Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Kodetos palis / πέντε ποιήματα


ο κληρονόμος

Ήταν εκείνος ο φωτεινός χειμώνας
που για την αγάπη της γεωμετρίας
έκλεισα ραντεβού πίσω στον χρόνο.
Σε αμπελώνες χωρίς ορίζοντα περπάτησα,
σε μονοπάτια της μνήμης και χάρτινες ζωές.
Άδειες Κυριακές πέρασα με δύο μαύρα πουκάμισα
μέλος της αδελφότητας των στεναγμών.
Εγώ ο κληρονόμος του άσωτου πρίγκιπα
που μου είχε πει…
Ου μπλέξεις με υπέροχες γυναίκες,
γιατί θα νιώθεις μπλε και θα ντύνεσαι κόκκινα.
Όμως επέμενα σε χίλιες εμμονές
και ληγμένες αγάπες.
Σε ρώτησα… κάπου σε ξέρω;
Και πάλι … πες μου αν με θυμάσαι ;
Σε παρακαλώ κράτα με η κιβωτός σαλπάρει.
Γιατί όταν αγαπάς, είναι για πάντα


το βαλς της σιωπής


Λίγο πριν δύσει ο ήλιος έριχνε ιριδικές αναζητήσεις
στο κενό της απουσίας σου.
Παλαιοπώλης αναμνήσεων τον Απρίλη χωρίς στέφανα
μαγειρεύω συνταγές αγάπης με τα δικά μου φτερά.
Και ονειρεύομαι πως γλίτωσα αν σου έχει μείνει καθόλου παρουσία.
Κάποιος να σταματήσει αυτό το τραίνο, γυναίκα του πιλότου.
Τα όνειρα δεν είναι για τους αγγέλους.
Στην αγκαλιά της θάλασσας θα με βρεις
κάτω από τον ίδιο ουρανό για ένα βαλς της σιωπής
εκεί που ο χρόνος κόπηκε στα δύο.



ο καταδότης


Το βλέμμα του έπαιζε αθόρυβα
πότε στις πλάκες του πεζοδρομίου,
στα αλλοιωμένα γράμματα των συνθημάτων
και πότε στους περαστικούς.
Το χαμόγελό του θύμιζε συντρίμμια,
ένα ρίγος η πνοή του,
παρόλο που ο ήλιος
πολιορκούσε το σώμα του,
και απειλούσε με αποκαλύψεις.
Ανακάθισε στην κόκκινη πολυθρόνα
υποκύπτοντας στην σαγήνη της μυρωδιάς του καφέ
και την ζάλη των σκέψεων.
Αλήθεια το άγγιγμα…
ήταν πάντα ο καταδότης της κτίσης,
ο ανατριχιαστικός εφιάλτης των παθών.
Εύκολα και εκείνος παραδόθηκε, χωρίς τύψεις,
στον θαυμαστό κόσμο των εθισμών.



σενάριο για μια χαμένη αγάπη

Με διπλωμένα φτερά και
φυλακισμένο χαμόγελο
προσπαθούσα να παραιτούμαι
απ την αγωνία ν’ αγαπάω.
Και ύστερα ήρθες και μ’ έλυσες
αγνοούμενη του πόντου.
Κάναμε όνειρα στη δίνη του βοριά
και πίναμε μαγικά φίλτρα
για μαρμαρωμένους ταξιδιώτες.
Μυρίζαμε ματωμένα κυκλάμινα
λές και οι αναμνήσεις έχουν γεύση
από λάφυρα του Αυγούστου.
Επιβάτες του φεγγαριού εμείς,
άγγελοι στα σκουπίδια εμείς,
παιδιά των χαμένων ημερών,
στον αιώνα των λαβυρίνθων.
Γυναίκα που χάθηκες καβάλα στ’ άλογο
με τα χαμόγελα που με πλήγωσαν
άπιαστα πράγματα όλο κυνηγάς,
μεγάλωσε επιτέλους και μείνε.
Δεν είμαι ο μαρκήσιος των ταξιδιών,
μόνο να μ’ ακούς όταν σωπαίνω, θέλω
εκτός κι αν ο άγγελος μου ήταν έκπτωτος
μια ημέρα απολεσθείσα
και συ το κορίτσι της άλλης ζωής.


η παλίρροια ανεβαίνει 

Μια μάντισσα μετέδωσε
το μικρόβιο του έρωτα
σε χορό μεταμφιεσμένων.
Και ήταν και η νυχτερίδα,
και η ατίθαση, και η σιωπή εδώ.
Κι έκανε μια εμπρός και μία πίσω.
Σαν τον θρύλο του παλαιού ναυτικού
που μιλούσε για πειρατές
και όπερες για παιδιά.
Στο ξενοδοχείο << Ίρις >>
με τις πόρτες ανοιχτές
έμπαινε το πάθος χιλιάδες φορές.
Όλα πήγαιναν ρολόι η σχεδόν
γιατί η παλίρροια τον Σεπτέμβρη
ολοένα ανέβαινε.
Εκεί …στο << Ίρις >>
Ο χορός των φαντασμάτων,
Ο χορός των επίπλων,
Οι μνήμες, οι ήχοι, οι τοίχοι
τα άδεια ποτήρια.
Κι εκείνοι ζουν και ξαναζούν σε στοές,
διψασμένοι στην τέχνη της αποπλάνησης
στο πουθενά με χαμένα βλέμματα στο βάθος.
Απόψε δεν θα κοιμηθεί κανείς ;
Αυτό θα το δούμε, βασίλισσα της ομορφιάς.
γιατί η παλίρροια τον Σεπτέμβρη
ολοένα και ανέβαινε.

http://konstantinodipoe.blogspot.gr/

1 σχόλιο:

  1. Τα ποιήματα του Kodetou Pali, σε ταξιδεύουν στην φαντασία και σε αφήνουν να παίξεις με τα χρώματα που ντύνουν όμορφα τα συναισθήματα και τις λέξεις . Δεν μένεις μόνος εκεί , σε καλούν παράλληλα να διαβείς το μονοπάτι που ανοίγουν οι ορίζοντες της δημιουργίας του

    ΑπάντησηΔιαγραφή