Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /ποιήτρια/Ερεθίσματα της ψυχής/οπτικοακουστική παρουσίαση2/you tube"


Η πελαγία κουκίδου ,έχει ένα ιδιαίτερο τρόπο γραφής που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο,δεν μπορείς να την προσπεράσεις απαρατήρητη. Πλημμυρισμένη από συναισθήματα, οι λέξεις σκορπίζονται στο γραπτό της αναζητώντας την δική της γραφή ,μια ξεχωριστή γραφή .Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί κυρίως ερωτική  κι όμως δεν υπάρχει ποίημα της που να μη σε ταξιδεύει από τον έρωτα στην φαντασία και στην πραγματικότητα .Θίγει καθημερινά ζητήματα που τα στεφανώνει με τα στοιχεία του έρωτα ,αναζητεί για τον καθένα μας την θέση του στην οικογένεια στον έρωτα ,στην κοινωνία .Κάθε της ποίημα αγγίζει τον άνθρωπο μέσα από την καθημερινότητα του  όταν αναζητεί την ύπαρξη του .





« τ ρ ι σ ά γ ι ο »

κομμάτια τα λαμπόγιαλα
χύθηκε το πετρέλαιο
κάτσε συναρμολόγιστα
να κάνουμε ευχέλαιο

βάλε σταγόνες έρωτα
σταγόνες αμαρτία
απόψε φίλε Ρούκουνα
έχουμε απαρτία

τρισάγιο και στο φτερό
ρίξε το βάρος στο χορό
παράγγειλε στ`αλάνια
το βήμα τους μετάνοια

κομμάτια τα λαμπόγιαλα
κάτσε συναρμολόγιστα
κερνά ο Κώστας το θεριό
και πίνει ανυπολόγιστα

ρίξε σταγόνες του νταλκά
σταγόνες από πόθο
απόψε καίμε ένα σεβντά
και μόνο εγώ σε νοιώθω

τρισάγιο και στο φτερό
φέρε και άλλο καθαρό
να πιω για να μεθύσω
τον πόνο να ζαλίσω..

« k i s s »

συνέχισε να τους βλέπει να φιλιούνται
άθελα δάγκωσε τα χείλια της
έτσι θα ήθελε να την φιλήσουν
να της τα κατασπαράξουν
ακόμα και να ματώσει
δεν την πείραζε

με τρόπο έφερε το χέρι στο μάγουλο
ψηλάφισε το πρόσωπο
πόσα χρόνια πέρασαν
χωρίς να δεχτεί ούτε ένα χάδι

πόσα..

αλλ`αυτή είχε κολλήσει στο φιλί του ζευγαριού
προσπαθούσε να μπει στο πετσί του ρόλου
και να φιλήσει την κοπέλα
όπως θα της άρεσε να την φιλήσουν

αρχικά απαλά και τρυφερά, αναγνωριστικά
στων χειλιών τις απολήξεις
και μετά βίαια, καταστροφικά
να της πάρουν την ανάσα

δάγκωσε ξανά τα χείλια
πικρό κατέβηκε το σάλιο και την έκαψε

η μοναξιά είναι εφεύρεση, σκέφτηκε

κι έκλεισε το παράθυρο..


« κυδώνι γλυκό »

κλαίγαν σαν τα μαχαίρωσε του Νοέμβρη τα κυδώνια
κοντά πενήντα χρόνια στο ίδιο το δεντρί
μ`αυτή τον τρίφτη έπιασε γρήγορα να τελειώνει
τα δάκρυα να μελώνει με τόσο υπομονή

στο χέρι της απόμειναν στο τέλος κουκουτσάκια
και μέσα στα μεράκια στον τρίφτη τον χρυσό
συγκίνηση πριν φέξει δραχμές έγραφε έξι
και μαρτυρούσε πάνω τον αιώνα τον μισό

κληρονομιά στο χέρι του χρόνου το νυστέρι
ο ξύλινος ο τρίφτης την σάρκα να τρυπά
να κλαίνε τα κυδώνια που πόνεσαν στα χρόνια
κι αυτή γλυκό να φτιάχνει στον που δεν αγαπά..

                                                                                
   « Ε γ ν α τ ί α »

τι ήσυχη φαντάζει η Εγνατία
σαν κοιμάται
και πλέουν πάνω της χαμένα
τα πλοία των αστών
και των μεταναστών
υπνωτισμένα και βουβά
πολύχρωμα θλιμμένα
βουλιάζουν πάνω στα τσιμέντα

κι εγώ στο στόμα μου
μονίμως με μια μέντα
να καίει τα σωθικά

τι ήσυχη κυρά η Εγνατία
αρχόντισσα !
στις έννοιες της γερμένη
μετράει τις πορείες και τα γκάζια
τα πλοία της δεν έχουνε γρανάζια
ούτε πανιά ούτε πουλιά
ούτε σημαίες
τυφλά πορεύονται
δίχως κισμέτ και ρέντα

κι εγώ στο στόμα μου
μονίμως με μια μέντα
να καίει τα σωθικά

τι ήσυχη φαντάζει η Εγνατία
αφού υπάρχει
κόντρα στο νόμο τους
κάνει μετάγγιση απ`το δρόμο της
στο δρόμο τους
και κλείνει μάτι με φανάρια
στην ψευτιά

κόκκινο στο άδικο
στ`όνειρο πράσινο
πορτοκαλί για δεν αντέχει
τη σκλαβιά..



"σαν το δαδί"

λαχτάρα στο πλησίασμα
χρόνια της εφηβείας
μονάχα πορευόσαστε
χωρίς επιστροφή

το πρώτο χάδι,το φιλί,
οι ώρες της λαγνείας
μοναχικές κι ανένταχτες
σαν μια μικρή ουλή

και χτυποκάρδια ανώριμα
με τρυφερή αξία
ζωσμένα την απάντηση
που πρόχειρα οδηγεί

εκεί που σπέρνει η ενοχή
την άγουρη 'κακία'
εκεί που χάνει η ηδονή
το μέτρο στη στροφή

λιτά προσεύχομαι, όλ' αυτά
να`ρθούν στα όνειρά μου
να ξαναζήσω έφηβος
ν`αναστηθώ παιδί

γιατί σιμά μου έρχονται
τα μαύρα γηρατειά μου
και η ζωή μου καίγεται
μόνη, σαν το δαδί..



                                                                              

" π ό δ ι α "

..μόνο πόδια !
χιλιάδες πόδια..

πόδια όλων των φύλων και ηλικιών
δε χόρταινε να ζωγραφίζει πόδια
σε όλες τις στάσεις και στιγμές

πόδια σε κάθε απόχρωση

καθαρά ή λερωμένα
γυμνά ή με υποδήματα
κομψά ή άγαρμπα

πληγωμένα πόδια..πληγωμένα..

πόδια πάντοτε μονά..
πόδια πάντοτε μόνα..
(αυτό την τάραζε πιο πολύ)

..από τα χαράματα ζωγράφιζε..
ώρες ατέλειωτες..

άλλοτε με μια θλίψη στο πρόσωπο
και άλλοτε με μια δυσδιάκριτη ακτινοβολία
όμως, παρέμενε σταθερή στο θέμα της -

μόνο πόδια !

..κουράστηκε κάποτε να ζωγραφίζει..
το στομάχι διαμαρτυρήθηκε -
είπε να τσιμπήσει κάτι πρόχειρο..

και τσούλησε το καρότσι της
να βρει κάτι να φάει..  







Η Χιρστίνα Γεραλή  έπεξεργάσθηκε την οπτικοακουστική παρουσία των ποιημάτων της Πελαγίας Κουκίδου ,παρακάτω παραθέτουμε, το ποίημα της "Μοτίβο" και το video που επεξεργάσθηκε η ίδια 


« Μ ο τ ί β ο »

Η πόλη πέφτει στα πόδια της νύχτας..

Συγγενικοί ψίθυροι
από " θυμάσαι " και " ξεχνάς "
από θάνατο και τραγούδι..

Προσφορά και ζήτηση
σε σύμβαση με σιωπηλά υπολείμματα χρόνου
έτοιμα κι ανέτοιμα, καχύποπτα κι αφύλακτα
στο ένοχο δυστύχημα της αγρύπνιας..

Σκιές χειρονομούν -
τι δίσεκτοι καιροί -
κι έπειτα σφίγγοντας κουρασμένα την οργή τους -
τι ανίσχυροι καιροί -
αποσύρονται στην κόψη του κόσμου
αναβάλλοντας την ασάλευτη εξέγερση..

Η πόλη κι απόψε διαλαλεί τις γυαλισμένες κόπιες σου
την ώρα που ο παρήγορος εσπερινός
ανάβει τα καντήλια των άστρων
με των δρόμων τη βαθιά υπομονή..
και οι ανέγγιχτες φλέβες τους
χτυπούν ασύμμετρα το που δεν ήρθες...





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου