαν την εικόνα. 

Δεν είχα άλλη λύση από το να πλησιάσω περισσότερο. Βάδισα διστακτικά προς τα εκεί, ένιωσα τα βήματα μου μπερδεμένα, αβέβαιο κάθε πάτημα. Σε κάποιο σημείο γλίστρησα, κόντεψα να βρεθώ ξαπλωμένος στο έδαφος, αλλά συμπτωματικά κρατήθηκα από κάπου . Γύρισα και κοίταξα με περιέργεια, ήταν το μανίκι ενός απλωμένου ρούχου..

Παραξενεύτηκα, είχα την εντύπωση ότι ήταν ακατοίκητο το σπίτι, ποτέ δεν πρόσεξα αναμμένο φως, οι θόρυβοι που άκουγα κατά καιρούς ήμουν βέβαιος ότι ήταν απ’ τα ζώα .

Μήπως όλες αυτές ήταν υποθέσεις ;

Κίνησα να προχωρήσω κι άλλο αλλά τα βήματα μου έγιναν περισσότερο διστακτικά.  Ένα σύρσιμο έκανε τους χτύπους της καρδιάς μου ν’ αυξάνονται και να περνούν βιαστικά απ’ το μυαλό μου διάφορες περίεργες σκέψεις που επιδείνωναν τις ανησυχίες μου. Το σκοτάδι άρχισε να γίνεται πιο πυκνό, το περπάτημα μου πιο δύσκολο, το τοπίο γύρω μου τρομαχτικό. 

Οι σκέψεις που μαζεύτηκαν έγραψαν διάφορα σενάρια πλοκής και ο παραμικρός θόρυβος επιδείνωνε την θέση μου. Προσπάθησα να φέρω μπροστά μου την εικόνα του σημείου που βρισκόμουνα, για να προσαρμόσω ανάλογα τις κινήσεις μου. Μετάνιωσα φοβερά που δεν πήρα αρχικά ένα φως μαζί μου. Εγκατέλειψα γρήγορα αυτή την σκέψη εφ’ όσον πλέον δεν βοηθούσε, προσπάθησα να συγκεντρωθώ περισσότερο. Mε τα χέρια μου να ψαχουλεύουν στο σκοτάδι αναζητούσα ένα ξύλο κάτι που θα με βοηθούσε να το χρησιμοποιήσω σαν άμυνα.

 Όλες μου οι σκέψεις πλέον αρνητικές, ποτισμένες με φόβο.

Ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν, ένας κρύος ιδρώτας μ’ έλουσε ξαφνικά και οι σκέψεις πλέον γίνανε θολές. Έκανα μια τελευταία προσπάθεια να πιαστώ από κάπου. Φυλλωσιές γέμισαν τις παλάμες μου αλλά τίποτε πιο σταθερό για να συγκρατήσει το σώμα μου καθώς σωριαζόταν.

Ίσως πέρασαν πολλές ώρες απ’ εκείνη την στιγμή, τα ρούχα μου ήταν μούσκεμα. Tο νερό δυνατής βροχής ήταν αυτό που με ξύπνησε απ’ το βαθύ μου ταξίδι. Έκανα στιγμιαία την κίνηση να πιάσω το κεφάλι μου, καθώς πονούσε ανυπόφορα. Στο πίσω μέρος, ένιωσα τον πόνο να με γκρεμίζει στην άβυσσο. 

Εκείνη την μοναδική στιγμή ονειρεύτηκα  ζεστό κρεβάτι, αναμμένη φωτιά στο τζάκι κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Στιγμιαία μεταφέρθηκα στο δωμάτιο μου με καθαρά ρούχα, και μια γλυκιά άγνωστη φωνή να με καλεί απαλά στο κρεβάτι της. 

Ήταν η ίδια φωνή της μελαψής  κοπέλας που βρισκόταν γονατιστή δίπλα μου, προσπαθώντας να με συνεφέρει. Τα χέρια της κρατούσαν τα δικά μου, ενώ παράλληλα τα έτριβαν δυνατά . Μου έλεγε κάτι σιγανά με την απαλή γλυκιά φωνή της .Είναι αλήθεια ότι δεν καταλάβαινα λέξη, η γλώσσα που μιλούσε μου ήταν άγνωστη.

 Έκανα μια προσπάθεια να σηκωθώ αλλά μου ήταν αδύνατο. Το σώμα μου πονούσε παντού. Εκείνη έσκυψε πιο κοντά σε μένα, πήρε το ένα μου χέρι και το πέρασε από τους ώμους της, ενώ με το άλλο προσπάθησε να μ’ αγκαλιάσει για να με βοηθήσει να σηκωθώ . 

Ένιωσα κολλημένο  πάνω μου το τρυφερό της σώμα, τα στήθη της ακούμπησαν στο δικό μου, ενώ η ανάσα της αγκάλιαζε το λαιμό μου. Προσπάθησα να πατήσω γερά για να βοηθήσω .Περίεργο, οι δυνάμεις μου μ’ είχαν εγκαταλείψει. Κάθε προσπάθεια ήταν ανώφελη. Κάποια στιγμή μου έκανε νόημα να καταλάβω ότι θα φύγει για λίγο και θα επιστρέψει αμέσως. Έβγαλε χωρίς δισταγμό ένα πανωφόρι που είχε ριγμένο στους ώμους της και με σκέπασε για να με προστατέψει προσωρινά απ’ την υγρασία και την βροχή. Σηκώθηκε απαλά με χάρη, τίναξε τα μακριά μαλλιά της να διώξει τα νερά από πάνω της και κίνησε γρήγορα προς το σπίτι. 

Τα φώτα επέμεναν να παραμένουν κλειστά και οι θόρυβοι να έχουν σκεπαστεί απ’ την παρουσία της όμορφης κοπέλας. Προς στιγμή είχα ξεχάσει την δύσκολη θέση που βρισκόμουνα, προσπαθούσα μόνο να κρατήσω το άρωμα της. 

Ο χρόνος σ’ αυτές τις περιπτώσεις φαντάζομαι ότι είναι μακρύς, αλλά εμένα μου φάνηκε σύντομος, καθώς οι σκέψεις μου με ταξίδεψαν σε πλάνα μέρη να πλημμυρίζουν με μουσική και χορό. Με τα λεπτά της χέρια αγκάλιαζε τον λαιμό μου και τα πρόσωπα μας ακουμπούσαν το ένα στο άλλο. Τα δυο μου χέρια αγκάλιαζαν τη μέση της, ενώ τα πόδια της μπερδευόντουσαν ανάμεσα στα δικά μου, ακολουθώντας τον ρυθμό της μουσικής. Σε κάποιες φάσεις στροβιλιζόταν γύρω απ’ τον εαυτό της και τα μακριά της μαλλιά έπλεκαν στεφάνι με τις άκρες τους ν' ακουμπούν το πρόσωπο μου. 

Είχε μια άνεση στην κίνηση, αγκάλιαζε την μουσική σε κάθε νότα της. Γινότανε ένα με το τραγούδι, το κορμί της ερμήνευε τα λόγια με τις κινήσεις του και το βλέμμα της  μαγνήτιζε την ατμόσφαιρα. Τα μάτια των θαμώνων συγκεντρώθηκαν πάνω της, καθώς περιφερόταν ρυθμικά στο κέντρο της πίστας. Τα χέρια της με παρέσυραν στο ρυθμό της, ένιωσα τα πόδια μου να ακολουθούν τα βήματα της, ενώ τα χείλη μου είχαν στεγνώσει απ’ την αγωνία. Κάποια στιγμή καθώς περιστρέφονταν γύρω απ’ τον εαυτόν της βρέθηκε στην αγκαλιά μου, τα χείλη της σφράγισαν τα δικά μου.


Η φωνή της ήταν απαλή, ένα χάδι καθώς μιλούσε, δεν χρειαζόταν να καταλάβω τι έλεγε. Άπλωσε το χέρι της άγγιξε το δικό μου, χωρίς να το σφίξει. Έκανε απλά την κίνηση για να σηκωθώ, τα πόδια μου πάτησαν γερά στο έδαφος, η μέση μου διπλώθηκε, το στήθος μου πήρε δυο βαθιές ανάσες και στάθηκα όρθιος δίπλα της, χωρίς καν να το καταλάβω πως. 

Το γλυκό χαμόγελο της σφράγισε τη στιγμή, το χάδι της απλώθηκε σ’ όλο το κορμί μου, καθώς την αγκάλιαζε ένα φως. Όλα γίνανε φωτεινά, κάλυψαν το σκοτάδι. Την αναζήτησα ανάμεσα στο εκτυφλωτικό φως, θέλησα να διακρίνω τις λεπτομέρειες της. Ένα ελαφρύ αεράκι πέρασε πάνω μου, ένιωσα μια ανάσα στο μάγουλο μου. 

Το ξημέρωμα άνοιξε τις πόρτες του διάπλατες και η ξελογιάστρα νύχτα γλίστρησε αθόρυβα στο μονοπάτι της!

Η μέρα με υποδέχθηκε χαρούμενη.  

Τάσος Ορφανίδης

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

με τις στάλες της βροχής!

photo Thanos Harisis 

"με τις στάλες της βροχής"

Κάπως έτσι τον είδα, όταν κολυμπούσε η σκιά του στα βαθιά νερά της βροχής! 

Ανάμεσα σε κύκλους κάθε σταλαγματιάς κρυβόταν ένα ειρωνικό  χαμόγελο .

Το περίεργο είναι ότι ακολούθησα, χωρίς να διαγραφούν οι ρωγμές στο πρόσωπο .
Η πατημασιά του χάθηκε σε παρατημένο δρόμο, την ίδια στιγμή που η τελευταία σταγόνα κυλούσε αργά στο μέτωπο!

Ανούσιο το άγγιγμα με αερικά και πόρνες!


Τάσος Ορφανίδης 









Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Αποχαιρετισμός!


Ομιχλώδες τοπίο, καλυμμένα τα χνάρια στο σκοτεινό πέρασμα . Στο διάβα το μονοπάτι δυσκολεύει, σκόρπια ανοίγονται φώτα .

 Ένα φως όμως ξεχωρίζει, είναι το δικό σου φως.
Αναμμένο κερί που περιφέρεται ανάμεσα σε νερά, μπερδεμένα περιβόλια και ο παράδεισος της δημιουργίας οδηγός στην άβυσσο της μεγαλοπρέπειας και της οδύνης!

Ξαφνικό, απρόσμενο το φευγιό και το χαμόγελο σου θα μείνει ανάμεσα μας συντροφιά της απώλειας!

Σε πρωτογνώρισα όταν μου χάρισες ένα όμορφο κάτασπρο σκυλί με μπλέ μάτια, που τ' ονόμασα Μορφέα. Χάθηκε χωρίς γυρισμό, φύλακας για το δικό σου πέρασμα. 

Καλό ταξίδι Λίτσα Καμπά

Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

οι φίλοι μου οι καλοί!

photo Thanos Harisis



Οι φίλοι μου οι καλοί! 

Σήμερα αποχαιρέτησα τους φίλους μου. Δεν απομακρύνθηκαν πολύ, μη βάζετε κακό με το μυαλό σας. Απλά έχωσαν το κεφάλι βαθιά στο ντορβά, ν’
ανασκαλέψουν τα ευρήματα.

Αποδείξεις, χαρτιά, λογαριασμούς, κλήσεις.Για τα ραντεβού, ερωτικά γράμματα, μηνύματα όπως τα λένε τώρα, χρειάστηκαν το κλειδί της αμαρτίας. Το βρήκαν βαθιά χωμένο, είχε σκουριάσει στα βάθη της λησμονιάς. Ακόμη και η προσπάθεια να ανασύρουν απ’ τα βάθη της ανυπαρξίας, τους έκατσε στη μέση.Πονάκια, πυρετός από το ζόρι, οι θύμησες βαριές,  πώς να τις ξεσκονίσουν.
  
Αν θα κοιτάξουν στον καθρέφτη, αυτός θα τους γελά κι αυτοί ανάποδα θα τον γυρίζουν. Δεν είναι ο φίλος ο παλιός που ήξερε τα κατατόπια . Κρατούσε όλα τα μυστικά, τις ώρες, το ντύσιμο, το χτένισμα, τις κρέμες και τ’ αρώματα.

Καλός φίλος δεν τους πρόδωσε ποτέ, αυτοί τον απαρνήθηκαν!


Τάσος Ορφανίδης