Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Μουσικές νότες ενός έρωτα / επτά ποιήματα



Michael Parkes

πόρνη η αγία ; 
 
πέρασα μέσα απατηλά απ`την κιθάρα σου
ήθελα πόσο σ`αγαπώ για να σου δείξω
κι όπως μπερδεύτηκα στα τάστα και τα χάδια σου
άντεξα λίγο μοναχά για να σ`αγγίξω

έλιωσα μάτια μου στο βλέμμα της αγάπης σου
και στις χορδές, νυχτιές γαντζώθηκα του πόθου
με πήρες μέσα λιγωμένη απ`την ανάγκη σου
ζητιάνα, σκλάβα, ενός φιλιού έρωτα νόθου

κάθησα λίγο στη σκοπιά του παραδείσου σου
διακριτικά σαν αγριολούλουδο στο πέτο
μα η αρχή ήτανε μόνο της αβύσσου σου
εκεί που απώλεσα και το δικό μου μέτρο

κι όπως βυθίστηκα στ`ατέλειωτα σεκόντα σου
πνίγηκα μέσα στης κιθάρας την μαγεία
ήσουν Ντα Βίντσι κι εγώ έγινα Τζοκόντα σου
πόρνη ζωγράφισες μαζί και μια αγία..

Pildoras de Tango

« χ α ρ ι σ μ έ ν ο »

θα σου χαρίσω ένα ποίημα ξεχασμένο
να το διαβάζεις τις βραδιές που μένεις μόνος
θα σου χαρίσω κι ένα ρόδι μου σπασμένο
να βάψει κόκκινο τον έρωτα σαν φόνος

θα σου χαρίσω ένα πιάνο μαύρο σκούρο
με μια ουρά τόσο μακριά σαν τη ζωή σου
να`χει από έβενο ψυχή δεύτερο ρούχο
να`χεις και μένα στο πλευρό πάντα μαζί σου

κι όπως απλώνεις με λαχτάρα τα δυο χέρια
να πάρουν θέση να υπακούσουνε στα πλήκτρα
ζητά η καρδιά να την τρελάνεις κι ας πληρώσει
μιας φαντασίωσης την ποινική την ρήτρα

γιατί ούτε νότες εσύ ξέρεις ούτε πιάνο
σκορπάς μονάχα ζεστασιά και λίγες ρίμες
μόνο μ`αυτές ταξίδια μάτια μου εγώ κάνω
και μια ζωή τις κουβαλώ σ`ονείρων πρύμνες

η μουσική είναι στο σφύριγμα των τρένων
το σ`αγαπώ μέσα σε μνήμες έχω μπλέξει
κι ένα φιλί σε μια γιορτή ερωτευμένων
που αφήνει γεύση βιαστικά, λίγο πριν φέξει..



Giorgio Kienerk

" πάρε με μέσα σου ουρανέ " 

    πάρε με μέσα σου ουρανέ και κάνε με βροχή σου
    πάρε και το παράπονο να κλαίει και να γελώ
    πάρε μου ό,τι απόμεινε κι εγώ η αφορμή σου
    για να χαράξεις αύριο καλύτερο καιρό..

    πάρε με μέσα θάλασσα δώσε με στα σκοτάδια
    στα άγρια σου θέλγητρα τα πάθη μου να βρω
    του ουρανού τις τσαλιμιές να βλέπω από τα βάθια
    εκεί να εξαγνίζομαι, εκεί και να χαθώ..

    κι αν δε με θέλεις κάνε με, ένα τραγούδι μόνο
    ρεμπέτικο, να σεργιανά σε στόματα καμμένα
    ή αμανέ πολίτικο να ξιστοράει τον πόνο
    για χρόνια που γεράσανε και φύγαν πονεμένα..



σ τ ά μ π α " (στον μουσικό)
(γράφτηκε για τον κιθαρίστα Δημ.Μυστακίδη)

    ξέπλεκα μαλλιά χυτά πα στους ώμους
    μια μπλούζα ιδρωμένη κι εγώ σε χάζευα
    με νεύρο χτυπούσες αυτό που βασάνιζες
    κι εγώ τον ιδρώτα σα μύρο τον μάζευα

    δε μου`δωσες μήτε σταλιά σημασία
    δοσμένος σε νότες -ψυχής γιατρικό-
    και πάσχιζα Θε μου να βγάλω τις λέξεις
    αυτές που τυπώθηκαν στο άσπρο μακό

    τσιγάρα αναβόσβηνες, με άγριο βλέμμα
    ο κόσμος φλυαρούσε και δεν το μπορώ
    εκεί αποφάσισα πως ήσουν Θεός μου
    Θεός που τον μίσησα, μα τον αγαπώ..



wendy


« ένα ακορντεόν »

    ένα ακορντεόν, τίποτε άλλο, ειλικρινά
    να διπλώνω την ψυχή μου στη φυσούνα του
    και να χάνομαι στη μέθη του σκοπού του

    ένα ακορντεόν, πίστεψε με, από καρδιάς
    μια ευχή για μένα και όλες του ντουνιά για σένανε
    να κλαίνε στα χέρια σου, να πονούν, να λιώνουν

    ένα ακορντεόν, μια χούφτα έρωτα -δεν αξιώθηκα-
    και τίποτ`άλλο, θα μάθω να ζω κι έτσι, κοντά σου
    κορμί χαμένο, χρόνια τώρα, στ`ανάθεμα, τυφλό
    παίξε με, παίξε με, κρυώνω..


Alfred Cheney Johnston

" Κι όμως ξεχάστηκα " 


    μπορεί ενθύμιο να`μαι εγώ, ένα γαρύφαλλο θαρρώ
    μπορεί να έπαιζα στο "Ζ" πρώτη μούρη
    άλικο χρώμα ζωηρό και ένα σφίξιμο απαλό
    απ`άγιο χέρι, στοργικό, που μ`είχε γούρι

    αλλά ξεχάστηκα

    ίσως να είμαι ακορντεόν, σε ένα "Θίασο" ψυχών
    με πλέρια χρήση από αταίριαστο μπουλούκι
    κάθε που ερχότανε λοιπόν, πάτσι το χτες με το παρόν
    - ασυμφωνία κυριών - τράβαγα λούκι

    κι όμως ξεχάστηκα

    ή μήπως γράμμα ερωτικό, που`βαλε ένα αερικό
    μέσ`σε μπουκάλι να θρηνεί ό τι έχει χάσει
    να ψάχνει κάποιον δυστυχώς, σε μια ταινία προσεχώς
    να βρει στο δρόμο του, να μη το προσπεράσει

    μα πάλι χάθηκα

    παίρνω στα χέρια τη ζωή μου τελικά
    να`μαι απόφαση μιας "Νύχτας που θα μείνει"
    να στροβιλίζομαι βοριάς στα λαϊκά
    ν`ανάβω βλέμματα, να σβήνω αδρεναλίνη
    να κλαίω για σένανε, που χάνω, ειδικά

    σαν μια γυναίκα, που για έρωτα διψά

    και ό τι γίνει..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου