Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

"Το χωριό που μ'έκανε να το αγαπήσω ", γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

Βράσταμα Χαλκιδικής, fotoVasilios Chairistanidis 
"Το χωριό που μ' έκανε να τ΄αγαπήσω "

Δεν είναι ο τόπος που γεννήθηκα ,ούτε εκεί  μεγάλωσα ,είναι όμως το καταφύγιο μου.
Αυτό που μου δίνει οξυγόνο παίρνει από πάνω μου την κούραση, μ ’ανακουφίζει, είναι θα λεγα το απάγκιο μου .

Μου αρέσει να μυρίζω την άνοιξη,
να χάνομαι στο μπλε της
θάλασσας, το καλοκαίρι.
τα φθινοπωρινά φύλλα στη γη. χαλί μόνο για ευαίσθητους.
το άσπρο του χειμώνα ,με την φωτιά στο τζάκι.

Κάθε φορά που έρχομαι μόνος ,παρέα με τα σκυλιά μου, η συντροφιά τους και ο ήχος  της φλόγας στο τζάκι, διώχνει την μοναξιά,παίρνει την θέση της ένα καλό βιβλίο.
¨
Όλα μου αρέσουν, οι απλοί άνθρωποι που σου δίνουν την αγάπη τους.
Να κουβεντιάζω με τους παππούδες ,εξάλλου κι εγώ μεσήλικας είμαι. 

Να τους βλέπω στους καφενέδες, άσχετα αν δεν μου αρέσει ο καφενές, μόνο εικαστικό ενδιαφέρον έχω, περίεργο.




Η Λουίζα και ο Τάσος ,πολλά χρόνια στο χωριό, από δασκάλα του χωριού όταν πρωτόρθε, κοπέλα. Φιλόξενοι άνθρωποι ,ζεστοί.
Περνάς έξω από το σπίτι τους που μοιάζει με παράδεισο, σε καλούν για να σε τρατάρουν,με φροντίδα,έτσι τους γνώρισα.


Ο Χρήστος με την Βάσω, μαθηματικός αυτός από τα Γιάννενα, τούμελε να πάει εκεί η Βάσω.Έγινε το κακό, από τότε αχώριστοι και ο Χρήστος ερωτευμένος πλέον με το χωριό .

Η Στέλλα δίπλα τους,αδελφή της Βάσως, παλιά δασκάλα,ιδιαίτερη αγάπη με την εκκλησία,βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα.
Ενώ ο Θανάσης,αδελφός κι αυτός της Βάσως, ακούραστος δεν το βάζει κάτω με τα κτήματα.Τι τα θες, αν είσαι  μόνος, δεν ξέρω που δίνεις προτεραιότητα. 
Οι δουλειές στα κτήματα, θέλουν πολύ χρόνο. Επιμένει όμως, λες και θέλει να νικήσει τον χρόνο.
Καθημερινά οι γειτόνισσες, στην αυλή της κυρά Παγώνας,να προσκαλούν για καφέ, 
αλλά λίγες φορές να πηγαίνω,καθημερινή εικόνα, ωραία. 
Συνηθίζεται στα χωριά, αυτή είναι η κοινωνική επαφή γι αυτούς.
Η εξέλιξη της τεχνολογίας, κινδυνεύει να την εξαλείψει, με την ψευδαίσθηση της. κοινωνικής δικτύωσης .
Κάθε αυλή κι ένας μπαξές, κατά περιόδους τα φασολάκια, τα μαρούλια, οι ντομάτες, πιπεριές και αγγούρια ,κλασσικά τα γνωστά.Αν μπορούσα να βαθμολογήσω, θα ξεχώριζα τον μπαξέ του Βασίλη,
μερακλής !
Ολημερίς στο βασίλειο του. Φτάνουν για την πολυμελή οικογένεια και για τους φίλους του.

Φυσικά έχουμε τον παραγωγό τον Ηλία τον ξακουστό, στην πόρτα με την μαναβική του κάθε φορά που θα ξεμείνω και  τον χρειαστώ. Σχολιάζει τα δρώμενα της πολιτικής, έχει άποψη με επιχειρήματα .
Η Φλόκα και η Γκρέτα τα σκυλιά μου, έχουν αντιρρήσεις, κάθε φορά που μας επισκέπτεται. 


Τι να πω, για τους αγαπημένους μου γείτονες Μαρία και Γιάννη, προλαβαίνουν τα πάντα 
πριν καν ζητήσω κάτι.Το χιούμορ της Μαρίας με την υπέροχη φωνή όταν πιάνει τα παραδοσιακά, πάει παρέα με την καλοσύνη της.

¨
Όσες φορές χρειάστηκα τις οδοντιατρικές επεμβάσεις του γιού τους Δημήτρη το μετάνιωσα ,δεν μπορούσα να γελάσω κι αυτός εκεί με το αιώνιο χιούμορ του  να επιμένει.
 Ο δε Βασίλης ο δίδυμος αδελφός, διακριτικός αλλά ετοιμόλογος,το χει η οικογένεια. 

Φέτος όπως και πέρυσι, είχαμε την συντροφιά της γιαγιάς Λουκίας, ακούραστη χωρίς απαιτήσεις.Στενοχωριόταν όταν δεν είχαμε φίλους στο σπίτι, ήθελε όλους να τους στολίσει με τα δικά της λόγια και  στιχάκια της.


Η φιλιώ , αρχιτεκτόνισα , αγαπημένη φίλη, μεγάλη αδυναμία στα σκυλιά, έχει 10,για λόγους ασφάλειας,μεγάλο σπίτι,στην άκρη του χωριού,συντροφιά στην μοναξιά, αγάπη χωρίς αντάλλαγμα .Ξένη κι αυτή στο χωριό αλλά μόνιμη κάτοικος .
Έχει κάτι αυτό το χωριό να προσελκύει τόσους ξένους,χωρίς καν να έχει τουρισμό. Ορεινό χωριό, με ομορφιά και στιλ είναι .


Ο Γιάννης με την ΒεροΝίκη, την Ολίνα και τον Σπύρο,συλλέκτης στο χωριό,φίλος κι αυτός, αιτία της επιλογής μου το χωριό, αγαπά να παιδεύεται αλλά ξεχωρίζει για το χιούμορ του,φροντίζει τους φίλους του,μόνος του μια παρέα . Μαζί πίνουμε μπύρες στου Ηρακλή. Ποτέ δεν θα ναι μόνος, πάντα θα χει γύρω του τους φίλους του.

Φαίνεται ότι έχει να δώσει,πηγή άντλησης του η Βερονίκη, μεγάλη του αδυναμία η Ολίνα όπως όλοι οι τρελαμένοι πατεράδες για τις κόρες μας.

Έχει στήσει οικογενειακά το ξεχωριστό μαγαζί "french keys,jazz club"http://frenchkeys.gr/), εκεί μαζευόμαστε στη Θεσσαλονίκη.Μου αρέσει να απολαμβάνω τον γιο του Σπύρο στο πιάνο, σε jazz επιλογές.Μοναδικές στιγμές ζήσαμε στο χωριό,όταν ο Σπύρος μας αφιέρωνε ώρες μουσικής, με το  ακορντεόν του.

Τελευταία προστέθηκε στην παρέα μας κι ο αδελφός του Νίκος,με την υπέροχη οικογένεια του,νέος κάτοικος του χωριού,ενθουσιασμένος.

Από την πρώτη μέρα πού ρθαμε στο χωριό, δίπλα μας ο Γιάννης με την Θωμαή,με τις τρείς κόρες ,κοπέλες τώρα ,οι δύο στον εκπαιδευτικό τομέα και η άλλη αισθητικός ,που να ξεφύγει γυναίκα από την παρέα χωρίς μανικιούρ πετικιούρ. Ο Γιάννης ακούραστος θέλει να προικίσει τις κόρες,όλη μέρα στα χωράφια,εγώ τον φωνάζω γνήσιο,οι ατάκες του είναι απερίγραπτες.

Ο Στέφανος  με την Νίκη και τον Θοδωρή,μέντορας μου στα ηλεκτρονικά,στην ορειβασία πάμε παρέα και τις μπύρες τις μοιραζόμαστε,δεν ξεχνά το Σάββατο στου Ηρακλή,κουράγιο πούχει να κατεβαίνει από το βουνό στο χωριό. 

Αμετακίνητος στο πρόγραμμα του αυστηρός λόγω προσκοπικής διατριβής,χαρακτήρα και άποψη.
,
 Η Αγγέλικα, φίλη της Βερονίκης κολλητές, ακόμη δεν έχουν ξεκολλήσει, τόσα χρόνια πέρασαν που ξέχασα, φίλη. 

Δεν χάνουμε Σ/Κ,παρέα με τον Αποστόλη και την Αγγέλικα στου Ηρακλή, για κρασί, σταθερή επιλογή. 

Ο Σωκράτης με την Τούλα σε άλλους χρόνους, συνήθως δεν βρισκόμαστε αλλά πιστοί ,εκεί στο χωριό στην εκκλησιά συνεπείς,δεν μας ξεχνούν όποτε έρχονται .Παρέα στο τσίπουρο ωραίες συζητήσεις, αδύναμοι να δώσουμε λύσεις.Πρόσφατα γίνανε παππούδες,ευτυχισμένοι.








Ο απέναντι μου γείτονας,μαθηματικός,Αβραάμ το όνομα του, της γυναίκας του Αννα,δεν συνάντησα άλλον μ' αυτό το όνομα .Ακούραστος, διαβάζει, λύνει σταυρόλεξα,sudocu, πειραχτήρι,τσίπουρο δεν ήπιαμε ακόμη,αλλά τους κάδους σκουπιδιών κάθε φορά μαζί τους πλένουμε,βοηθάμε τον δήμο να ξεκουραστεί .
Φέτος έχει την τιμή να καμαρώσει τον γιο του Θεόφιλο ,λέκτορα  στο Πολυτεχνείο Ξάνθης,πολλά χρόνια η αναμονή για δημοσίευση στο ΦΕΚ,άδικο για νέους με τέτοια προσόντα.

Η  κόρη του,η αγαπημένη μου Δέσποινα,γειτόνισσα, στην ηλικία της δικιάς μου κόρης, Δέσποινα κι αυτή,όσο κουρασμένη κι αν είναι, θα βγει να δει, να ενδιαφερθεί για τα αδέσποτα,φάρμακα τροφές,νερό, κυρίως νερό, συμπλέουμε. 
Τα άλογα η μουλάρια συμπληρώνουν τα τελευταία χρόνια την εικόνα του χωριού.Απαραίτητο και αναγκαίο  βοήθημα για τους ξυλοκόπους.Είναι αρκετοί πλέον στο χωριό,συμπληρώνουν το εισόδημα.Οι τιμές πετρελαίου ανάγκασαν πολλούς να στραφούν σε ξυλολέβητες,μη ξεχνάμε τα τζάκια και τις σόμπες .  
Ο εθελοντισμός είναι σημαία,όποιος χρειάζεται βοήθεια εκεί οι γείτονες Αβραάμ και Χρήστος,για τους δικούς μου γείτονες μιλώ.
Τα ξύλα θέλουν χέρια,όταν αυτά είναι διαθέσιμα, παίρνουν το βάρος της κούρασης. 
Ο Μάκης, στο πρόσωπο του καθρεπτίζεται, όλη η απογοήτευση για το κατάντημα της χώρας, οι αγωνίες του επαγγελματία βιοτέχνη μαραγκού, καλός οικογενειάρχης,πολυμελής οικογένεια , δεν χάνει την ρετσίνα του στον Ηρακλή το βράδυ, πολλές φορές παρέα μας όταν συναντιόμαστε . 

Το τόσο κοντινό πρόβλημα των Σκουριών στον Κάκαβο, να φαντάζει ακόμη για τους κατοίκους μακρινό, απάτη, ίσως καταλάβουν κάποτε,ελπίζω να μη είναι αργά.

Η Ιωάννα(διδάσκει στο πανεπιστήμιο Πατρών)  και ο Νϊκος(εκδότης της εφημερίδας Φραγκάτα), συνοδοιπόροι στις Σκουριές. Τους αρέσει το χωριό, καταγωγή της Ιωάννας,μπορούν και συνταιριάζουν την Πάτρα,με την Κεφαλονιά και το χωριό,ωραίο συναίσθημα. 

 Ο Νίκος, φίλος, συνοδοιπόρος μερικές φορές στο βουνό.Σχεδόν κάθε μέρα στον καφενέ, παρέα με φίλους και συντροφιά το κούμαρο,ποιότητα ζωής. Άραξε στο χωριό,ξένος σαν κι εμένα,έτσι μας λένε εδώ,αλλά δεν πειράζει, εισπράττουμε  την αγάπη τους . 



Δεν ξεχνώ ότι, όσες φορές ζήτησα βοήθεια να μεταφέρω κλαδεμένα με αγροτικό, βρήκα μεγάλη προθυμία από τον Παύλο, μικρότερης ηλικίας από μένα,δεν θα έβαζα στοίχημα για πόσες ώρες δουλεύει ακούραστος,
σπουδάζει γιο γιατρό, ακολουθεί και η κόρη. 
Οι καθημερινές πεζοπορίες στα βουνά, μερικές  φορές με τον Στέφανο τον Νίκο η τον Χρήστο,με τα αγαπημένα μου σκυλιά, είναι το οξυγόνο της μέρας. Διαδρομές εξαιρετικές, δυστυχώς κάποιες αφρόντιστες,σε πολλά σημεία σκουπίδια. Χρειάζεται να μη ξεχνώ την σακούλα απορριμάτων,γραφικός τους φαίνομαι, αλλά ίσως γίνουν κι αυτοί,θα τα καταφέρουν ;  
Μου αρέσει που βρίσκω έξω από την πόρτα, κάθε λογής καλούδια, αυγά, είδη μαναβικής,ψωμί ζυμωτό, λάδι, φρούτα, κυνήγι αγριογούρουνο, πολλές φορές ανώνυμα,δεν θέλουν να ξέρω.

Έχουν μια λόξα οι απλοί αυτοί άνθρωποι, δουλεύουν ολημερίς ασταμάτητα, όλη η οικογένεια, αλλά δεν αφήνουν την περίοδο του κυνηγιού για το αγριογούρουνο. Αν πρόσεχαν τα σκυλιά τους περισσότερο, που είναι  κεφάλαιο ζωής και πολιτισμού, θα έλεγα καλή κουβέντα, αλλά δυστυχώς. 
Το μάζεμα του κούμαρου για τσίπουρο, είναι ξεχωριστό,  δύσκολο ίσως,  για αυτό τον λόγο διατίθεται σε ακριβή τιμή.

Το χωριό είναι ονομαστό για τα ξυλοκάρβουνα,το κούμαρο,τα κηροπλαστεία  και τις ελιές του.Η υλοτομία προστίθεται στις δραστηριότητες τους,ελπίζω νόμιμη στο σύνολο της. 
Η άφιξη μας στο χωριό, έχει σταθερά ένα σταθμό στον Πολύγυρο ,στο σπίτι δύο φίλων,  που αγάπησαν το χωριό και εμάς, η σειρά αγάπης δεν έχει σημασία. Η Σταματία εκπαιδευτικός, έκανε στο χωριό για μικρό διάστημα,
ο Γιάννης, αμετανόητος οικοδεσπότης, για τα μεσημεριανά τσίπουρα με υπέροχους μεζέδες .Στο σπίτι τους ,πάντα βρίσκεις καλούς φίλους .Το ζόρι τους είναι η προετοιμασία των αγοριών τους στις σχολικές τους υποχρεώσεις που περιορίζει τις οινοκαταστάσεις.

Ένα πιεστικό κάνει για πολλές χρήσεις, αλλά είναι αποτελεσματικό για το πλύσιμο των χαλιών, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται η  χρησιμότητα της αυλής στο χωριό,  με την φιλοξενία του γείτονα. 
Αξέχαστα τα γλέντια μας,στην αυλή μας η στου καλού γείτονα της Φιλίτσας (χάθηκε ο Γιώργος αλλά δεν τον ξεχνάμε), ας θίγονται οι Ευρωπαίοι . 
Αυτά δίνουν ζωή κι εμείς την ζωή δεν την πετάμε,την σεβόμαστε. 

Σταθερή παρέα ο Λευτέρης με την Κική και τους δύο μικρούς τους μπόμπιρες,να κρατάνε ξενύχτι μέχρι το πρωί.
Ο Λευτέρης έχει μια αδυναμία,σώνει και καλά θέλει να είναι ο ψητάς της παρέας,έχει κάνει διατριβή στο θέμα. 

Οι συντροφιές τα βράδια,χρειάζονται διάθεση,καλό μεζέ ποτό και μουσική.
Τα καλοκαίρια όλοι βρίσκονται, μια αφορμή χρειάζονται.Οι επαφές γίνονται εύκολες τα γλέντια στήνονται χωρίς πρόσκληση.Τα σπίτια με τις αυλές γίνονται παρέα κι η διάθεση φέρνει το τραγούδι.

Κατά καιρούς, η ευχάριστη επίσκεψη του Χρήστου και της Μαρίας, να παίζει με το μπουζουκάκι του υπό την συνοδεία της εκλεκτής του, είναι η όμορφη έκπληξη της παρέας μας .

Μου αρέσει η μυρωδιά της ελιάς στα ελαιοτριβία, μούργα νομίζω την λένε, αν και θυμώνω για την αχρησία του  βιολογικού που στέκει ανήμπορος  μόνο για τους τύπουςυτοί τα κάνουν όπως μάθανε ,έτσι όπως παλιά. Τους βολεύει άραγε η από συνήθεια; 

Η ταβέρνα του Ηρακλή και της ¨Αννας, αυτή κι αν μ’ αρέσει περισσότερο από κάθε τι. Ιδιαίτερα οι βραδιές, με τις μουσικές παρέες κάτω από το πλατάνι δεν λησμονιούνται, μου λείπουν. 
  Πολλές παρέες από τα γύρω χωριά, είναι ίσως το μόνο για το οποίο μπορώ να πω πολλές φορές,κρίμα.Τα άλλα τα προλαβαίνω η τα ξεχνώ η έχω κάποια δικαιολογία, πάντως δεν με πονάνε και πολύ,αυτές όμως οι βραδιές δεν χάνονται, είναι μοναδικές γνήσιες ρεμπέτικες η με παραδοσιακά και ειδικά, ελληνικό τραγούδι.



Είναι ο Γιώργης με το μπαγλαμαδάκι του, που σαν βασίλισσα μέλισσα, μαζεύει γύρω τους φίλους του ρεμπέτες, με τα ωραία τους, πολλές βραδιές αξέχαστες κι όμως έχασα πολλές, κρίμα.


foto T.Orfanidis
Ο Αντώνης με την Μαρία σταθερά κοντά του και την φιλοσοφία του, να προσεγγίζει το όμορφο, το ποιητικό, σε τραγούδι παραδοσιακό, με κιθάρα, ούτι, βιολί και ότι άλλο έχει η παρέα.




Όχι ότι είμαι και ρεμπέτης, ο απόλυτα εξοικειωμένος, σαν την φίλη μου την Πελαγία, αλλά δεν ξέρω περίεργο μου φαίνεται, μου βγαίνει, το γουστάρω σαν τα μπλούζ, την τζάζ και τα ροκ.



Έχω όμως την αδυναμία μου στα γνήσια ρεμπέτικα,τελευταία αγάπησα και τα παραδοσιακά, ίσως ακούσματα καινούργια για μένα, αλλά μου αρέσουν.


Φυσικά το ελληνικό τραγούδι, είναι στην κουλτούρα της παρέας μας, τι να κάνουμε, μπορεί  να μας βγαίνει. Βιώματα είναι αυτά, πλούσια σε ακούσματα, πολλά αγαπημένα, Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Λοίζος, Μικρούτσικος, Λεοντής, Ξαρχάκος (ρεμπέτικο με τον Κώστα Φέρρη) κι άλλα πολλά, Ιωαννίδης,Μαχαιρίτσας,
Θυβαίος,Χαίνιδες, τελευταία και ο Χαρούλης με τις sold out συναυλίες του ,Μάλαμας, Θ.Παπακωνσταντίνου,σταθερές αξίες. 
Πάνε δυστυχώς ο Παπάζογλου ο Μητροπάνος ο Ρασούλης, με άλλη σειρά ο καθένας, τους χάσαμε ,έχασε και το τραγούδι,  σημαδιακό το 2012-13.


Τα ξωκλήσια, αν και δεν είμαι βαθιά θρησκευόμενος, πάντως μου αρέσουν, πάει ο δρόμος μου από εκεί, τα επισκέπτομαι, τα περιεργάζομαι, ένας παράξενος τρόπος μελέτης μ'έπιασε.

Tα πανηγύρια πολλά, αλλά δεν είναι του γούστου μου, μάλλον γραφικός είμαι για το χωριό,προτιμώ μόνο να πηγαίνω στα πολύ μικρά.

Είναι όμως πολύτιμες οι συντροφιές, που γίνονται με την κιθάρα του Αντώνη.Μαζεύονται γύρω του νέοι γέροι παιδιά για να ακούσουν και  να σιγοτραγουδήσουν μαζί του.             
Κι όμως, αυτό του Αγ.Αθανασίου που γίνεται τον Ιούλη, πάντα μου ξεφεύγει είναι ίσως το μοναδικό που επιδιώκω να μη το χάσω, όμως εδώ και 15 χρόνια το χάνω ,περίεργο.
από το πανηγύρι 'Οσιου Ευθύμιου

Τελευταία, πρόλαβα του ¨Οσιου Ευθύμιου, έκανα κι ένα blog γι αυτό (osiosefthimios.blogspot.gr).
Είναι ξεχωριστό πανηγύρι, έχω γράψει αφιερώματα.

Με κάθε μέσο οι πιστοί προσπαθούν να φθάσουν στην τοποθεσία του πανηγυριού που είναι δύσβατη.


Ο τόπος του πανηγυριού,η οργάνωση του, η μυσταγωγία και κατάνοιξη που το περιβάλλει από τους πιστούς, δίνει μία ατμόσφαιρα ιδιαίτερη,θρησκευτικού δέους.




Τα πανηγύρια τα διαχειρίζονται οι λεγόμενοι "κονομάδες" ,οικογένειες που παίρνουν την ευλογία του παπά και την ευθύνη της οργάνωσης.

Δεκατρία πανηγύρια γιορτάζει το χωριό .Άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα. Οι κάτοικοι τα περιμένουν, με ιδιαίτερη προσμονή.Η συμμετοχή όλων έχει σπάνιες απουσίες. Η χαρά του χωριού, σαν τα παλιά χρόνια που δεν υπήρχαν άλλες δραστηριότητες και ενδιαφέροντα,δεν είχανε ακόμη χαλιναγωγηθεί από την ηλεκτρονική εξέλιξη, υποκαθιστώντας τις κοινωνικές μας επαφές .Παλαιότερα τα πανηγύρια συντελούσαν στην επαφή των κατοίκων,να κοινοποιήσουν τα νέα τους, να χαρούν να λυπηθούν να γελάσουν και να πιουν για να γλεντήσουν .  


Λυπάμαι με την σκέψη του Αστέριου ,τον είχα γνωρίσει πέρυσι, στο πανηγύρι στα 9μερα της Παναγίας,αλλά είχε την ατυχία να τον εγκαταλείψει η καρδιά του, νέος,προικισμένος, με οικογένεια 2 μικρά υπέροχα πλάσματα.
foto Vasilios Chairistanidis
 Έχουμε και τον Βασίλη, δεν τον ξέχασα, αλλά είναι σημαντικός. Αρχιτέκτονας, πολυτάλαντος,με γνώσεις και ωραία τρέλα,με όρεξη κι ελπίδα με φοβερές  δυσκολίες σε αντίξοες συνθήκες , έφτιαξε όνειρο ζωής τον ξενώνα Βίραγγα (http://www.viraggas.gr/), δεν έχω λόγια.

 Viragas,foto Vasilios Chairistanidis
Το σημαντικότερο, ότι έχει φέρει επισκέπτες από όλο τον κόσμο, ναι από παντού, γλυκιά τρέλα,το ζει με την ψυχή του και τον χαίρομαι.Έχει πολύ δουλειά τώρα,μόνος τα κάνει όλα, δεν του μένει χρόνος για φίλους,που τέτοια πολυτέλεια. Μας σκέφτεται όμως ,με την πρώτη ευκαιρία θα βρεθούμε για κάτι καλό που θα έχει ετοιμάσει απ' όλα τα υπέροχα εδέσματα του .  
Το ποιο αστείο είναι ότι,δεν με ξέρουν με το επίθετο μου,αλλά με το παρατσούκλι της γιαγιάς που έμενε στο σπίτι,είμαι ο Τάσος ο Μαλαμάτης,όπως και τους πρώην ιδιοκτήτες το σπιτιού ο Νίκος ο Δημήτρης ο Γιώργης ο Μαλαμάτης. 

Ωραία μου αρέσει,με τιμούν,αλλά δεν με βρίσκει κανείς δικός μου.
Στην μνήμη της λοιπόν κι εγώ, για να μη μας επισκέπτεται θυμωμένη, η γιαγιά η Μαλαμάτω,  ονόμασα  "το σπίτι της Μαλαμάτως".

Ο Δημήτρης με την Ξανθούλα, το νοιώθουν σπίτι τους κι ας άλλαξε ιδιοκτήτη,κι ας ζούνε στον Πολύγυρο ,σχέση αμοιβαίας αγάπης και φιλίας.
Ζωγράφος ο Δημήτρης,συγγραφέας η Χανθούλα,μουσικός η Μικαέλα. 
Πολύ μου άρεσε,ο πρώτος  δίσκος της αγαπημένης μου κόρης τους "Μικαέλα,ετών 21".

Ο Νίκος με την Φανή, τους έχουμε δίπλα μας,τους νοιώθουμε κοντά μας,
διαφορετική σχέση υποστήριξης και φιλίας.
Καλλιτεχνική οικογένεια,η κόρη τους Μαρία, θεατρολόγος,μου αρέσει να διαβάζω τις κατά καιρούς κριτικές της για θέατρο (http://www.displaysofculture.gr/), & στο προσωπικό της blog (http://rearwindoww.blogspot.gr/) ενώ ο αδελφός της μουσικός,Άρης και ωραίος!Η Φανή πολλά χρόνια έδωσε στο χωριό σαν νηπιαγωγός,ενώ ο Νίκος ακάματος, σε μαστορέματα υδραυλικής η ηλεκτρολογικής φύσεως και πάσης παθήσεως. 

Να μη ξεχαστώ να συστηθώ κι εγώ,δυο κόρες καμάρια.
θεατρολόγος η Λουκία,πολλές δράσεις, δεν ξέρω πότε περισσεύει χρόνος,σχολή θεάτρου Βουτσινά,αναπληρώτρια κατά περιόδους, μεγάλη ταλαιπωρία τραβάνε σε πόλεις η χωριά μακριά από το σπίτι τους σε διαφορετικό τόπο κάθε φορά ,παιδική σκηνή, αγωνίες πατέρα μη με παρεξηγάτε.
δασολόγος η Δέσποινα αλλά επαγγέλλεται, ότι αγάπησε περισσότερο στην ζωή της, την ιστιοπλοία ,από το πρωί ως το βράδυ στην θάλασσα και η Γιάννα το στήριγμα μου ,είναι αυτό που λένε διορθώνει τα λάθη μου . 

Το χωριό στρέφεται στο πολιτισμό, με τόσες συμμετοχές!


Τα 15 χρόνια που ζω στο χωριό δεν ήταν αρκετά για να συναντηθώ και να γνωρίσω τους κατοίκους όλους.Θέλω χρόνο, αλλά κυρίως να ακούσω την προτροπή τους, που λένε ότι "για να γνωρίσεις το χωριό και τους ανθρώπους του πρέπει να πας στον καφενέ"


Αυτό είναι το χωριό μου, φιλικό, αγαπησιάρικο,τρανό !
Αν ξέχασα κανέναν κοντινό, συγχωριανοί μου συμπαθάτε με! Θα επανέλθω!
στην υγειά μας !



 πρόσθετο σημείωμα με ημερομηνία 23 Σεπτέμβρη 2016

Επισκέφθηκα σήμερα την παλιά αυτή ανάρτηση. Διαβάζοντας την, ένιωσα την ανάγκη να καταθέσω την λύπη μου για την απώλεια αρκετών χωριανών, στους οποίους κάνω αναφορά .Έχω την αίσθηση ότι κάθε απώλεια αφαιρεί πόντους από ένα τόπο. Κάθε κάτοικος του είναι κομμάτι της ζωής μέρος της διαδρομής του. Βέβαια η ίδια η ζωή φροντίζει να δίνει νέες παρουσίες, που ανανεώνουν με τη ζωτικότητα τους. Ας τους καλωσορίσουμε  !

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλου τους γνωστούς και άγνωστους, που τίμησαν την ανάρτηση αυτή με την επίσκεψη τους.Ιδιαίτερα με τιμούν τα σχόλια φίλων στην ιστοσελίδα, τους ευχαριστώ!

Επίσης θα ήθελα πολύ να μπορούσα να μοιράσω τα βιβλία μου, που έχω εκδώσει το 2015 & 2016. Οικονομικοί όμως λόγοι δεν το επιτρέπουν, γι’ αυτό τον λόγο όσοι φίλοι και συγχωριανοί επιθυμούν να τα επισκεφθούν, τα έχω αναρτήσει στις  ιστοσελίδες μου, για να είναι ελεύθερα ανάγνωσης. 

Περιλαμβάνουν 

Τάσος Ορφανίδης