Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΑ / τέσσερα ποιήματα / γράφει η Άννα Αγγελίδου




Pablo Picasso

ΕΡΩΤΙΚΟ

Με τη νύχτα βαθιά ριζωμένη 
μέσα σου είπες :
-Εγώ πάω Αννιώ 
Κι έμεινα χαράζοντας στο ξύλινο πάγκο 
που ακουμπούσα την απουσία σου .
Με μάτια που δεν κοιτούσαν πουθενά 
διέσχισα την πόλη των νεκρών 
και σκέφτηκα να ρίξω τα δάκρυα μου 
σ'ένα ποτήρι με παγάκια 
για να κρουσταλώσω το χωρισμό 
μα πήρε ο αέρας τόσο βιαστικά 
κάθε σκέψη από το μυαλό μου 
που το αλησμόνησα 

ΕΡΩΤΙΚΟ

Παγωμένα χέρια και πατούσες 
ξεσχισμένα τα σεντόνια στο κρεββάτι 
και το πρωί ξυπνώ 
με τη νύχτα ακόμα στα βλέφαρά μου .
Έχω παραλύσει στην ιδέα του ότι σε χάνω .
Βουλιάζω κάθε μέρα 
στη μαλακή σχισμή του χρόνου 
στον ανελέητο χορό των ημερών 
και με δέος παρατηρώ 
πως η απουσία σου 
πήρε μαζί της και τη φωνή μου 
Μέρα πρώτη για μένα στην πόλη 
του κρασιού και του αίματος 
των αθώων ερωτευμένων 
ΕΡΩΤΑ έχει σημάνει πια 
το κρυστάλλινο καμπανάκι της αφάνισής σου 




Sun and Life, 1947


ΜΙΑ ΜΑΓΕΙΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ 

Δεν με βλέπεις μα είμαι κοντά σου 
Είμαι το παιδί που θα γεννηθεί 
ακόμα στον τρίτο μήνα .
Είμαι το φυτό που θα μεγαλώσω
δίχως χλωροφύλλη,
Είμαι το ξύλο που θα γίνει καράβι 
με προορισμό το φως .
Άμα ψάξεις να με βρεις 
πολλά θα σου χαρίσω .
Είμαι το πιο λαμπρό αστέρι 
και μπορώ να γίνω το δικό σου 
Είμαι που ξέρω το μυστικό της ζωής 
Είμαι που ανέβηκα το κρυστάλλινο βουνό 
δίχως να το σπάσω .
Άμα με κάνεις κτήμα σου 
θα πιάσεις τον Ήλιο χωρίς να καείς 
Πέρα μακριά ..
εκεί που ο ουρανός με την θάλασσα 
νομίζεις πως ενώνονται 
'κει που χάνεται ο Ήλιος 
μα ίσως και στην σκιά σου ,κατοικώ 
Προσπάθησε να με θυμηθείς 
άμα κοιτάξεις βαθιά μέσα σου 
εκεί στο τέρμα θα με δεις 
να κάθομαι αδιατάρακτος 
Στον πιο όμορφο θρόνο 
Είμαι καθισμένος και σε περιμένω 
Μην αργείς λοιπόν 
Μέσ' απ' το χαμόγελο μου 
θα τα μάθεις όλα .


ΝΑ ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΜΟΥ ΠΟΝΕΙ

Ιδού η δυσκολοκατάληκτος εποχή του :
Δεν υπάρχουν μπέσα 
Μα το δικό μου ,το προσωπικό μου 
παράπονο είναι άλλο.
Δεν είναι η απελπιστική υπερπληθυστική 
μοναξιά που βλέπω να μας πνίγει .
Δεν είναι τα τρελαμένα βλέμματα 
των νεαρών στα Fast Food.
Δεν είναι η τρέλα αυτουνού που 
χύνεται στην άσφαλτο 
ουρλιάζοντας με Τέσσερις σε Μία 
Δεν είναι το γελοίο πια στήσιμο 
μιας ψυχρής απομόνωσης του δήθεν high
που επικρατεί τη νύχτα στα βουνά της Αθήνας.
Δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά τα φοβερά 
αυτό που με καίει,
αυτό που με πονά και που με σφάζει .
Είναι το ότι ποτέ δεν κατάφερα 
μέχρι σήμερα να αποκτήσω 
μια ζώνη σαν εκείνη του Jim Morisson .
Ανυποψίαστη πλάι μου -η τρέλα-
Ανυποψίαστη πλάι της -εγώ -

Ματιές λοξές -Τι φλέρτ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου