Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ένα παιδί μετράει τ' άστρα "1046"




Μου ζητάς να γράψω.
Μα τι να γράψω?
Τι άλλο να καταθέσω από την ψυχή μου?!
Σαν ακόμα να σου ανήκει,
μα ναι της έδωσες πνοή,
αλλά για πόσο ακόμα μπορείς να την δημοσιοποιείς,
να την καταχράσαι,
να σου ανήκει!
Πότε θα την απελευθερώσεις?
Πότε θα την αποδεσμεύσεις?
Να βρει τη δική της δύναμη να δώσει πνοή και αυτή με τη σειρά της
Μα τι φοβάσαι?
Μήπως το κενό?
Μα η δική σου ψυχή δεν έχει από μόνη της υπόσταση?
Και εγώ, ως πότε θα είμαι κρεμασμένη από αυτήν την υπόσταση?
Πότε σταματά αυτή η αιώρηση?
Πότε παύουν οι άνθρωποι να εγκλωβίζονται σε δεσμούς?
Πότε είναι ελεύθεροι να επιλέγουν κάθε λεπτό,
να αυτοπροσδιορίζονται δίχως καθρέφτες?
Πως μπορείς να δώσεις πνοή και να δικαιούσαι ακόμη την αιώρηση?

Μπορεί κανείς αληθινά να είναι ελεύθερος?



1 σχόλιο:

  1. πάντα υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι έχεις λύσει τα δεσμά προστασίας έχουν μεγαλώσει τα φτερά ότι μπορείς να απομακρυνθείς να μείνεις στον δικό σου δρόμο και αυτά να διαλέξουν το δικό τους μονοπάτι αυτό που θέλουν όχι αυτό που τους επιλέγεις εσύ για την ασφάλεια τους και η ψυχή που βρίσκεται ; δεν πρέπει κι αυτή ν'απελευθερωθεί ;επιτέλους . Εξαιρετικό !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή