Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΑ /Παιδική ποίηση πριν από χρόνια


ΜΑΜΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ


Μαμά σε αγαπώ ,
ως τον ουρανό .
Τα μάτια σου λιμάνι ,
που ταξιδεύω με τη βαρκούλα μου .
Τα χείλη σου ακρογιάλι ,
που ταξιδεύω με την καρδούλα μου .
Η μυτούλα σου βουνό,
που μόνο με τη δική σου την ευχή θα ανέβω
Είσαι ότι πολύτιμο έχω στον κόσμο αυτό

Στέλλα Αδαμοπούλου 
Δεκέμβριος 1996





Μια πολύ λαίμαργη μπουλντόζα 
που ήθελε να φάει 
όλα τα μικρά σπιτάκια και τα δεντράκια 

Μια φορά ήταν μια λαίμαργη μπουλντόζα
που όλο πεινούσε .
Μια μέρα είπε : " Τι να κάνω ,τι να κάνω ;
Ας φάω τον κόσμο όλο :
Τα δέντρα ,τα σπιτάκια και τα μικρά τα καλυβάκια ,
τις κολώνες ,τα ξυλάκια και τα μικρά τα λουλουδάκια
Ν΄ανέβω και στο βουνό ,όλα να τα καταπιώ .
Τα σχολεία ,τα σπιτάκια και τα πολύ μικρά δεντράκια .
Ούτε σπίτι ,ούτε σπιτάκι ,ούτε ένα καλυβάκι .
ούτε κολόνα ,ούτε ξυλάκι ,ούτε ένα μικρό λουλουδάκι ,
ούτε μύγα ,ούτε μυγάκι ,ούτε ένα μυρμηγκάκι
δε θα αφήσω " είπε .

"Τώρα πρέπει να χωνέψω
τα σπιτάκια ,τα ξυλάκια ,τα λουλουδάκια
τα μυγάκια και τα μικρά τα μυρμηγκάκια
Αχ ! τι χορτασίλα ήταν αυτή;
Μια μυγούλα ,τι ντροπή ,πως την άφησα αυτή ;"

Πάνε τα δεντράκια ,τα σπιτάκια
και τα μικρά τα καλυβάκια

Τάνια Μαγκανιά -Κούκα 
Ιούλιος 1997





Ο ΧΥΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 




Πρωί πρωί ξημέρωσε και πάλι
κοιτάζοντας τον ουρανό με πιάνει ζάλη .
Γαλανός ,γαλανός χαμογελάει σ'όλους
και τα σύννεφα παρομοιάζει στόλους .

Μετά την σκληρή την συννεφιά
βγαίνουν να παίξουν τα παιδιά .
Κι ο ήλιος τα καλωσορίζει
και την καταχνιά σκορπίζει .

Κι έρχεται η νύχτα η σκοτεινή
με την χιονιά την παγερή .
Μέσα το παιδί χασκογελά
και το χαμόγελο του μαχαιριά .

Μαχαιριά που σε σκοτώνει
κι όταν μας βλέπει όλο ματώνει .
Ένα παιδί λεπτό λεπτό
από του πολέμου το χυμό .

Ένα χυμό που δε θα θελες να νιώσεις
και στην καρδιά σου να τον χώσεις
Πολλά παιδιά και εμείς τον καταπίνουμε
κι ούτε νερό δεν πίνουμε .

 Άνοιξη δεν έχουμε εδώ,
αλλά έχουμε δυστυχία ,
της αγάπης το γλυκό φιλί
δεν το χουμ' ευλογία .




ΑΝΤΙΟ ΠΑΤΡΙΔΑ 




Κάηκε το ορφανοτροφείο
το μοναδικό μας σπίτι .
Άλλο δεν είχαμε στοιχείο
για να μην μας μπαίνουνε στη μύτη

Πως να φύγουμε μακριά
απ' τον δρόμο της καρδιάς μας ,
μοιάζουμε μ' έρημα σκυλιά
που ποθούν την αγκαλιά μας .

Αντίο πατρίδα μου ακριβή
κρυφή χαρά του κόσμου
βάσανα ανθρώπων κουβαλάς
και γίνεσαι το φως μου

Μέσα στο πλοίο το σκοτεινό
θυμάμαι την μαμά μου .
Το βράδυ το εφιαλτικό
τα τελευταία φιλιά μου .

Όμως εκεί που θα βρεθώ
στον τόπο θά χω μια μερίδα ,
θα είμαι ελεύθερη να πω
σε αγαπώ πατρίδα!

Αντίο πατρίδα μου ακριβή
κρυφή χαρά του κόσμου
βάσανα ανθρώπων κουβαλάς
και γίνεσαι το φως μου

Ελίνα Βακαλοπούλου 
Ιούνιος 1996




van Gogh Painting Sunflowers, Paul Gauguin 1888

Η ζωγραφιά 
Η ζωγραφιά είναι η απελευθέρωση
του ατόμου του σχεδίου μου.
Θα υπάρξει συνέχεια σ'ένα όραμα ,
σ' ένα χρώμα .
Θα μπορώ να ζω με τη τέμπερα,
με το πινέλο ,με το μπλόκ.
Η ζωγραφιά με εμπνέει ,
μου δίνει εικόνα ,μου δίνει ελπίδα
και ζωή .
Αν χρειαστώ ποτέ ζωή
θα τη χρωματίσω





Πλούτος & αγάπη

Ένα πλούσιο τραπέζι.
Είναι γεμάτο από αγάπη.
Γεμάτο από φίλους .
Δέκα άτομα με γεμάτες
τις καρδιές τους φίλοι.
Αυτό είναι πλούτος ,
αυτό είναι αγάπη.




Justin Gaffrey

Το ποτάμι 

Της αγάπης το ποτάμι
Δε θα σταματήσει πια
Γιατί έχει αποφασίσει
Να χει μέσα του καρδιά .

Τώρα τρέχει ,τώρα φεύγει ,
Πάει σε κάμπους σε βουνά
Και του φεγγαριού την όψη
Τη φυλάει στην καρδιά .

Γιατί φεύγεις βρε ποτάμι ,
Βρήκα άνθρωπο καλό
Που θα έχει για κατάρτι
Την καρδιά και το μυαλό

Δε θα φύγω και θα μείνω
Για τον άνθρωπο αυτό
Μα αν με γελάς μικρούλη
Δεν θα μείνω ούτε λεπτό .


Woman in a Boat, Pekka Halonen

Όνειρο 

Μια βάρκα ;Δύο σύννεφα ;Δυο φίλοι,
το όνειρο; Πρόσεχα μη ναυαγήσει .
Αυτό είναι όνειρο .Λίγη χαρά .
Φαντασίωση .
Γίνε καλός καπετάνιος .
Οδήγησε τα
όνειρα σου .
Πρόσεχε μη
 ναυαγήσουν .
Μη κάνεις πολλά
όνειρα .
Δε τα αντέχει
η βάρκα

Μιχαέλα Κυργιαφίνη 
Φεωρουάριος/Μάρτιος 2001











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου