Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Ορεινή Πεζοπορία στο Σμόλικα,ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα (video)

κείμενο και επιλογή κειμένων :Τάσος Ορφανίδης
φωτογραφίες :Νίκη Μιχοπούλου,Τάσος Ορφανίδης, Θωμάς Γιωτόπουλος,
Αλεξάνδρα Πούτα,Στέφανος Νούτσιας
video: Νίκη Μιχοπούλου



"Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα"

Η ξεγνοιασιά του καλοκαιριού, κάπου οδηγεί τον καθένα μας .Οι περισσότεροι  επιλέγουν τις όμορφες παραλίες, υπάρχει όμως και ο μικρός αριθμός  ορειβατών , πεζοπόρων , αναρριχητών που αφήνουν τις θάλασσες και πιάνουν τα βουνά .

Το καλοκαίρι αφήνει σκόπιμα πάνω μας τις σταγόνες του ιδρώτα, για να επιλέξουμε που θα τις χαρίσουμε .Από την μια η αλμύρα του θαλασσινού νερού με τα παιχνιδίσματα του  κι από την άλλη το πράσινο του βουνού ,να αλλάζει τα χρώματα του, με το μπλε του ουρανού και το γαλάζιο της λίμνης.


Ίσως φαντάζει ως δύσκολη απόφαση, όταν όμως υπάρχει γνώση και εκπαίδευση ,γίνεται εύκολη .Η παρουσία  των ξένων στα βουνά, είναι συγκριτικά μεγαλύτερη των Ελλήνων.Δεν είναι τυχαίο.Χρειάζεται κουλτούρα κι αυτή αποκτάται από τα παιδικά χρόνια.
Μας προσφέρεται πλουσιοπάροχα ένας πλούτος, τον οποίο όμως προσπερνάμε αδιάφορα.Τα βουνά της Ελλάδας είναι ανεκτίμητης αξίας .Μας παρέχεται δωρεάν η γνωριμία  τους. Tην αξία αυτή, ίσως κάποτε να μπορέσουμε να την εκτιμήσουμε ,αν όχι εμείς,μπορούν τα παιδιά μας .Τα ξένα συμφέροντα καιροφυλακτούν. Αισιοδοξούμε, να μη ζήσουμε ποτέ αυτή την εξέλιξη. 

Κάθε σημείο της Ελλάδας είναι ένας μύθος.Τις ομορφιές της,ζήλεψαν οι θνητοί,τις χαρές της όμως,αγαπήσαμε. Προσπαθήσαμε να απολαύσουμε την δροσιά του βουνού  , να απομακρυνθούμε  από την κάψα  της πόλης και της παραλίας, αναζητήσαμε εναλλακτικές μορφές διακοπών .Αυτές  θελήσαμε να ζήσουμε ξανά, εμείς οι γεροντότεροι  και  να γνωρίσουν ,  οι νεώτεροι.

Την  παρέα μας την ονομάσαμε "Ορειφάτες "παραφράζοντας την λέξη ορειβάτες ,για τον απλούστατο λόγο ότι μας αρέσει να ανεβαίνουμε στα βουνά, αλλά αγαπάμε και το καλό φαΐ.



ο Στέφανος Νούτσιας (αρχηγός),

η Νίκη Μιχοπούλου (συντονίστρια)

ο Τάσος Ορφανίδης (blogger)  ,

η Φωτεινή Νικολαίδου(δασκάλα για να μας βάζει σε τάξη ),

η Μαρία Περίσση και ο Χάρης Πούτας (νέο ζευγάρι, όμορφο)

και  οι  νεαροί μας 

Θοδωρής Νούτσιας (πεζοπόρος από τα 6 του),
Θωμάς Γιωτόπουλος (πρωτόπειρος) ,

  Αλεξάνδρα Πούτα ( η αηδώς μας) , 


συμπλήρωναν την  ομάδα που συμμετείχε στην πρόταση μας "ορεινή πεζοπορία στον Σμόλικα,ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα".

Υπέροχη παρέα ,γεμάτη ζωή και νιάτα, 
ακόμη και για τους γεροντότερους. Ίσως κάποιοι δογματικοί ορειβάτες, να είχαν αντιρρήσεις για την σύνθεση της ομάδας ,αλλά η εμπειρία και οι γνώσεις  των ώριμων μελών, σε συνδυασμό με τη θέληση των νεοτέρων, λειτούργησαν θετικά για  το εγχείρημα .


Τα πρέπει τα δικά μας γίνανε θέλω, για να μπορέσουμε να ζήσουμε με τον ίδιο τρόπο, τις τρεις ξεχωριστές μέρες του καλοκαιριού,στο Σμόλικα.

Ο Σμόλικας είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο, με υψόμετρο 2.637 μέτρα. Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα του νομού Ιωαννίνων και το δυτικό του νομού Γρεβενών. Περικλείεται από τον Γράμμο στα βόρεια,την Τύμφη στα νότια και την Πίνδο στα νότια και ανατολικά. Ουσιαστικά είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου που καταλαμβάνει ολόκληρη την δυτική Ελλάδα.


To Σμόλικα Βόρεια τον χωρίζει από το όρος Γράμμος ο ποταμός Σαραντάπορος (παραπόταμος του Αώου), στα ΒΑ χωρίζεται από το όρος Βοΐο με το Ζουζουλιώτικο ρέμα και με το ρέμα Παλιομάγερο. Στα ΝΔ ένας χαμηλός αυχένας χωρίζει το Σμόλικα από το βουνό Τραπεζίτσα, που βρίσκεται πάνω από την Κόνιτσα, ενώ στα Ν χωρίζεται από την Γκαμήλα με τον Αώο ποταμό, και τέλος στα Α τον χωρίζει από τον σχηματισμό της Βασιλίτσας, το ρέμα της Σαμαρίνας.

Ο Σμόλικας τροφοδοτεί ακόμη με τα νερά του τους ποταμούς Σαραντάπορο, Αώο, και Αλιάκμονα.Από τον Σμόλικα πηγάζουν οι παραπόταμοι του Αλιάκμονα, Βενέτικος και Γρεβενιώτικος .

Στον Σμόλικα βρίσκονται μερικά από τα ορεινότερα χωριά της Ελλάδας, όπως η Σαμαρίνα,η Σμίξη,η Φούρκα, οι Πάδες και άλλα. 


Ο Σμόλικας διαθέτει πολλές κορυφές με υψόμετρο πάνω από 1600 μέτρα. Αυτές είναι οι: Μόσια (2610μ), 
Κούτσουρο ( 2318μ ), Καπετάν Τσεκούρα (2253μ), Μπογντάνι ή Βούζι (2239μ), Αλογότοπος (2230μ), Παλιοστρούγγι ( 2221μ ), Μισσοράχη ( 2217), Νταλιάπολη ( 2077μ) ,
 Πέτρα Γκαγκαράντζα 
( 2045μ),
Σμίλιανη (2014μ), 
Σκούρτζα ( 1799μ), 
Ανίτσα ( 1700μ), 
Κίρκορη ( 1860μ), 
Ζεκίρι ( 1700μ), 
Ταμπούρι ( 1878μ), 
Γύφτισα ( 1752 ),
 Προφήτης Ηλίας Φούρκας 
( 1650μ), 
και Κλέφτης ( 1846μ)


Δημοφιλείς αναβάσεις στην κορυφή του Σμόλικα γίνονται, από τη Σαμαρίνα στα ανατολικά, από την Αγία Παρασκευή (ή Κεράσοβο) στα βόρεια και από το Παλιοσέλι και τους Πάδες από τα Νότια.

Ο Σμόλικας καλύπτεται από πλούσια βλάστηση, που περιλαμβάνει κυρίως μαυρόπευκο, ρόμπολο, οξιά και διάφορα φυλλοβόλα. 


Κάτω από την υψηλότερη κορυφή του σχηματίζεται η Δρακόλιμνη. Μικρότερες παροδικές αλπικές λίμνες σχηματίζονται σε λοιπά σημεία του βουνού.



Δρακόλιμνη Σμόλικα


Οι Δρακόλιμνες είναι ορεινές υποαλπικές λίμνες στην Βόρεια Πίνδο.
Οι υψηλές θερμοκρασίες, τα λιγοστά θρεπτικά συστατικά, η έντονη ηλιακή ακτινοβολία το καλοκαίρι, η έλλειψή της τον χειμώνα για αρκετούς μήνες, καθιστούν τις αλπικές λίμνες μοναδικά οικοσυστήματα. 



Δεύτερη σε μέγεθος μετά την Γκαμήλα, αλλά ισάξιας ομορφιάς, είναι η Δρακόλιμνη του Σμόλικα ή Λύγκα όπως αλλιώς λέγεται. Στα βλάχικα λέγεται Ντιβιρλίγκα. 
(σημ: ο αλπικός τρίτωνας που κρατά στο χέρι του, αφέθηκε ζωντανός στην λίμνη) 


Βρίσκεται σε υψόμετρο 2150 μέτρων κάτω από τον κώνο που σχηματίζει η κορυφή του Σμόλικα. Έχει έκταση 3 με 4 στρέμματα, με περίμετρο περίπου 375 ανθρώπινα βήματα, αλλά έχει μεγάλο βάθος. 



Τρεις μέρες περιπέτειας στον Σμόλικα (8/8-11/8/2014)

Με προορισμό το χωριό Παλιοσέλι ,ξεκινήσαμε  από Θεσσαλονίκη ,μέσω Κοζάνης για να συναντηθούμε με τους φίλους συνοδοιπόρους  ,ενώ στην συνέχεια περάσαμε από Γρεβενά,χιονοδρομικό Βασιλίτσας ,Δίστρατο ,Αρματα,για να φθάσουμε στον προορισμό μας, που ήταν το χωριό Παλιοσέλι κι από εκεί στο καταφύγιο Σμόλικας Παλιοσελίου. 

Ανάπαυλα προσωρινή για νερό στη βρύση του Δίστρατου μετά το πανέμορφο καταπράσινο χωριό.Παγωμένο νερό, καθαρό ,ενώ δίπλα τρέχει το ποτάμι .



Επόμενος σταθμός, στο χωριό Άρματα για να επισκεφθούμε, το μοναδικό που σώζεται σήμερα, παραδοσιακό υδροπρίονο.






Δυστυχώς, ο πρόεδρος του χωριού, μας ενημέρωσε ότι έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του, παρά την αρχική δαπάνη σε δραχμες 6 εκατ.  











Οι συνθήκες του ταξιδιού μας καλές ,αλλά οι μετεωρολογικές  προβλέψεις και τα αρκετά σύννεφα έπαιζαν με τις ανησυχίες και τα σχέδια μας .  
Προς το τέλος, μας βρήκε  καταρρακτώδη βροχή με καταιγίδα στο χωριό Πάδες,ενώ ο καιρός παρέμενε  ανταριασμένος. Ήταν  λόγος σοβαρός για να ακυρώσουμε οριστικά,τα σχέδια κατασκήνωσης μας. Βέβαια η επιλογή  του καταφυγίου αποδείχθηκε πολύ καλή, λόγω της εξαιρετικής φιλοξενίας μας . 



Το καταφύγιο βρίσκεται σε πλαγιά του βουνού με πυκνή βλάστηση από πευκόδασος ,σε υψόμετρο 1700 μέτρων.Για να φθάσει κανείς θα πρέπει να πάρει τον χωματόδρομο 7 χιλιομέτρων,  έξω από το χωριό .





1η μέρα πεζοπορίας,
Καταφύγιο Παλιοσελίου – Δρακόλιμνη – Σμόλικας-Δρακόλιμνη-
Αγία Παρασκευή(Κεράσοβο)

Η διαδρομή εντάσσεται στο εθνικό μονοπάτι με αρίθμηση Ο3 .Το ορειβατικό μονοπάτι Ο3,μήκους 140 χιλ.,ξεκινάει από το Νεστόριο Καστοριάς συναντά το Ε4 στα Ιωάννινα, ενώ διασχίζει τους ορεινούς όγκους της Γκαμήλας.Σμόλικα και Μιτσικέλι.





Το μονοπάτι για την δρακόλιμνη του Σμολικα, την πρώτη μέρα της πεζοπορίας μας,  ξεκινούσε από το ορειβατικό καταφύγιο Σμόλικα,όπου διαμείναμε  .






Το πρωινό ξύπνημα σε καθαρό ουρανό, μας γέμισε αισιοδοξία  για την εξέλιξη της μέρας, αντίθετα με  την αντάρα της προηγουμένης.  Ο ουρανός είχε καθαρίσει από τα σύννεφα και μας επέτρεπε  να απολαύσουμε ,τις υπέροχες εικόνες που ανοιγόταν μπροστά μας.



Ο ορεινός όγκος από πευκοδάσος, το πέτρινο καταφύγιο να φαντάζει σαν μια παρένθεση στο πράσινο τοπίο ,τα πρωινά ακούσματα των πουλιών με το τρεχούμενο νερό, διαμόρφωσαν θετική διάθεση στην ομάδα. 

   


Μετά από ένα ελαφρύ πρωινό, ξεκινήσαμε στις 7+30 για την ανάβαση μας στην Δρακόλιμνη του Σμόλικα Το μονοπάτι αρχίζει από το κτίριο του καταφυγίου, ενώ θα ήταν χρήσιμο να προμηθευτούμε νερό από την  βρύση του . 



Συνεχίζει ανηφορικά μέσα σε πλούσια βλάστηση αρχικά από πεύκα, ενώ αργότερα συναντήσαμε ρόμπολο,δημιουργώντας αντιθέσεις  μέσα από δασωμένες σκιερές πλαγιές αλλά και άδενδρες ανηφοριές.

Τα ρόμπολα είναι πανέμορφα  δέντρα λευκής πεύκης. Χρησιμοποιούνται μεταξύ όλων των άλλων για να φτιαχτούν βαρέλια κρασιού, που χάρη στη ρετσίνι του ξύλου τους, θεωρούνται τα πλέον κατάλληλα για τη διατήρηση του. 




Σε μία ώρα  περίπου διαδρομής, πέσαμε  στο μονοπάτι που έρχεται από το χωριό Πάδες και συνεχίζει κοινό μέχρι την Δρακόλιμνη  .


Με θέα καταπληκτική σε αλπική ζώνη,  φθάσαμε στην Δρακόλιμνη του Σμόλικα σε υψόμετρο 2150 μ.Η διάρκεια της διαδρομής κυμαίνεται μεταξύ 1.5 έως 2 ώρες.

Η λίμνη πανέμορφη ,γαλήνια ,καθαρή,με βιόλες, ορχιδέες, αγριομενεξέδες, σαξιφραγκιές και κρίνους στις παραλίμνιες περιοχές, νομίζει κανείς ότι βρίσκεται σε αλπικό τοπίο. Έχει σχήμα καρδιάς και ο πυθμένας της κοκκινίζει, ενώ στα νερά της κολυμπούν τρίτωνες,ένα στολίδι του βουνού.




Αφήνοντας την Δρακόλιμνη οι 7 από εμάς , μπήκαμε στο μονοπάτι για την ανάβαση στην κορυφή του Σμόλικα. Δύσκολη πλέον πορεία,ανηφορική , με μεγάλη κλίση ,την οποία καλύψαμε σε 1,5 με 2 ώρες.


Ο πρώτος της ομάδας , πάτησε την κορυφή στις 11 το πρωί.,ενώ οι άλλοι ακολούθησαν μέσα στο επόμενο  μισάωρο.






Ένας από την ομάδα επέστρεψε στα μισά, θεωρώντας ότι καθυστερεί υπερβολικά τους υπόλοιπους.





Ήταν αρκετές οι φορές που σταματούσαμε, για να κρατήσουμε την ματιά μας στις εικόνες της αλπικής λίμνης,ενώ η κορυφή φάνταζε από πάνω μας .





Τα ξερά ρόμπολα, γερασμένα ή χτυπημένα από κεραυνούς, πολλές φορές μετατρέπονται σε φυσικά γλυπτά, που γεμίζουν το κάδρο του Σμόλικα. 


Κατά την ανάβαση μας, συναντήσαμε κοπάδια από γιδοπρόβατα και αντιμετωπίσαμε επιθετική διάθεση των τσομπανόσκυλων. 
Μας ανάγκασαν να κάνουμε μικρή παράκαμψη,  για να τα αποφύγουμε .




Η κορυφή διακρίνεται από κάθε σημείο της διαδρομής ,είναι δύσκολο κάποιος να χάσει τον προσανατολισμό του ,ενώ το μονοπάτι δύσβατο μεν, ευδιάκριτο δε.







Μεγάλη η ικανοποίηση, όταν πατήσαμε την κορυφή του δεύτερου υψηλότερου βουνού της Ελλάδας.Τα βήματα μας όσο πλησιάζαμε,ξαφνικά ελάφρυναν και οι ανάσες μας βρήκαν τον ρυθμό τους .Οι εικόνες από την κορυφή δεν περιγράφονται σε ένα κείμενο,οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν τα συναισθήματα. 



Μετά τις πρώτες ανάσες σε κανονικό ρυθμό και τις φωτογραφίες να πέφτουν σύννεφο,η θέα μας αποζημίωσε  με το παραπάνω. 


Βόρεια  η κορυφογραμμή του Γράμμου,   χαμηλότερα το Βόιο,ενώ η ματιά μας σκαλώνει στο χωριό της Αγίας Παρασκευής(Κεράσοβο), νοτιοδυτικά η  Τραπεζίτσα, ανατολικά  η Μόσια και νότια η  Γκαμήλα,επιβλητική και θελκτική για την επόμενη επίσκεψη.  Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή και στον ορίζοντα διακρίνοταν ακόμη και ο Όλυμπος. Η θέα στη γύρω περιοχή είναι μοναδική. 

Ο Σμόλικας δυστυχώς δεν είναι η πρώτη επιλογή των ορειβατών, που συνήθως προτιμούν την Γκαμήλα .

Ξεχωριστή εμπειρία,κουραστική ,χρειάζεται προσοχή στα πατήματα ,επιστρέψαμε Δρακόλιμνη στον ίδιο χρόνο περίπου, γεμάτοι από συναισθήματα και εικόνες.  




Θετικά σημεία του μονοπατιού 7 χιλιομέτρων περίπου ,είναι η ευδιάκριτη σήμανση του και η εξαιρετική θέα του καθ όλη την διάρκεια. Η διαδρομή κυμαίνεται μεταξύ  3,5 -4 ώρες  για τους περισσότερους,ενώ θεωρείται η ποιο περπατημένη διαδρομή .




Τρία μέλη από την ομάδα συνέχισαν για Αγία Παρασκευή(Κεράσοβο),ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν στο καταφύγιο . Με κατεύθυνση το χωριό Αγίας Παρασκευής μετά από 3,5 ώρες πεζοπορίας, φθάσαμε στις 5 ώρα το απόγευμα στο χωριό .





Το μονοπάτι 9χιλιομ. είναι βατό ,στο μεγαλύτερο του τμήμα σκιασμένο και με πολύ καλή σήμανση με πινακίδες.













Διασχίζει δάση μαυρόπευκου, ελάτου, ακολουθεί βόρεια κατεύθυνση, περνά διαδοχικά από το  Κούτσουρο,τις τοποθεσίες Πευκόφυτη ,την ρεματιά Κούτσουρα,από τον Προφήτη Ηλία και  

καταλήγει στο χωριό Αγία Παρασκευή  ενός πολύ όμορφου χωριού στα 960 μέτρα που έχει διατηρήσει τον πληθυσμό του, πράγμα πολύ σπάνιο για τη περιοχή της Πίνδου.
Από εκεί ήρθε και μας πήρε με αυτοκίνητο ο Στέφανος. 



Μονοπάτι Ο3,Παλιοσέλι-Δρακόλιμνη-κορυφή Γέρου Σμόλικας-Αγ.Παρασκευή
Βαθμός δυσκολίας:μέτριος,
χιλιόμετρα :18,6 περίπου,
Χρόνος διαδρομής:8-10 ώρες.  
Σήμανση: Ο3 και κόκκινες πινακίδες με κίτρινο πλαίσιο.   
Υψομετρική διαβάθμιση: 1000μ- 2637μ.




2η μέρα, Βρυσοχώρι-καταρράκτες Μπάλτα Ντι Στρίγκα στο Ηλιοχώρι (video)



Η δεύτερη μέρα φάνταζε σε όλους μας δύσκολη ,λόγω της προηγούμενης πολύωρης πεζοπορίας.Υπήρξαν δύο προτάσεις ,μία για την κορυφή του Κλέφτη και η άλλη, για καταρράκτες στο Ηλιοχώρι. Φυσικά υπερψηφίστηκε η δεύτερη, λόγω ανάγκης εκτόνωσης και χαλάρωσης .


Το Ηλιοχώρι Ζαγορίου ,είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων του δήμου Τύμφης. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της Τύμφης, 70 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Ιωαννίνων, χτισμένο σε υψόμετρο 900 μέτρων. Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Ντομπρίνοβο ή Δομβρίνοβοστη 



Στο  Ηλιοχώρι , τοποθεσία «Μπάλτα ντι Στρίγκα», υπάρχουν τρεις συνεχόμενοι καταρράκτες με τον μεγαλύτερο από αυτούς να φτάνει σε ύψος τα 25 μέτρα. Ανάμεσα τους υπάρχουν αντίστοιχες οβίρες (λιμνούλες) δημιουργώντας έτσι ένα από τα πιο όμορφα τοπία στη περιοχή του Ζαγορίου.

Οι καταρράκτες στο Ηλιοχώρι, είναι ένα μέρος που αξίζει να επισκεφτείτε. Για να πάτε εκεί, ακολουθήστε το μονοπάτι που ξεκινάει στο τέλος του χωριού, από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου (με τον τεράστιο πλάτανο της) με κατεύθυνση αρχικά το γειτονικό χωριό Λάιστα. 







Πεντακόσια μέτρα πιο κάτω, το μονοπάτι διακλαδώνεται (υπάρχει σχετική σήμανση) και εκεί ακολουθήστε αυτό που οδηγεί στους καταρράκτες.

Η διαδρομή είναι εύκολη αφού το μονοπάτι  ανοίχτηκε πρόσφατα, ενώ και στους καταρράκτες δημιουργήθηκαν «πλατώματα», ώστε να δίνεται στον επισκέπτη η ευκαιρία να θαυμάσει, το μοναδικό αυτό τοπίο από όσο το δυνατό περισσότερα σημεία.


 Η συνολική απόσταση από τον ναό ως τους καταρράκτες, είναι περίπου 1 χιλιόμετρο (25 λεπτά) και γίνεται μέσα στη πλούσια βλάστηση της περιοχής.


Η απόλαυση του παγωμένου νερού από τους καταρράκτες, αφαίρεσε τους πόνους από το σώμα του καθενός μας, οι εικόνες έκλεψαν τις σκέψεις  και τα συναισθήματα μας ,για να τις κρατήσουν αιχμάλωτες , σαν αντάλλαγμα της επίσκεψης μας.


Το νερό υπολογίζεται σε θερμοκρασία περί τους 10 βαθμούς ,δεν μπορούσες να παραμείνεις μέσα στη μικρή λίμνη παρά μόνο ελάχιστο χρόνο, ενώ με μεγάλες απλωτές φρόντιζες να βρεις άκρη.


Σχεδόν όλη η ομάδα δροσίστηκε στα νερά τους,ενώ όταν ήρθε η ώρα επιστροφής, μάλλον απογοήτευσε παρά ενθάρρυνε.






Η ανάβαση  στο χωριό ήταν απότομη και κουραστική αλλά σύντομη .Η βρύση με το γάργαρο νερό της μας αποζημίωσε με την σειρά της, δροσίζοντας μας .Οι κάτοικοι του χωριού φιλόξενοι και εγκάρδιοι.Ο αριθμός των επισκεπτών εκτιμάται ότι είναι μεγάλος,αν κρίνουμε από την κίνηση της μέρας που το επισκεφθήκαμε.




Επόμενος σταθμός για κολατσιό στο Γυφτόκαμπο ,τόπος συνάντησης των Σαρακατσάνων  της περιοχής .



Την ανάπαυλα μας από την μεσημεριανή ραστώνη, ήρθε να διακόψει ευγενικά, ένας πανέμορφος τσομπανόσκυλος .Μας μύρισε για αναγνώριση και στην συνέχεια κάθισε διακριτικά δίπλα μας, να μας συντροφέψει χωρίς να ενοχλεί. Φύλακας μας στον μεσημεριανό ύπνο, μετά από το πλούσιο υπαίθριο γεύμα μας.




Η διαδρομή της επιστροφής,  περνούσε από το Βρυσοχώρι, ένα από τα ποιο όμορφα χωριά της περιοχής .Από εκεί ξεκινά ένα μονοπάτι για Νεραιδόβρυση,Μονή Στομίου ,Κόνιτσα.

Εμείς προτιμήσαμε τον ίσκιο του γεροπλάτανου, με την υπέροχη θέα και τα δροσερά νερά. 



Απογευματινός καφές ,φωτογραφίες, συζητήσεις ,απολογισμός της μέρας, προετοιμασία για το καταφύγιο, όπου μας περίμεναν οι γευστικές ετοιμασίες της γιαγιάς Νϊκης και η περιποίηση της οικογένειας της .




Είναι εντυπωσιακό, σε ένα τόπο γεμάτο ομορφιές, να βρίσκεις οικογενειακή ατμόσφαιρα, που συμπληρώνει τα συναισθήματα σου ,το καλό φαγητό ,το καλό ποτό ,οι γεμάτες μας μέρες ,η διάθεση μας και

 το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, 

με την συνοδεία της υπέροχης φωνής, της νεαρής φίλης μας Αλεξάνδρας με την κιθάρα της ,ήταν ο ωραιότερος επίλογος της εκδρομής μας




Η επόμενη μέρα ,θα ήταν ημέρα επιστροφής ,μέσω Κόνιτσας 




Χαλαροί πλέον και γεμάτοι συναισθήματα, μετά από ένα πλούσιο πρωινό που μας πρόσφεραν στο καταφύγιο η οικογένεια του Δημήτρη Τζίμα ,



με αναμνηστικές φωτογραφίες και συγκινησιακό κλίμα,πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.






Η κλασσική επίσκεψη στο γεφύρι της Κόνιτσας, δεν προσπερνάται .




Μεσημεριανό φαγητό στο ωραίο Δοτσικό, πριν από την τελευταία κατάληξη στην βάση μας 









Τα συναισθήματα πολλά,οι εντυπώσεις διαφορετικές,οι εικόνες όμορφες,δυσκολεύουν να αποτυπωθούν με τον καλύτερο τρόπο.
Εμείς τα κρατάμε μέσα μας σαν την ωραιότερη ανάμνηση,μακάρι να μπόρεσα να τα μεταφέρω και σε σάς.


 Πηγή:el.wikipedia,kerasovo.gr, konpades.gr,apeirosgaia



                   
                          τα video ανέβηκαν στο you tube, από τον Τάσο Ορφανίδη    




1 σχόλιο:

  1. Μπράβο σας ! φανταστικά τοπία, υπέροχες αναμνήσεις !
    Όλα είναι γραμμένα τόσο περιγραφικά, που μερακλώνουν
    τον αναγνώστη για να ζήσει κάτι παρόμοιο..
    Εμένα ας πούμε με μεράκλωσαν οι βουτιές στην γκιόλα !

    Συγχαρητήρια θερμά σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά..
    Περιμένουμε με χαρά να ξεναγηθούμε στην επόμενη περιπέτεια σας..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή