Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/πατριωτικά /τρία ποιήματα



« α γ ά λ μ α τ α »




μετακόμισαν τ`αγάλματα

γύρεψαν για να βρουν άλλες πατρίδες
κουράστηκαν να ζουν το ίδιο σκηνικό
δάφνες και τύμπανα κι ενός λεπτού σιγή
πομπώδη λόγια, βιαστικά, φαιδρού πολιτευτή
κι ύστερα ατέλειωτη σιωπή και μοναξιά και θλίψη

κανείς δεν τους εξήγησε πως όπου κι αν γυρίσουν
με περισσή απόγνωση θα ψάχνουν τους υπαίτιους
εκείνους που τα σμίλεψαν, το έργο τους ν`αφήσουν
και σε πλατείες τα όρθωσαν, θύματα σε επέτειους

ποιος νοιάστηκε στ`αλήθεια για τ`αγάλματα ;
κάποιοι γεμίσαν με παρά και διασημότητα
στο τέλος ένα σμήνος μαυροπούλια
-βάρος στους ώμους- και για παράσημο,
μια κουτσουλιά, με κάθε επισημότητα..


« αμφίβολο μα διάφανο »




χρόνια τον περιέφεραν σε ένα καροτσάκι
έβγαζε ασπροπρόσωπη όλη την οικογένεια
τον πήγαιναν, τον έφερναν μ`επίσημο σακάκι
και πίσω απ`τα παράσημα, χαμόγελο μ`ευγένεια

αγόρασαν και γιωταχί -δυο τρεις φορές τ`αλλάξαν-
να`χει ο γιος δικαίωμα, να βγαίνει λίγο χλίδα
μ`αν πρόσεχες την όψη του, τις πίκρες που αράξαν
θα`βλεπες στο κολάρο του να τον επνίγει η «λίγδα»

όμως, στα εισιτήρια, στα θέατρα, στα μπάνια
είχαν τα ελευθέρας τους, εφάνταζαν σπουδαίοι
και σαν τον κουβαλούσανε με δήθεν περηφάνια
αν κοίταζες λίγο κλεφτά, τον έπιανες να κλαίει

πως να μπορέσεις, πες μου πως, τα μάτια να γελάσεις
να σταματήσεις, πες μου πως, εκείνο το παράπονο
που περιφέρουν ατελώς πάντα στις παρελάσεις
μαζί με ένα παρελθόν, αμφίβολο, μα διάφανο..


444476_the-study-of-gustave-moreau-1895

" δεν έχει σημασία " 

    στεφάνια πάντα δάφνινα στα πόδια στριμωγμένα
    κι ο ήρωας αμέριμνος να στρίβει και τσιγάρο
    μα κάτω απ`τα μουστάκια του, που τα`ταξε στο Χάρο
    γελά με την κατάσταση και με τα πεπραγμένα

    πάλι και φέτος το έθιμο, για χόρταση δεν είναι
    ούτε η ενός λεπτού σιγή, το πρόβλημα θα λύσει
    εδώ ψυχές πεθαίνουνε σε πείνας ραβαίσι
    κι οι μπάντες όλες παίζουνε, σα να σου λένε, μείνε

    "δε θέλω τα στεφάνια σας, δε θέλω τις τιμές σας
    στις τσέπες κάποιων μπήκανε τα χρήματα και πάλι
    κοιτάχτε τον φτωχόκοσμο που μέσ`τη βιοπάλη
    παλεύει απ`το σούρουπο να βγάλει τον λεκέ σας"

    κι ένα μαυροπερίστερο, με βλέμμα θολωμένο
    κοιτώντας μια για τον Βορά και μια κατά την Δύση
    του λέει "μείνε στα ψηλά κι αγνάντευε τη φύση
    αφού σε κάναν άγαλμα, σε κόβω βολεμένο"..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου