Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

το καλύτερο δώρο της μέρας


Με περίμενε ένα δώρο μέσα στη μέρα. "Η ηλικία της παραδοχής" ποίηση Βαλάντης Βορδός
Όταν διάβασα τα ποιήματα του ένιωσα να συνομιλώ μ’ ένα συνομήλικο μου πού γίνεται παιδί γιομάτο ζαβολιές, βάζει παγίδες και τα θύματα του τα λευτερώνει μεγαλόψυχα. Κι όμως ο Βαλάντης γεννήθηκε το 1976, που την ζωή την μετρά στα πέντε δάχτυλα, με την ταχύτητα που τσαλαβουτά μέσα της.
Μου άρεσε πολύ η ποίηση σου Βαλάντη, σ’ ευχαριστώ για το υπέροχο δώρο σου, με συγκίνησε η αφιέρωση σου, γιατί κάθε αναπάντεχη γνωριμία δεν εγκυμονεί κινδύνους.  

Τάσος Ορφανίδης 





Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

"θα μπορούσε να 'ναι λάθος "


Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα, σε σημείο ο ήχος του να γίνει εκνευριστικός. Έτρεξα μα δεν το πρόλαβα, δεν συνηθίζω να παρακολουθώ   τα τηλέφωνα, χρησιμοποιώ περισσότερο το διαδίκτυο .Παρ’ όλα αυτά, η περιέργεια με έφαγε. Έψαξα στη μνήμη για να δω αν κράτησε το νούμερο. Απ’ ότι φαίνεται ήταν ανώνυμο με απόκρυψη. Δεν πα να γ……….. σιγομουρμούρισα και πέταξα το τηλέφωνο στον καναπέ. 

Κάτι όμως με σταμάτησε μια σκέψη αρνητική, μια αμφιβολία, ίσως περισσότερο ανησυχία. Κατευθύνθηκα προς το γραφείο μου, τράβηξα νευρικά την καρέκλα, τακτοποίησα τα μαξιλάρια που βάζω για τη μέση μου, ενώ η σκέψη μου γυρόφερνε στο περίεργο τηλεφώνημα. Τα τηλεφωνήματα με απόκρυψη μου φέρνουν ένα εκνευρισμό. Αν θέλεις ρε αδελφέ να επικοινωνήσεις μαζί μου, γιατί κρύβεσαι εμφανίσου και μη σε νοιάζει, δεν θα σε φάω. 

Χάθηκα για λίγο να κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο, το βλέμμα μου να πλανιέται αφηρημένα πάνω απ’ τα δένδρα και να χάνεται πέρα στην θάλασσα. Τα χελιδόνια γυροφέρνανε πέρα δώθε με ταχύτητα, οι διαδρομές τους χανόντουσαν απ’ τα μάτια μου. Μια φωλιά που έμεινε από πέρυσι φιλοξενεί ένα ζευγάρι φέτος. Θα προλάβω να δω μικρά τους προτού πάρουν τον δρόμο για ζεστά μέρη.

Τα χέρια μου μηχανικά κάθισαν στα πλήκτρα του κομπιούτερ, ενώ άρχισα να ψάχνω σε μηνύματα. Ο ήχος ενός νέου μηνύματος μου τράβηξε την προσοχή. Μπήκα μέσα κι έμεινα να το διαβάζω και να το ξαναδιαβάζω. 

Περίεργο, αλλά με συγκίνησαν για την ευαισθησία τους, την τρυφερότητα τους και την ειλικρίνεια που έβγαζαν αβίαστα οι λέξεις του. Πήρα πίσω όλη τη βρισιά. Η αγωνία μου βρήκε θαλπωρή σε δύο σειρές, γραμμένες απλά. Οι ανατροπές, έχουν βαθύ πηγάδι με θολό νερό, μουρμούρισα κλείνοντας τον υπολογιστή.

Τάσος Ορφανίδης


Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

"δεκαοχτούρα μάνα"



Γιατί κουβαλώ την ντροπή μου;
Το ουρλιαχτό της νύχτας μέβγαλε απ’ τις σκέψεις μου

Μου πέρασε η σκέψη να χαλάσω τη φωλιά
Αυτή είναι η ντροπή μου, η δική μου σκέψη
Το ουρλιαχτό της νύχτας, μέβγαλε  απ’ τη δική μου φωλιά
Να πάψω να λουφάζω
Με ανοιχτά τα μάτια αντίκρισα τα δικά  της, ευθεία να με κοιτούν
Ντράπηκα που το σκέφτηκα
Μάνα είναι 
Τι κι αν είναι δεκαοχτούρα!  

Τάσος Ορφανίδης 

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

"Γιάννης Περδίκης και το θέατρο έξω απο τα τείχη"


Στο μικρό θεατράκι των λίγων θέσεων «Θέατρο έξω από τα τείχη»όπως ονομάζεται, ο Γιάννης Περδίκης εδώ και πολλά χρόνια, δίνει την δική του στάση στα θεατρικά δρώμενα. Οι επιλογές του μέχρι σήμερα δεν απευθύνονται σε ευρύ κοινό, αλλά σε υποψιασμένους θεατές.

Την παράσταση «Εγώ Ποτέ» μόλις την πρόλαβα σήμερα, τις τελευταίες μέρες που ανεβαίνει. Πρόκειται για μια σπουδή στο έργο του Samuel Beckett, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Νεράντζη. Δεν θα προσπαθήσω να σχολιάσω εφ’ όσον δεν είμαι ειδικός, αλλά θα σταθώ στην προσπάθεια αυτών των μικρών ομάδων να κάνουν ποιοτικό θέατρο. Γιατί μόνο έτσι εξηγείται  τόσα χρόνια η παρουσία τους, να επιμένουν αλλά ν’ αντέχουν.



Τον Γιάννη Περδίκη τον ξέρω από παιδί, μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, μικρότερης ηλικίας αυτός. Σε όλη του την διαδρομή μέχρι σήμερα, ραδιόφωνο, τοπική αυτοδιοίκηση , θέατρο, κινηματογράφος, έχει μια αξιοπρεπή στάση που την χαρακτηρίζει μόνο η επιμονή και η διάθεση να κάνει αυτό που πιστεύει. Η ίδια η παράσταση που παρακολούθησα σήμερα πραγματεύεται το νόημα της ζωής, απ’ όποια πλευρά κι αν το πιάσεις. Διεισδύει με πολιτική πολιτιστική και ιστορική σκέψη, για να προσεγγίσει το βαθύ νόημα της, τολμώντας μέσα απ' το κείμενο βαθιά ψυχολογικά τέστ.

 Πάντα δυνατός Γιάννη Περδίκη, αυστηρός στις επιλογές σου και επίμονος στα θέλω σου, για να μας δίνεις καλό θέατρο.


Τάσος Ορφανίδης


Γιώργος Νεράντζης
Αναστασία Περδίκη






Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Κατερίνα Αγυιώτη, ποίηση απο τις εκδόσεις Φαρφουλάς


Μια παρέα γύρω από το καδί στην αυλή του  πέτρινου, στην ορεινή Χαλκιδική. Καλός μεζές από την Γιάννα ,να συνοδεύεται με κούμαρο. Ξεχωριστή παρουσία η Κατερίνα με τις ατάκες της, να κλέβει την παράσταση. Διακριτική, ψυχολόγος γαρ, με χιούμορ , άκουγε και μετά έμπαινε στην κουβέντα σαν ένα πειραχτήρι που κρατούσε τα μπόσικα.

 Έτσι γνώρισα την Κατερίνα Αγυιώτη, που σήμερα υποδέχθηκα με ιδιαίτερη χαρά 
την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής από τις εκδόσεις Φαρφουλάς .

 Βρίσκεται στο Λονδίνο γιατί οι συνθήκες το επέβαλλαν, όπως τους περισσότερους νέους επιστήμονες. Δεν σταμάτησε λεπτό να γράφει, οι αναρτήσεις της είναι μοναδικές. Ομολογώ ότι στην αρχή κατέβαλα προσπάθεια για να πιάσω το νόημα τους.Μη φανταστείτε ότι είναι δύσκολη,προτιμά τα μικρά ποιήματα. Μήπως τα χαικού μέσα σε 17 συλλαβές δεν δίνουν ολόκληρα νοήματα με βάθος. Αυτό ξεχωρίζει την Κατερίνα, τα βαθιά της νοήματα . 

Καλώς όρισες Κατερίνα στην έκδοση, είμαι βέβαιος ότι τα ποιήματα σου θα έχουν καλό δρόμο, σε σίγουρα μονοπάτια. Έχουν δύναμη στην περπατησιά τους.

Τάσος Ορφανίδης

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φαρφουλάς.
ΦΡΟΥΡΟΣ της Katerina Agyioti Ποίηση,
Μέσα μου βράζει ένα ποίημα που σερβίρεται κρύο.
*
Μίλα μου για σένα. Ας πούμε, μ ’ αγαπάς;

*
Η ομορφότερη καταστολή
που εφευρέθηκε ποτέ
είναι το κρυμμένο νόημα. 
* 
Τι πά’ να πει αγάπη; Κυρτώνω τ’ όνειρό μου πριν σε χτυπήσει. 
* 
Μου μιλούσε σα να μου διάβαζε τον κατάλογο των νεκρών,
κοιτώντας με ευγενική αγωνία έπειτα από κάθε όνομα, αν ήξερα κανέναν.
Έρημος είσαι αν δεν είχες κοινούς θανάτους.

*** 
Η Κατερίνα Αγυιώτη γεννήθηκε στο Βόλο, το 1976. Σπούδασε κι εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Από το 2014 ζει κι εργάζεται στο Λονδίνο. Ο Φρουρός είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Ο μικρός σπουργίτης


Ο μικρός σπουργίτης


Άκουσα το κάλεσμα του και προσκύνησα. Αγέρωχος, άφοβος και τολμηρός,μπαινόβγαινε στις τρύπες ανάμεσα στις πέτρες. Διαφορετική φωνή σε κάθε τρύπα . Άλλος ήχος, ζευγαρώματος .
 Έπαιξε νευρικά με την παρουσία μου και ξαφνικά πέταξε ψηλά,όσο να μη τον πιάνει το μάτι μου. 
Δηλώνω γοητευμένος.

Τάσος Ορφανίδης 


  
Φωτογραφίες Τάσος Ορφανίδης  

«Αλλοτινές μέρες»

«Αλλοτινές μέρες»

Καθώς βαδίζω αργά, το αφηρημένο μου βλέμμα πέφτει πάνω στα θαλασσοπούλια, να παρακολουθεί το μακροβούτι τους , συναντώ τα σύννεφα στο μακρινό ταξίδι τους, μετρώ την μία πλάκα μετά την άλλη, μέχρι που θα σκοντάψω στο πρώτο δενδρί, τα κλαδιά του θα μ’ αγκαλιάσουν με συντροφιά τον άνεμο .
Μα τέτοια αγάπη που την ξανάδα; Ναι θυμάμαι στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, με χάλια διάθεση ,ήταν τότε που με προσπέρασε αδιάφορα σαν να μη με γνώρισε ποτέ.
Πάλι εδώ όμως, στο ίδιο μέρος με την θύμηση να με κυνηγά και να ζητά ταξίδια πίσω στον χρόνο. Ήσουν θυμάμαι ντυμένη στα κόκκινα, με παραξένεψε η εμφάνιση σου.Με πρόλαβες και μου θύμισες παιχνιδιάρικα ότι πλησιάζει το Πάσχα.
Στοίχειωσαν οι σκέψεις από επιθυμίες και στην άκρη  φέγγει ακόμη τρεμάμενο το φως.Δεν άντεξαν τον άνεμο να στροβιλίζει μέσα στις θημωνιές, πως θα ρημάξει το αδύναμο κάστρο τους.

Γύρισα αργά στο σπίτι ,ένα ντιβάνι και το κάρβουνο στην φωτιά  να σιγοκαίει.


Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Μαρίνα Χ" Κυριάκου, αφήγηση και μυθοπλασία

"οι φίλοι μας" 

Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος μ' ένα αόρατο σακούλι στην πλάτη. Κάθε τι που άκουγε ή κάθε τι που ζούσε το έβαζε στο σακούλι του. Τα  βράδια καθόταν κι έραβε τις ιστορίες μεταξύ τους και τις έλεγε στους  συγχωριανούς του.Αν ξεχνιόταν για λίγο καιρό και δεν μοιραζόταν τις ιστορίες του, τότε το βάρος στο σακούλι γινόταν αβάσταχτο κι ο άνθρωπος σκυφτός.
Το μικρό συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο- καφέ Ποέτα, είναι ο χώρος στον οποίο πρωτογνώρισα την Μαρίνα Χ’Κυριάκου, να αφηγείται σαν παραμύθι ιστορίες, που γράφει η διασκευάζει η ίδια. Από τότε βρίσκομαι κατά πόδας, έχει ενδιαφέρον κάθε δράση και παρουσία της.
Αυτό το Σάββατο 16 Απρίλη στην εκδήλωση της ΠΕΡΚΑ κατά τις 7 το απόγευμα, θα παρουσιάσει μια παράσταση αφήγησης "Στου Κιχώτη την Ταβέρνα", γραμμένη πάνω στα κείμενα των ιστοριών του Δον Κιχώτη και του Βαρόνου Μυνχαουζεν, με την συνοδεία στο πιάνο από τον Νίκο Μπούμπα, για να μας ταξιδέψει στα πέρατα του κόσμου.




Δεν μένει όμως εκεί, μας καλεί από 7 Μάη μέχρι 26 Ιούνη,να παρακολουθήσουμε το Μικρό Εργαστήρι για την Αφήγηση και την Μυθοπλασία  σε συνεργασία με το International Research Laboratory of Performing Arts AlmaKalma, που θα διεξαχθεί σε οχτώ τρίωρες συναντήσεις  (24 ώρες). Μια περιήγηση σε φανταστικά τοπία , για να ανοίξουμε στον χώρο της Φαντασίας, να δημιουργήσουμε τον χώρο δράσης καθώς τον περπατάμε με το σώμα και αφουγκραζόμαστε με τις αισθήσεις.

Το πρόγραμμα  είναι βιωματικό δηλαδή σωματικό.
Αφορά την εμπειρία της  Αφηγηματικότητας του σώματος
και του Λόγου ως μέλος του σώματος.
Σχεδόν το σύνολό του αποτελείται από ασκήσεις σώματος και λόγου.

                          (Περισσότερα εδώ  Εργαστήρι για την Αφήγηση και τη Μυθοπλασία Ομάδα...










Εργαστήρι για την Αφήγηση και τη Μυθοπλασία Ομάδα Αφηγηματικής Δράσης – Μεταμορφώσεις



Η Μαρίνα Χατζηκυριάκου Αφηγήτρια και Παραμυθού,
διοργανώνει απο τις 7 Μαΐου εως τις 25 Ιουνίου  το Μικρό Εργαστήρι για την Αφήγηση και την Μυθοπλασία  σε συνεργασία με το International Research Laboratory of Performing Arts AlmaKalma, που θα διεξαχθεί σε οχτώ τρίωρες συναντήσεις  (24 ώρες)

Οι συμμετέχοντες θα αποκτήσουν  επαφή με την Αφήγηση του Παραμυθιού ακολουθώντας όλες τις φάσεις από την δημιουργία του, την εργασία με το σώμα και τη φωνή και την προετοιμασία της Αφήγησης. Το εργαστήρι θα λήξει με παράσταση είτε εσωτερική είτε δημόσια, όπως επιλέξουν οι συμμετέχοντες.


Αναλυτικά

Περιήγηση στα Φανταστικά Τοπία - Μυθοπλασία 6 ώρες ( 7 & 14 Μαΐου)
Μία σύντομη απόλυτα βιωματική μέθοδος της Μαρίνας Χατζηκυριάκου για να ανοίξουμε στον χώρο της Φαντασίας, να δημιουργήσουμε τον χώρο δράσης καθώς τον περπατάμε με το σώμα και αφουγκραζόμαστε με τις αισθήσεις.
Τις ιστορίες που προκύπτουν τις δομούμε με τους όρους του Μαγικού Παραμυθιού.

Βιωματικές Ιστορίες - Το σώμα του Αφηγητή - 6 ώρες (21 & 28 Μαΐου)
Χρησιμοποιώντας ασκήσεις από το σωματικό θέατρο, προσεγγίζουμε το σώμα στην στάση του και την κίνησή του την ώρα της αφήγησης.
Ανιχνεύουμε τις περιοχές των κινήσεων, τις εντάσεις, το πρόσωπο και την αφηγηματική στάση. Συνδέουμε το σώμα με τον ήχο που παράγει μέσα από ιστορίες από μνήμης ή βιωμένες

Ιστορίες των άλλων - Φωνή και Ήχοι - 6 ώρες ( 4 & 11 Ιουνίου)
Εργαζόμαστε με την φωνή, και τους βασικούς κανόνες εκφοράς του λόγου. Μέσα από ένα παραμύθι που επιλέγει ο κάθε ένας, περπατάμε στο τοπίο του, βιώνουμε το σώμα μέσα σε αυτό και προετοιμάζουμε την αφήγησή μας πειραματιζόμενοι πάνω σε διαφορετικές υφές του λόγου.

Γενική Πρόβα Ομαδικής Αφήγησης 18 Ιουνίου (4 ώρες)
Στην εκπαιδευτική γενική πρόβα εφαρμόζουμε ολα όσα έχουμε δει στην διάρκεια του εργαστηρίου, -ασκήσεις και τεχνικές- πάνω σ ένα συγκεκριμένο αφήγημα, της επιλογής του καθενός, και διερευνούμε τον τρόπο που βίωσε το σώμα του αφηγητή τις συνειδητοποιήσεις και τις αλλαγές στην φωνή και το σώμα

Εκπαιδευτική Παράσταση 25 Ιουνίου (2 ώρες)
Στην εκπαιδευτική παράσταση μπαίνουν οι συμμετέχοντες στην θέση του αφηγητή σ ένα δεκαπεντάλεπτο αφήγημα, έτσι αποκτούν την εμπειρία με το δρών σώμα, την ικανότητα να κρατήσουν ενεργό το κοινό και να το ξεναγήσουν μέσα στην ιστορία τους.

Απευθύνεται

Σε όλους όσους επιθυμούν να κάνουν σπουδή στην  Μυθοπλασία  και στην Αφηγηματική Τέχνη. Στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν Λόγο (εκπαιδευτικούς κλπ) καθώς τους δίνει εργαλεία να ανακαλύψουν τον δικό τους αφηγηματικό τρόπο και τα εργαλεία που καθιστούν το αντικείμενο του λόγου τους  προσιτό και ενδιαφέρον για τους ακροατές
Σε όλους όσους επιθυμούν να βιώσουν την Μεταμορφωτική και  Θεραπευτική Δύναμη του Παραμυθιού αλλά και την Θεραπευτική Δύναμη του Λόγου .  Σε performer και ηθοποιούς.
Αλλά και  σε αυτούς που θέλουν να πουν και ν' ακούσουν  ιστορίες βιώνοντας την  δύναμη του μοιράσματος,  να αποκαταστήσουν την προφορική επικοινωνία στην εποχή της σιωπηλής εικόνας.   Σε όλους όσους θέλουν να χαλαρώσουν, να παίξουν και να ταξιδέψουν

Το πρόγραμμα  είναι βιωματικό δηλαδή σωματικό.
Αφορά την εμπειρία της  Αφηγηματικότητας του σώματος
και του Λόγου ως μέλος του σώματος.
Σχεδόν το σύνολό του αποτελείται από ασκήσεις σώματος και λόγου
Η Μαρίνα Χατζηκυριάκου είναι Αφηγήτρια, Παραμυθού και η εκκίνηση της  βρίσκεται στον κοινό χώρο που συνδέει την ποίηση  τα παραμύθια και την ραψωδία την παλαιότερη μορφή προφορικότητας στην γεωγραφική περιοχή μας

Πληροφορίες  – Κράτηση Θέσης: 6945 992509           

Κόστος συμμετοχής: 100 € -  Έγκαιρη εγγραφή έως 20 Απριλίου: 80€
Το σεμινάριο θα διεξαχθεί στο Workcenter of Yiannis Mitrou & AlmaKalma, Φράγκων 20
Δίνεται Βεβαίωση Συμμετοχής
Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος μ' ένα αόρατο σακούλι στην πλάτη. Κάθε τι που άκουγε ή κάθε τι που ζούσε το έβαζε στο σακούλι του. Τα  βράδια καθόταν κι έραβε τις ιστορίες μεταξύ τους και τις έλεγε στους  συγχωριανούς του.
Αν ξεχνιόταν για λίγο καιρό και δεν μοιραζόταν τις ιστορίες του, τότε το βάρος στο σακούλι γινόταν αβάσταχτο κι ο άνθρωπος σκυφτός.

Πως μπορεί ένα βίωμα ή κάτι που ακούσαμε  να φτιάξει μια ιστορία με τους όρους του παραμυθιού;
Πόσο επηρεάζουμε τις ιστορίες μας και Πόσο αυτές εμάς;
Πως αφουγκραζόμαστε μια  ιστορία με το σώμα;
Πως μοιραζόμαστε τις ιστορίες με τον Λόγο που γεννιέται μέσα στο ενεργό σώμα;  

Ομάδα Αφηγηματικής Δράσης – Μεταμορφώσεις

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

υποψήφιος για βραβεία Emmy ο Δημήτρης Παπαιωάννου


Η τελετή έναρξης των πρώτων Ευρωπαϊκών Αγώνων, που έγιναν το καλοκαίρι του 2015 στο Μπακού από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου με τίτλο "origins", καθήλωσαν εκατομμύρια θεατών σε ολόκληρο τον κόσμο  και του χάρισαν έξι υποψηφιότητες στα φετινά βραβεία Emmy.






"Χρήστος Λελούδης" έκθεση ζωγραφικής στη "Ζώγια" από 8 Απρίλη

Τον εικαστικό-ζωγράφο Χρήστο Λελούδη γνώρισα μέσα απο τις δημιουργίες της ανηψιάς μου Κατερίνας Βαλετοπούλου που τον έχει δάσκαλο.Σήμερα είδα τα έργα του επισκεπτόμενος την έκθεση του στο καφέ 'Ζώγια" στη Κομνηνών. Πολυτάλαντος καλλιτέχνης και δάσκαλος της τεχνικής του ρεαλισμού, κυβισμού, ιμπρεσιονισμού ,Abstract, εκθέτει για ένα μήνα από τις 8 Απρίλη 
Επηρεασμένος από την αφαιρετική ζωγραφική, αποτυπώνει στον καμβά την καθημερινότητα με όλα τα χρώματα ,τις αισθήσεις και τα συναισθήματα!
Ονόμασε την έκθεση του «Ισορροπία & φως» γιατί

-       θέλει θάρρος .. να περπατήσεις και να ισορροπήσεις ..σε σχοινιά που τρεμοπαίζουν
-       θέλει θάρρος..  ν’ ανοίξεις τα μάτια για ν’ αντικρίσεις το σκοτάδι
-       θέλει θάρρος.. ν’ αντιμετωπίσεις κατάματα τον ήλιο
-       έχεις την δύναμη μέσα σου… στο μυαλό σου ..στην ψυχή σου
-       γίνε δέντρο και ύψωσε τα κλαδιά σου  στο σύμπαν ..στο αέναο φως

-       άπλωσε τις ρίζες σου στα έγκατα της αβύσσου και γέμισε με ζωή, ύδωρ, χρυσό και λάμψη!  ( by Chris Leloudis )
Τάσος Ορφανίδης 

















Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

"μια ενδιαφέρουσα συνάντηση γεμάτη αισιοδοξία"

 Η βόλτα μου σήμερα στο σειχ σου, μου επιφύλασσε μια ωραία και ενδιαφέρουσα συνάντηση. Ο Σάββας είναι ένα νεαρός σπουδαστής λυκείου. Τον είδα με την φωτογραφική μηχανή να στέκεται για ώρα πάνω από ένα αγριολούλουδο. Προχώρησε παρακάτω το ίδιο. Μου έκανε εντύπωση ότι δεν φωτογράφιζε το υπέροχο τοπίο, αλλά τα συγκεκριμένα φυτά. 
Δεν άργησα να πιάσω κουβέντα μαζί του. Γνώρισα ένα νέο με συγκεκριμένο ενδιαφέρον να φωτογραφίζει και να μελετά τα φυτά του δάσους και όχι μόνο. Στο σπίτι του καλλιεργεί φυτά από διάφορα μέρη του κόσμου, όπως Περού κ.α, για να μελετά την συμπεριφορά τους. Είναι φυσικό να έχει κατεύθυνση και στις σπουδές του στο μέλλον. Τον ενδιαφέρει η βιολογία. 
Είναι σπάνιο να συναντάς νέους της ηλικίας του που να γνωρίζουν τι θέλουν . Μου εξήγησε ότι στην πόλη μας μόνο 4 συνομήλικοι του έχουν το ίδιο ενδιαφέρον. Αυτό προκύπτει από φόρουμ που είναι γραμμένος και ενημερώνεται σχετικά. 
Ένα πράγμα τον στενοχωρεί, ότι η αγάπη του για τα φυτά και τις καλλιέργειες του πιθανόν να τον δεσμεύσουν στις διακοπές του. Τι θα μπορούσαμε να πούμε για ένα τόσο συνειδητοποιημένο νεαρό άτομο;

Να δεις τα όνειρα σου να γίνονται πραγματικότητα, νεαρέ μου φίλε  Σάββα.

Τάσος Ορφανίδης 













Φωτογραφίες Τάσος Ορφανίδης