Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Αλεπούδες της Dawn King/κριτική θεάτρου /Γράφει η Μαρία Κυργιαφίνη

Αλεπούδες της Dawn King




Το έργο Αλεπούδες της Dawn King, το βραβευμένο ως το πιο πολλά υποσχόμενο έργο για το Off West End Awards 2012 - με πρωτότυπο τίτλο Foxfinder - μετά το πέρασμά από τη Θεσσαλονίκη όπου ανεβάστηκε στο Θέατρο Αυλαία από την Ομάδα Νάμα, συνεχίζει για σχεδόν ακόμη έναν μήνα στο Θέατρο Επί Κολωνώ απ' όπου ξεκίνησε.
Το δίκαιο του ισχυρού
Κάπου σε ένα αγρόκτημα, όπου βρέχει ασταμάτητα, ένα ζευγάρι περιμένει με αγωνία τον ακάλεστο επισκέπτη του. Η Ιουδίθ και Σαμουήλ, όπως και η γειτόνισσα τους Σάρα μέ τον σύζυγό της, καλλιεργούν τη γη τους με μόχθο και εγκαρτέρηση, άλλωστε αυτή είναι όλα όσα έχουν. Ο Ουίλιαμ Μπλορ καταφθάνει στο σπίτι του ζευγαριού με μοναδική αποστολή να ερευνήσει το σπίτι και το αγρόκτημα  για τυχόν ευρήματα μόλυνσης από τους εχθρούς του λαού, τις αλεπούδες. Αν το πόρισμα του βγει θετικό για το αγρόκτημα του ζευγαριού, τότε όλα θα χαθούν.Η Ιουδίθ και ο Σαμουήλ εξαρτώνται από τον Ουίλιαμ για τη γη τους. Με το πρόσχημα ότι η κρατική εξουσία προσπαθεί να προστατεύσει τους πολίτες από τον υπέρτατο και επικίνδυνο εχθρό, επιστρατεύει ειδικά εκπαιδευμένους ανιχνευτές, τους οποίους μάλιστα προετοιμάζει από παιδιά, για την αντιμετώπιση και καταστολή του. Αν και από χρόνια, ένας τέτοιος κίνδυνος έχει ξεπεραστεί, η κυβέρνηση διατηρεί τον φόβο ζωντανό και παρεμβαίνει στις ζωές  του κόσμου ενισχύοντας τον με την κινδυνολογία.  
Η δράση του έργου της αγγλίδα συγγραφέως Dawn King  τοποθετείται εσκεμμένα σε έναν μη - τόπο ή διαφορετικά σε ένα τόπο στο μεταίχμιο. Η συγγραφέας δεν προσδιορίζει τον τόπο και τον χρόνο, καθώς το απομονωμένο αγρόκτημα στο κάποτε, το πριν ή το τώρα χρησιμοποιείται ως το πλαίσιο δράσης μιας αλληγορικής διήγησης για τις καταστροφικές συνέπειες της απουσίας της λογικής και της κριτικής σκέψης και την επικράτηση του φανατισμού και της παθητικής στάσης του ανθρώπου σε σχέση με την εξουσία και την πληροφορία. Ουσιαστικά πρόκειται για μια παραβολή για τον άνθρωπο που βρίσκεται εγκλωβισμένος και εξαρτημένος από μια ανώτερη εξουσία, με όποια μορφή και αν ασκείται, πολιτική, ιδεολογική, οικονομική, αυτή της μαζικής ενημέρωσης, ή ακόμα και συναισθηματική. Ο εξωτερικός κόσμος εισβάλει στον εσωτερικό χώρο της ασφάλειας του σπιτιού της Ιουδήθ και του Σαμουήλ με την παρουσία του Ουίλιαμ Μπλορ, ο οποίος σταδιακά αρχίζει να ελέγχει κάθε πτυχή της προσωπικής ζωής του ζευγαριού αναδεικνύοντας τις λεπτεπίλεπτες χιουμοριστικές αποχρώσεις του έργου, στιγμές όπου, καθώς το γέλιο του θεατή σβήνει στα χείλη, αναδεικνύεται η εξίσου λεπτή ειρωνεία  για την πικρία και την απόγνωση που οδηγεί κάθε είδους παραλογισμός.
Σταδιακά, ο Ουίλιαμ δανείζεται λίγη από την οικογενειακή ασφάλεια του ζευγαριού που πρόσφατα έχει χάσει το παιδί της, όντας ο ίδιος ακόμα ένα παιδί μεγαλωμένο χωρίς οικογένεια, χωρίς καν παιδικά χρόνια, αφού και αυτά είχαν θυσιαστεί για τη ύψιστη αποστολή υπέρ της πατρίδας. Μεγάλωσε εκπαιδευόμενος να εντοπίζει έναν αόρατο εχθρό, αυτές τις αλεπούδες που ποτέ δεν έχει δει με τα μάτια του. Ανάμεσα στην δική του αναζήτηση για τρυφερότητα και μητρική φιγούρα φυτρώνει η αμφιβολία για όλα όσα ακράδαντα πιστεύει έως τώρα και τιμωρεί τον εαυτό του για αυτήν την προδοσία του. Ταυτόχρονα, η αμφιβολία καλλιεργείται ακόμη και στον πιο σθεναρά ορθολογιστή, βρίσκει χώρο να γιγαντωθεί σαν γιατρικό. Η ψευδαίσθηση λειτουργεί μέρα με τη μέρα για τον Σαμουήλ ως φάρμακο για μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει μετά το θάνατο του παιδιού του για τον οποίο κατηγορεί τον εαυτό του. Στις αλεπούδες βρίσκει έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να λυτρωθεί. Στο πλάι του η Ιουδίθ, υπομονετική, συμβιβαστική, με ακλόνητη πίστη στην κοινή λογική αγωνίζεται να προστατεύσει ο,τι απομένει από τη ζωή τους, μια γυναίκα που συμβολίζει την αισιοδοξία και την ελπίδα, που δεν παραιτείται και δουλεύει σκληρά για να προστατεύσει ο,τι έχει δημιουργήσει.
Η παράσταση που σκηνοθέτησε η Ελένη Σκότη δημιουργεί εξαιρετικά αυτό το α - τοπικό αλλά ταυτόχρονα και παν - τοπικό σύμπαν της King με την αφαιρετική προσέγγιση να κυριαρχεί σε συνεργασία με το λιτό, δημιουργημένο με τα βασικά υλικά σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου, σαν ένα λευκό χαρτί, όπου σκηνοθεσία και ηθοποιοί καλούνται να σχεδιάσουν.Η υποκριτική των ηθοποιών με τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Σκότη συν δημιουργεί τον περιβάλλοντα χώρο υποβάλλοντας τον θεατή στο κλίμα ανησυχίας και εγκλωβισμού που ισορροπεί με τις στιγμιαίες και καλοδουλεμένες χιουμοριστικές ανάσες. Καθοριστική είναι η συμβολή των φωτισμών και της εικαστικής σύνθεσης video art του Αντώνη Παναγιωτόπουλου που σε συνδυασμό με το σχεδόν συνεχές ηχητικό εφέ της βροχής του Στέλιου Γιαννουλάκη αναδείχθηκαν ως δύο από τα βασικά μέρη της παράστασης. Μοναδική παραφωνία, τα επαναλαμβανόμενα ηχητικά εφέ που ίσως θα συνέβαλαν σε κάποιο άλλο έργο σε μια απόκοσμη και απειλητική ατμόσφαιρα, εδώ όμως ίσως να μοιάζουν υπερβολικά, σε ένα έργο όπου όλα λέγονται με το κείμενο και τις ερμηνείες.
Ο Δημήτρης Λάλος ως Σαμουήλ είναι αγέρωχος, με δυνατή παρουσία και μετρημένος, αλλά όχι συγκρατημένος, στις εναλλαγές του. Ο Ουίλιαμ του Χάρη Χιώτη, έντονος και παρ'όλη τη θρασύτητα του ρόλου του σε πρώτο επίπεδο, φοβισμένος, σαν να αποτυπώνει στο πρόσωπο του το φόβο και το παρελθόν του. Η Ιωάννα Κολλιοπούλου στο ρόλο της Σάρα είναι δυναμική με έντονη προσωπικότητα και σταθερή φωνή. Διεκδικεί το δικαίωμα της ηρωίδας της με τρόπο άμεσο και μεστό, κατάλληλο για τον εκδηλωτικό χαρακτήρα του ρόλου της που λειτουργεί και ως ο άλλος πόλος της γυναικείας ψυχοσύνθεσης σε αντίθεση με την Ιουδίθ της Ιωάννας Παππά, η οποία με εξαιρετική γλώσσα έκφρασης και σώματος, αποδίδει με μέτρο μια γυναίκα χωρίς άλλη επιλογή, της υπομονής και του αγώνα της καθημερινής επιβίωσης, μια φιγούρα που μοιάζει σαν να βγήκε από μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Φώκνερ.
Αλεπούδες της Dawn King
Τοποθεσία: Θέατρο Επί Κολωνώ - Κεντρική Σκηνή
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά/Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Στέλιος Γιαννουλάκης
Βοηθός σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου
Διανομή: Δημήτης Λάλος, Ιωάννα Παππά, Χάρης Χιώτης, Ιωάννα Κολλιοπούλου.
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:Τετάρτη και Κυριακή στις 19:00 - Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15.
Διάρκεια: 90'
Κεντρική φωτογραφία: Δημήτρης Στουπάκης
Link: Η ιστοσελίδα του Θεάτρου Επί Κολωνώ http://www.epikolono.gr/theatre-pages/theatro_2013_foxes.htm

Συντάκτης: Μαρία Κυργιαφίνη, 16-03-2014
πηγή:http://www.displaysofculture.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου