Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

ανακάλυψα τις αδυναμίες μου


Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος


Θέλησα να ξεσκονίσω  τα ντουλάπια της κουζίνας,έτσι απλά για να μη βαριέμαι .Άνοιξα το ένα ντουλάπι είχε πιάτα, στο άλλο ποτήρια, το επόμενο μπαχαρικά ,στο άλλο κουζινικά σκεύη. Από που ν’ αρχίσω; Τα παράτησα, καλά είναι κι έτσι , τι να έχουν πάθει στον βαθύ ύπνο τους αναρωτήθηκα;

Άλλαξα ιδέα , να καταπιαστώ με την μαγειρική. Τι να μαγειρέψω; Αν κάνω ψαχτήρι στο διαδίκτυο, κάποια ιδέα θα μου κατέβει. Το στομάχι δεν έχει απαιτήσεις ,θα συμβιβαστεί . Ανοίγω το κομπιούτερ, αναζήτηση για φαγητά, χάθηκα στο ψάξιμο! Ιδέες με προτάσεις χιλιάδες, από πού ν’αρχίσω και που να τελειώσω . Μάλλον να το αφήσω καλύτερα. 

Το αποφάσισα, πήρα το καλάμι για ψάρεμα , ωραία μέρα σήμερα, ηλιόλουστη με ένα ψιλό βοριαδάκι , στην αμμούδα θα βρω μπόλικα δολώματα, ένα κατάλληλο βράχο και τα ψάρια έτοιμα να περιμένουν. 
Όλα τα έκανα στην εντέλεια, σύμφωνα με τις οδηγίες που έγραφε το σάιτ «για ένα πρωτάρη ψαρά». 
Πέρασαν αρκετές ώρες πάνω στο βράχο , έβγαλα το ένα ρούχο, έβγαλα το άλλο, ο ήλιος άρχισε να με ψήνει .Βλέπω τον εαυτόν μου τηγανισμένο αλλά κανένα ψάρι στο τηγάνι. Τα μάζεψα κι επέστρεψα στην αρχική μου σκέψη. 
Φαγητό με μπόλικη Ελλάδα,ψωμί,τυρί, ντομάτα,κρεμμύδι κι ελιές. 

Τέλεια! 
Μόλις ανακάλυψα τις αδυναμίες μου!

Τάσος Ορφανίδης

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Κρήτη


Τόσο  πολύ  που  σε πόνεσα,  εγώ  το  ξέρω.
 Εγώ  που  κάποτε  σε  κοίταξα,
  με  τα  μάτια  ενός  κυκλάμινου  αγκαλιά,
και  μαζί  ακούσαμε  αηδονιών  καταρράχτες.
Μεγάλη  στιλπνή  φρεγάδα,
  μ΄ ένα  δάσος  άστρα  συντροφιά,
μ’ ένα  σωρό  αγάπες  στη  καρδιά  σου.

Μια  αγριοβιολέτα  σαλπάρει,
κι’ ένας  άγγελος  σιωπής  κοιτάζει  ένα  παιδάκι.
Νεράιδες  ανεμίζουν  τσεμπέρια,
 κι’ ένας  Μάης  γεμίζει   με  ευωδιές,
  των  πουλαριών  τα  ρουθούνια.
Σαν  τη  γύρη  τ΄ουρανού  που  με  πανιά  αρμενίζει,
απ΄τα  χωράφια  της  άνοιξης
κι΄απ΄του  καλοκαιριού  την  αχτίδα.
Κοπέλες  πεντάμορφες  πλουμίζουν  κιλίμια,
όπως  πλουμίζει  τις  σιωπές,
  της  φασκομηλιάς  το  κοτσύφι.

Μα  ποιοί  είναι  αυτοί  οι  σταυραετοί,
 που  στα  ψηλά  ανεμίζουν  σημαίες;
Ποιοι  τσι  νύχτες  πολεμούν  και  τσι  αυγές  κοιμούνται,
κι  έχουν  τον  ήλιο  συντροφιά  και  τσι  σπηλιές  λημέρια;
O  Γιώργιακας  ειν  που  πολεμά  με  τον  Κουρμουλογιάννη;
Μηδέ  ο  Γιώργιακας  πολεμά  μηδέ  ο  Κουρμουλογιάννης.
Κρητικοί  αγέρωχοι  κατεβαίνουν  απ΄τα  ριζά  χορεύοντας  σούστα,
όπως  χορεύει  ο  Κουρήτης  αντίκρυ  στην  Αρετούσα.

Παπαρούνες  φιλάνε  μια  ζαλισμένη  αράχνη,
γλάροι  χαζεύουν  στις  νεραντζιές,
 κι  ένας  ψαράς  κρυφομιλά  με  γοργόνες.
Να  πάρει  άλλα  μυστικά,  να  τα  δώσει  στους λυρατζήδες
Να  κυματίσουν  τα  λυριά  σ΄ενός  πύργου  τη  στέγη,
στου  κούκου  τις  ανηφοριές  ν΄ανασάνει  μια  μυρτούλα.

Τόσα  και  τόσα  χρόνια  σκάλισα  το  σώμα  σου  μ΄ένα  κοχύλι
κέντησα  ένα  άνεμο,  ζωγράφισα  μια  πετροπέρδικα  να  σε  λατρέψω.
Εγω  που  κάποτε  σε  κοίταξα,
  με  τα  μάτια  ενός κυκλάμινου  αγκαλιά,
και  σα  μύρο  του Μάη  σε  κράτησα  στους  ανοιξιάτικους  κάμπους,

Μεγάλη  στιλπνή  φρεγάδα,  μ΄ένα  δάσος  άστρα  συντροφιά,
μ’ένα  σωρό  αγάπες  στην  καρδιά  σου.

     
    Αριστομένης  Λαγουβάρδος
   από  την  ποιητική  συλλογή

  << Στα  απόκρυφα  τοπία  της  μοναξιάς >>   

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Το σανίδι εισπράττει το χειροκρότημα του ;


Το τοπίο παραμένει μέχρι σήμερα θολό !

Ο ίδιος ο Κουν όταν παρουσίασε το 1959 στο φεστιβάλ Αθηνών τους «Όρνιθες», στο Ηρώδειο ,γιουχαΐστηκε από το κοινό με έξαλλες διαμαρτυρίες, ενώ στο φεστιβάλ των εθνών στο Παρίσι τρία χρόνια αργότερα το ίδιο έργο  βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο εισπράττοντας διθυραμβικές κριτικές. Ο μέγας αυτός σκηνοθέτης στον τόπο του εισέπραξε χλευασμό και από τον υπόλοιπο κόσμο εκτίμηση.Έλαβε πρόσκληση το 1967 από το Βασιλικό Σαιξπηρικό θέατρο της Αγγλίας και σκηνοθέτησε στο Στράτφορντ «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» χαρακτηρίζοντας την οι κριτικοί την καλύτερη Σαιξπηρική παράσταση της τελευταίας δεκαετίας.

Ο Κουν έλεγε πως "δε φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος".

Το θέατρο είναι ο κλάδος της τέχνης που αναφέρεται στην απόδοση ιστοριών μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου, αλλά και της μουσικής και του χορού. Μπορεί να έχει διάφορες μορφές, όπως ο μονόλογος, η όπερα, το μπαλέτο, η παντομίμα κ.ά. αναφέρει ηWikipedia.

Το θέατρο δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην αρχαία Αθήνα, σαν μια εξέλιξη του διθυράμβου, ενώ οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας ήταν η τραγωδία, η κωμωδία και το σατυρικό δράμα.

Το 1962, από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, καθιερώθηκε η 27η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Brett Bailey σε μήνυμα του το 2014 με αφορμή την παγκόσμια μέρα θεάτρου, μεταξύ άλλων είπε 

«Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ακαταμάχητο Πνεύμα της Παράστασης. Γεννημένο μέσα από την κοινότητα, φοράει τις μάσκες και τα κοστούμια των ποικίλων παραδόσεών μας. Αξιοποιεί τις γλώσσες μας και τους ρυθμούς μας και τις κινήσεις μας και ανοίγει ένα χώρο ανάμεσά μας.
Και εμείς, οι καλλιτέχνες που εργάζονται με αυτό το αρχαίο πνεύμα, αισθανόμαστε την ανάγκη να το διοχετεύσουμε μέσα από τις καρδιές μας, τις ιδέες μας και τα σώματά μας, για να αποκαλύψουμε τις αλήθειες μας σε όλο τους τον υλισμό και το ακτινοβόλο μυστήριό τους»

 Κι όμως, στο θέατρο πηγαίνουμε για να κοιτάξουμε μέσα μας ,να συναντήσουμε τα αισθήματα μας. 

Μια μερίδα θεατών προτιμά τα θέατρα γνωστών πρωταγωνιστών κυρίως από την τηλεόραση, άλλη τα θέατρα ρεπερτορίου.Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε, το θεατρόφιλο κοινό δεν πρέπει να χειραγωγείται αν και επηρεάζεται δραστικά από τα μέσα ενημέρωσης που παρακολουθεί.

 Ο ηθοποιός χρειάζεται το χειροκρότημα και το θέατρο την θέση του στην κοινωνία όπως γεννήθηκε, μέσα από τις αλήθειες της διαδρομής του. 

Τάσος Ορφανίδης

η δύναμη της εικόνας

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος


Η εικόνα αποκαλύπτει, προβληματίζει, δημιουργεί απρόβλεπτα  
συναισθήματα , όπως θυμό, οργή, αγανάκτηση,λύπη,πόνο, αγάπη, χαρά, ευχαρίστηση. Το θέμα της σε ταξιδεύει η σε προσγειώνει. 
Πόσες φορές πιάνουμε μια φωτογραφία στα χέρια μας και καρφωνόμαστε πάνω της για ώρα . Κουβαλάει στιγμές, μνήμες, θύμισες, που είναι γεμάτες συναισθήματα. 
Πόσες, μα πόσες φορές, δεν μελαγχολήσαμε χωρίς λόγο, γιατί απλά η εικόνα που είδαμε έγινε μουντή, ξύπνησε αισθήματα άγρια η νοσταλγικά.
Τότε έρχεται η ανάγκη να σβήσεις τη μουντζούρα. 
Κι αν αυτό πάλι είναι δύσκολο ,το απαλό χάδι σε έναν άστεγο, μια χειρονομία απλή απλώνοντας την προσοχή σου πάνω του, μπορεί  να φτιάξει τη μέρα!


Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Άγιες μέρες του Πάσχα, η νηστεία,ο εκκλησιασμός…Θρησκευτική πίστη ή παράδοση;




Πάσχα: Θρησκευτική πίστη ή παράδοση;

Τις άγιες μέρες του Πάσχα, η νηστεία, ο εκκλησιασμός, αλλά και τα έθιμα που χαρακτηρίζουν τη μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης έρχονται πάλι στο προσκήνιο. Ταυτόχρονα, διαφαίνονται και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και αξίες του καθενός, ανάλογα με το πώς επιλέγει να γιορτάσει το Πάσχα.

Πώς όμως αντιμετωπίζει το ζήτημα της πίστης στον Θεό ο σύγχρονος άνθρωπος

Παρόλο που στη σύγχρονη εποχή οι άνθρωποι παραπονιούνται για έλλειψη χρόνου και αποξένωση, ωστόσο πάντα βρίσκουν χρόνο για να βρεθούν με τους δικούς τους και να επικοινωνήσουν με αγαπημένα τους πρόσωπα με αφορμή τις γιορτινές μέρες.

 Με αυτό τον τρόπο, ακολουθούν μια βαθύτερη παράδοση πίστης στο Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί, ενώ μπορεί να μη δείχνουν σημάδια πίστης τον υπόλοιπο χρόνο -με την έννοια του να είναι ενεργά αναμεμιγμένοι με την εκκλησία- ωστόσο εκδηλώνουν την πίστη τους με έργα.
Ακόμα και το κεράκι που θ’ ανάψει κανείς αποτελεί ένδειξη πίστης, με την έννοια μιας βαθύτερης πεποίθησης ότι υπάρχει κάτι πέρα και πάνω από τον άνθρωπο, κάτι μεγαλύτερο, ανώτερο και καλύτερο.

‘Παναγιά μου βόηθα’, ‘Χριστέ μου’, ‘Για τ’ όνομα του Θεού’, είναι μόνο μερικές από τις εκφράσεις ή τις επικλήσεις που καθημερινά χρησιμοποιούν εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα μας, αλλά και -σε παρόμοιες μορφές- σε ολόκληρο τον κόσμο

Η έννοια του Θεού και της πίστης σε αυτόν είναι βαθιά ριζωμένη στη γλώσσα, κάτι που δεν είναι απλώς σχήμα λόγου, αλλά επίσης αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου: να πιστεύει σε κάτι ανώτερο από τον ίδιο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και τα άτομα που δεν πιστεύουν ή πιστεύουν περισσότερο από παράδοση παρά από συνειδητή πίστη, στις δύσκολες στιγμές τους επικαλούνται τον Θεό.

Και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα: τις εκκλησίες που γεμίζουν τις άγιες αυτές μέρες από άτομα όλων των ηλικιών και κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων, που συνήθως δεν επισκέπτονται τακτικά την εκκλησία.

Γιατί όμως οι άνθρωποι πιστεύουν στο Θεό;
Σύμφωνα με μια άποψη, οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να πιστεύουν στο Θεό διότι αισθάνονται μόνοι και ανήμποροι σε έναν ξένο κόσμο. Η πίστη αυτή αναπτερώνει το ηθικό και τις ελπίδες του ανθρώπου και τον βοηθάει να αισθανθεί ότι όλα είναι βάσει κάποιου σχεδίου και κάποιας ανώτερης λογικής την οποία δεν αντιλαμβάνεται, αλλά η οποία τον έχει λάβει υπόψιν της και τον φροντίζει.

Σύμφωνα με μια άλλη άποψη, οι άνθρωποι πιστεύουν στο Θεό από την αίσθηση της ανθρώπινης αδυναμίας του και του πεπερασμένου της φύσης τους και χρειάζονται τον Θεό να τους συντροφεύει, να τους παρηγορεί και να τους στηρίζει στις δύσκολες στιγμές.

Εδώ δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν τρία βασικά χαρακτηριστικά τα οποία συνθέτουν την ανθρώπινη φύση: η λογική, η θέληση και η αγάπη.

Τα ίδια αυτά χαρακτηριστικά προβάλλονται και στην εικόνα του Θεού, όπου η λογική γίνεται η άπειρη γνώση του και οι άνθρωποι τον θεωρούν παντογνώστη, η θέληση γίνεται άπειρη βούληση και η αγάπη γίνεται άπειρη αγάπη για τον κάθε άνθρωπο, που βέβαια είναι δεκτός στους κόλπους της εκκλησία.

Η πίστη αποτελεί μέρος της ατομικής ταυτότητας του καθενός και συχνά περιλαμβάνει ένα ολόκληρο σύστημα αξιών και ηθικών αρχών. Η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σχετίζεται με την ανάγκη του να ζει σε οργανωμένη κοινωνία που διέπεται από εσωτερικούς κι εξωτερικούς κανόνες.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα θρησκευτικά διδάγματα, όπως είναι οι 10 Εντολές εμπεριέχουν αξίες και νόμους που είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσει ομαλά μια κοινωνία.

Ένας άλλος βασικός λόγος της πίστης είναι ότι αυτή χαρακτηρίζει την εθνική ή συλλογική ταυτότητα ενός λαού και αποτελεί μέρος της παράδοσής του. Έτσι, οι άνθρωποι γαλουχούνται σε ένα κλίμα πίστης και αυτό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους.

Η καταγωγή της εικόνας του Θεού
Η καταγωγή και η φύση της εικόνας του Θεού εξακολουθεί ν’ αποτελεί σημαντικό θέμα μελέτης της θρησκείας. Η ψυχαναλυτική άποψη, που ξεκινάει από τις θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόιντ, κυριαρχεί στη θεωρία και την έρευνα σχετικά με την εικόνα του Θεού.

Ο Φρόιντ είδε την εικόνα του Θεού σαν μια ιδανική πατρική μορφή η οποία προέρχεται από το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, η πατρική φιγούρα εσωτερικεύεται στον άνθρωπο όταν έρχεται η λύση του οιδιπόδειου συμπλέγματος στην παιδική ηλικία και αυτή η εικόνα στη συνέχεια προβάλλεται στους ουρανούς σαν ένας προστατευτικός, παντογνώστης και γεμάτος αγάπη πατέρας.

Aλλοι θεολόγοι ερευνητές επισημαίνουν ότι η εικόνα του Θεού έχει και πολλά στοιχεία που θυμίζουν και τη μητέρα, ενώ υπάρχουν και κάποιοι άλλοι ερευνητές που θεωρούν ότι η θεϊκή εικόνα έχει και στοιχεία από τις φιγούρες του παππού και της γιαγιάς.

Ο Καρλ Γιούνγκ δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην εικόνα του Θεού και την εικόνα του ανθρώπου, οι οποίες έχουν πολλές ομοιότητες, αφού θεωρεί ότι οι άνθρωποι βλέπουν τον Θεό σαν τον εαυτό τους, κρατώντας μόνο τα προτερήματα κι όχι τα ανθρώπινα ελαττώματα.

Πίστη και γιορτές
Η θρησκευτική πίστη εκδηλώνεται εντονότερα τις μέρες των γιορτών, οι οποίες αποτελούν μια καλή ευκαιρία για τον καθένα να βρει λίγο χρόνο στο πολυάσχολο πρόγραμμά του και να κοιτάξει εντός του, εξετάζοντας όχι μόνο την πίστη του, αλλά κυρίως τον εαυτό του και τις αξίες του.

*Η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, είναι επιστημονική συνεργάτις της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ των ΗΠΑ.

health.in.gr

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

όλα κοίταζαν τον ήλιο

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος


Καθόμουν στο διπλανό κάθισμα, 
ούτε που πρόλαβα να πιάσω μια ηλιαχτίδα
μόλις γλίστρησε ανάμεσα στα φύλλα 

Ταξίδευα με μεγάλη ταχύτητα,
εκεί γεννήθηκε η επιθυμία να συναντήσω τον ήλιο  
βαρέθηκα να παίζω κρυφτό με το φεγγάρι

Ήρθε η στιγμή ν’αλλάξω την αναζήτηση μου
κι έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ήλιο
μέχρι που έχασα το φως μου. 

Πόσο χαίρομαι εγώ ο τυφλός ανάμεσα σε άλλους 
κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα 
έτσι όπως κοίταζαν τον ήλιο

Τάσος Ορφανίδης

το τραγούδι τους

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 


καθώς τα χέρια δένανε με λόγια αγάπης,
το τραγούδι τους έσμιξε 
με το κελάηδισμα των άγριων πουλιών,

ένα αντάμωμα με όσους χαθήκανε

ανάμεσα στα σύννεφα και στον αγέρα 
μέσα απ’ τα φυλλώματα των δένδρων 
ξεχασμένοι στον χρόνο 

ένα χέρι απ’ το σύντροφο  ζωής

γίνανε μελωδία της άγριας φύσης ,
ένα ποίημα στον άγριο τούτο κόσμο
μόλις το βλέμμα γύριζε προς τα εκεί 

ένα ταξίδι που φάνταζε απόμακρο


Τάσος Ορφανίδης