Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Άννυ Τυχαίου/ Forget me not / " Δέκα ποιήματα "


αλλού

Από τα δάκρυα μου
γεννιέται νέα αγάπη
από τον πόνο μου
νέα ευτυχία.
Αλλά ότι κι αν κάνω
με όποιον και να είμαι
η καρδιά μου, ο νους μου
είναι αλλού.
Ο χρόνος όμως μαζί σου
δε γυρίζει πίσω.

μη με ξεχάσεις

Κανείς μας δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει
ίσως για την αιωνιότητα, ίσως πάλι όχι
είναι όμορφα μαζί
αυτό μετράει, το τώρα.
Αν κάποτε οι δρόμοι μας χωρίσουν
αν πάψουμε να είμαστε ένα
αν γίνουμε εσύ και εγώ
και όχι εμείς...
Κάποιος λόγος θα υπάρχει
για να συμβεί αυτό
ίσως πληγωθούμε και οι δυο
ίσως μόνο εσύ η μόνο εγώ.
Δε θα ήθελα όμως ποτέ
να με ξεχάσεις,
να νιώσεις αδιαφορία για μένα.
Μίσησε με αν θέλεις
όμως μη με ξεχάσεις ποτέ!

ουράνιο τόξο

Μια απέραντη θάλασσα είναι η ζωή,
 με λιμάνια που σε κρατάνε .... κι άλλα σε διώχνουν μακριά .
Με χρώματα, εικόνες, ανάσες και πληγές.
Μια θάλασσα δύσκολη, απρόβλεπτη,
 πολλές οι τρικυμίες και λίγες οι μπουνάτσες.
ΜΑ ΑΝ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΊΔΑ,
 ΜΕΤΑ ΘΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ...

έφυγες 

Έφυγες από τη ζωή μου
από τη δική μου αγκαλιά,
χωρίς μια λέξη, έτσι απλά.
Αλλού πήγες, σε άλλη,
ίσως έτοιμος από καιρό
να με εγκαταλείψεις.
Μόνο που εγώ,
όταν ξάπλωσα να κοιμηθώ,
δεν ήξερα ότι το πρωί
δεν θα είσαι πλέον εδώ
και ότι θα μου λείψεις.
Το σπίτι άδειο χωρίς εσένα
στην καρδιά μου ένα τεράστιο κενό,
παράπονο και ερωτηματικό...

ορίζοντας

Η γραμμή του ορατού
Δεν είναι το τέλος του κόσμου
Η επιθυμία να τη φτάσω
Είναι αυτό που με κράτα ζωντανή
Την αναζητώ καθημερινά
Βλέπω τον ήλιο να τη χαϊδεύει
Υπομένω τα δειλινά
Το φεγγάρι να την πλησιάζει
Εξαφανίζεται στο σκοτάδι
Η αόρατη αυτή γραμμή
Που δεν μπόρεσα και πάλι να πιάσω
Που αύριο ίσως φτάσω..........

το δώρο

Το δώρο
Δώρο η αγάπη
δώρο που κάνουν οι ερωτευμένοι στον εαυτό τους
κάθε μέρα εκ νέου
δεν μπορείς να την απαιτήσεις
ούτε και να τη φυλακίσεις
όταν σε βρει και την βρεις
άφησε την να πάρει τη ροή της
μη ξεχάσεις όμως να την προσέχεις
να την φιλάς σαν κάτι πολύτιμο
να της αποδείξεις
ότι σου αξίζει
ότι αξίζεις
το δώρο...............

η αυλαία πέφτει

Θέατρο Η ζωή;
Και το θέατρο συνεχίζεται
η μια παράσταση μετά την άλλη
μάσκες φοράμε, ρούχα ξένα
στενά, φαρδιά
πολλές φορές μπαλωμένα
υποδυόμαστε ρόλους
αγαπάμε, μισούμε
χαιρόμαστε, λυπόμαστε
γελάμε, κλαίμε
φωνάζουμε, ψιθυρίζουμε
......................................
η αυλαία πέφτει
ο κόσμος χειροκροτεί
......................................
πορευόμαστε στη ζωή
με παραστάσεις άθλιες
κακόγουστα σκηνικά
ευχόμαστε, ελπίζουμε
να πείσουμε το κοινό μας
είμαστε καλοί ηθοποιοί;
τα καταφέραμε και σήμερα;

ορίζοντας

Δεν έχει τέλος ο ορίζοντας
δεν έχει τέλος κάτι δυνατό και έντονο
σφραγίδα ανεξίτηλη
στο κορμί, στην καρδιά, στο νου
Παντού !!!!!!!

ερημιά

Τραγουδάς, σου απαντά ο αντίλαλος;
Γελάς, γελάνε και άλλοι μαζί σου;
Αναστενάζεις, χάνεται ο αναστεναγμός στο κενό;
Κλαις και κλαις μόνη σου.

τράπουλα

Η ζωή είναι μια τράπουλα, παίρνεις καλό φύλλο,
 κερδίζεις.
 Αν όμως πάρεις χάλια φύλλο...
η χάνεις η μπλοφάρεις
 και τότε έχεις πιθανότητες να κερδίσεις,
 αρκεί να είσαι κάλος *ηθοποιός*...........

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου