Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Αλεξάνδρα Τσαλκιτζίδου /φωτογραφία / "αποτυπώνοντας τις στιγμές στην ποίηση "

« ε υ χ έ ς »

πουλώ ευχές !

από το περίσσεμα μου..
πουλώ κάτι ρετάλια
ευχές δικές σας
παλαιών ετών
στοιβαγμένες στο ντουλάπι μου
αμεταχείριστες
ευχές μηχανικές ή αμήχανες
ευχές να`χαμε να λέγαμε..
μπορεί και όχι, πάντως ευχές
με πιστοποιητικό γνησιότητας ψυχής
ευχές ταπεινές
ευχές πολυτελείας
ευχές κομψές
ευχές χύμα
ω Θεέ μου........ ευχές διάφορες..

ελάτε να σας τις δώσω σε τιμή φιλική
μπας και πιάσουν σ`εσάς αναδρομικά
είναι όλες μέσα από την δική σας καρδιά
ευχές που ποτέ δεν έγιναν πραγματικότητα
καθώς τις ξεστομίσατε,
βγήκαν σιωπηλά, υποκλίθηκαν
και πήγαν σκυμμένες να κρυφτούν
στο χρονοντούλαπο της υπεκφυγής
δείλιασαν οι ευχές σας, λιποψύχησαν..

ελάτε λοιπόν, τώρα που γυρίζει !

ευχές για χρόνια πολλά
ευχές για υγεία
ευχές γι`αγάπη
ευχές για χρήμα
ευχές για έρωτα
για ηδονές
για ευημερία, για, για, για..

όλες σε τιμή προσφοράς
όλες από το δικό σας στόμα
από την δική σας ψυχή
χρόνια τώρα φυλαγμένες και ανήμπορες
να κάνουν το παραμικρό
γέρασαν, αλλά σας τις φύλαξα για έκπληξη
παρακαλώ περάστε να τις πάρετε

και αμέτε στην ευχή.. των ευχών σας..

Πελαγία Κουκίδου
                                                                 

Αλεξάνδρα 
 Το βλέμμα του έπαιζε αθόρυβα
πότε στις πλάκες του πεζοδρομίου,
στα αλλοιωμένα γράμματα των συνθημάτων
και πότε στους περαστικούς.
Το χαμόγελό του θύμιζε συντρίμμια,
ένα ρίγος η πνοή του,
παρόλο που ο ήλιος
πολιορκούσε το σώμα του,
και απειλούσε με αποκαλύψεις.
Ανακάθισε στην κόκκινη πολυθρόνα
υποκύπτοντας στην σαγήνη της μυρωδιάς του καφέ
και την ζάλη των σκέψεων.
Αλήθεια το άγγιγμα…
ήταν πάντα ο καταδότης της κτίσης,
ο ανατριχιαστικός εφιάλτης των παθών.
Εύκολα και εκείνος παραδόθηκε, χωρίς τύψεις,
στον θαυμαστό κόσμο των εθισμών.

Κοδέτος Πάλις


Αλεξάνδρα 

Με βάφτισε ο Άνεμος,ο ξυπόλυτος Πρίγκιπας μου
Μόνο το χάδι εκείνου νοιώθω αληθινό
Μόνο αυτός με ταξιδεύει
Κι εγώ μόνο σε 'κείνου πια τα χνάρια θα πατώ
Κόρη τ' Ανέμου θα με ψάχνει,όποιος γυρεύει

Μαρία Βενέτη


Αλεξάνδρα 
                         Όταν ακολουθείς το δικό σου μονοπάτι, δεν σε αφήνει πίσω κανείς

Αλεξάνδρα 
 Θα ‘μαι μια ζωή δίπλα σου εγώ
Να μη σου συμβεί τίποτα κακό
Φοράς αυτό το τζην που αγαπώ
Κι εγώ γυρνώ στα παλιά
Στιγμές πολλές μαζί στη βροχή
Καλά σε ξέρω, καλά με ξέρεις
Γιατί απλά στο δρόμο αγκαλιά καιρό σε κρατώ

στίχοι τραγουδιού: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης

Αλεξάνδρα 

Υμνώντας αγγέλους ..θυμάμαι

Θυμάμαι...
πως ποτέ...
 δεν ορφάνεψα στην αγκαλιά σου...
δεν δίψασα από τα χείλη σου...
οι ζωές μας ανακατεμένες...
πρόσεχα την ζωή σου...
γιατί ήταν μέσα μου...
αγαπούσες την ζωή μου...
 σαν να 'ταν δική σου...
~
Θυμάμαι...
τα άπειρα ταξίδια μας...
που ακρωτηρίαζες τον χρόνο...
για να είμαι περισσότερο κοντά σου...
κι ο έρωτας χάριζε έπαθλα...
τιμώντας ονειρικά αγγίγματα...
που δραπέτευαν στ' απέραντο γαλάζιο...
υμνώντας αγγέλους...
~
Θυμάμαι...
μικρή μου νεράιδα...
την ευτυχία που έπλαθες...
κι έκρυβες τρυφερά στην ψυχή μου...
Δεν πείνασα ποτέ...
Δεν ονειρεύτηκα ποτέ...
ήσουν Εσύ...
το ποιο ωραίο όνειρο...
που αγκάλιαζε την ζωή μου...
αγκυροβόλησες χωρίς τρικυμίες...
στο άπειρο των κυττάρων...
δεν σβήνουν οι διαδρομές...
δεν χάνονται οι στιγμές...
που έχτιζαν την ζωή μου...
στον διάφανο θόλο...
 της αγνής σκέψης σου...
~
Θυμάμαι...
την ζωή που μου χάριζες...
μ' ένα αθώο χαμόγελο...
χαιρόσουν για τον παράδεισο...
που έχτιζες στην τομή...
της δικής μας σχέσης...
Κι αν κάτι κράτησα για μένα...
και δεν στο χάρισα...
μην με παρ-εξηγείς...
ξεχνιόμουν από την μέθη μου...
που ναρκωνόμουν...
για Σένα...

Στέλιος Κ. (από http://horseman.pblogs.gr/)

Αλεξάνδρα 
 Όταν δεν σ' έχω
.σε ντύνομαι
Με δίδαξες γενναία να μάχομαι σε ότι ξημερώνει
.αν πιστεύω στη Ζωή
πίστεψα σε σένα
..Που δεν έχω

Μαρία Βενέτη

Αλεξάνδρα 

H μεγαλύτερη ειρωνεία,να σε ρωτάνε τι έχεις, αυτοί που σε έχουν κάνει έτσι

Αλεξάνδρα
 Στη δική μου ζωή
είσαι τέλος κι αρχή εσύ
ήλιος και ουρανός
στο σκοτάδι μου εσύ το φως!!!

Στίχοι: Στάθης Ξένος

Αλεξάνδρα

Μου ζητάς να γράψω
όχι!
όταν είσαι δίπλα μου
όνειρα ζωγραφίζω
αυτός είναι ο παράδεισος
το άλλο είναι θρήνος

Μαρία Βενέτη

Αλεξάνδρα
 Το Βάλς της σιωπής
Λίγο πριν δύσει ο ήλιος έριχνε ιριδικές αναζητήσεις
στο κενό της απουσίας σου.
Παλαιοπώλης αναμνήσεων τον Απρίλη χωρίς στέφανα
μαγειρεύω συνταγές αγάπης με τα δικά μου φτερά.
Και ονειρεύομαι πως γλίτωσα αν σου έχει μείνει καθόλου παρουσία.
Κάποιος να σταματήσει αυτό το τραίνο, γυναίκα του πιλότου.
Τα όνειρα δεν είναι για τους αγγέλους.
Στην αγκαλιά της θάλασσας θα με βρεις
κάτω από τον ίδιο ουρανό για ένα βαλς της σιωπής
εκεί που ο χρόνος κόπηκε στα δύο.

Κοδέτος Πάλις

Αλεξάνδρα 
 Κράτα μου το χέρι σφιχτά
Μην το αφήσεις λεπτό.
Σε χρειάζομαι.
Ποτέ δεν σου τό 'πα.
Είμαι δειλή..
γενναία όμως το παραδέχομαι.

Μαρία Βενέτη

Αλεξάνδρα 
Έχω μια μπλούζα απ τα παλιά μισοπλεγμένη,
στην άκρη όμως έμεινε βάρυνε από τα χρόνια

Ορφέας Οράτιος 

Αλεξάνδρα

   Ερωτικά 
Με τη νύχτα βαθιά ριζωμένη 
μέσα σου είπες :
-Εγώ πάω Αννιώ 
Κι έμεινα χαράζοντας στο ξύλινο πάγκο 
που ακουμπούσα την απουσία σου .
Με μάτια που δεν κοιτούσαν πουθενά 
διέσχισα την πόλη των νεκρών 
και σκέφτηκα να ρίξω τα δάκρυα μου 
σ'ένα ποτήρι με παγάκια 
για να κρουσταλώσω το χωρισμό 
μα πήρε ο αέρας τόσο βιαστικά 
κάθε σκέψη από το μυαλό μου 
που το αλησμόνησα 

Άννα Αγγελίδου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου